pop

Zondagclip #33: Linkin Park

“Zing eens een Linkin Park-hit, iemand?”, schreef Robert van Gijssel in zijn recensie van Pinkpop 2012. Nee, tegenwoordig hoef je geen verstand meer te hebben van popmuziek om er voor Volkskrant over te mogen schrijven. In en in triest.

Op Twitter ontspon zich afgelopen dinsdag onder popjournalisten een flinke discussie over de belangrijkheid van Linkin Park voor het poplandschap. Bizar in het kwadraat, zeg maar. Ach, ik verbaas me in dit land nergens meer over.

Gelukkig spreken de beelden van het optreden van Linkin Park op Pinkpop boekdelen. Voor de duidelijkheid: ik ben geen fan van de maar Amerikanen, maar de manier waarop zij begin deze eeuw rap, elektronische beats en metal mengden is innovatief. Debuut Hybrid Theory is voor een grote groep muziekliefhebbers een ongelooflijk belangrijk album. ‘In The End’ een hit die door velen letterlijk kan worden meegezongen. Waarvan acte.


Standard
heerlen, pop, Uncategorized

Zondagclip #32: Depth met (h)ear

Ja, vandaag is het ook een zondag. Zo heeft de overheid nu eenmaal beslist. En zoals jullie weten leg ik me altijd neer bij beslissingen van bovenaf. Geloof in hiërarchie, enzo.

Eerlijk is eerlijk, het afgelopen jaar heb ik meer dan eens op Funda rondgesurft op zoek naar een appartement in Amsterdam. Aan de oppervlakte stelt de creativiteit in Heerlen, ondanks mooie rapporten over de culturele lente, toch vooral teleur. Kleine stad, grote ego’s, weinig intellectueel vermogen, behoudendheid als norm, te gedwee en eigen gewin als katalysator. De mensen met het hart op de goede plek doen hun best.

Maar er is ook die andere kant. De onzichtbare. Waar de stad zich op cultureel vlak kan meten met veel grotere steden. Die andere kant die niet de hand ophoudt bij de gemeente om subsidiegeld te ontvangen, maar gewoon doet. Afgelopen vrijdagmiddag en -avond leidde ik er een groep studenten van Vrije Universiteit Brussel en Katholieke Universiteit Leuven rond. Het bracht de onderbuik van de ogenschijnlijk rustende stad in mijn hart weer tot leven.

Komende zaterdag organiseren Depth en (h)ear – twee van die onderbuik-organisaties – een avond in Poppodium Nieuwe Nor. De trailer is niet bijzonder fraaie (gemaakt door Strictua), maar speelt ook met het verleden en heden van de stad. Vroeger was het de steenkool die identiteit gaf, nu is het muziek. En ja, er is een nieuwe zonsopkomst, ‘a new dawn’, die nu eens niet gaat over abstracte ideeën en loze beloften voor de happy few. Die nieuwe hoop is te gekke muziek en prachtig ontwerp. Ambachtschap zonder gelul.

Weten jullie meteen waar ik komende zaterdagavond en -nacht ben.

Standard
dance, pop

Zondagclip #31: Lone en neorave

Vorig waren de tendensen er ook al, maar sinds begin dit jaar grijpt neorave om zich heen. John Talabot, Scuba, het deephouse-album van Orgue Electronique: allemaal verhalen ze van de tijd dat op de dansvloer staan nog een daad was van pure overgave aan de toekomst. Op de dansvloer van begin jaren negentig tekende die zich onmiskenbaar af. Ik kan het weten. Ik was erbij. En ja, ik geloofde heilig in die betere wereld die na de declamatie van het einde van de geschiedenis zou ontstaan. Arme ik.

Lone is op z’n Galaxy Garden (uit op R&S, recensie in OOR van juni) onmiskenbaar de kroonprins van neorave. Terug naar de toekomst.

Standard
dance, kunst, pop

Zondagclip #29: Actress

In de media en op de blogs die ik volg komt iedereen superlatieven te kort om R.I.P., de derde langspeler van Actress, te omschrijven. En ja, Zuid-Londenaar Darren J. Cunningham heeft een te gek album gemaakt. Bij Pitchfork wordt er beweerd dat hij stappen voorloopt op die andere vernieuwers Burial en Zomby omdat hij ‘post-dancemusic’ is. Dat is te eenvoudig. En, om eerlijk te zijn, moet ik R.I.P. nog vaker draaien om er een duidelijke mening over te hebben en het album te plaatsen binnen te context van het nu. Gaat nog gebeuren. Dat het een te gek album is? Staat ook voor mij buiten kijf.

Darren J. Cunningham is in ieder geval net zo mysterieus als Burial en Zomby. In Dazed & Confused staat een vreemd interview met hem. Het tijdschrift maakte ook er ook een korte video bij.

Binnenkort meer Actress.

Standard
dance, pop

Zondagclip #28: Simian Mobile disco en dansen als sublieme ervaring

Niet alleen rock en pop bijt in de eigen staart, ook elektronische dansmuziek grijpt opzichtig terug naar de tijd dat dansen nog een sublieme ervaring was. Begin jaren negentig, voor het einde van de drugseuforie en geloof in internet, waren clubs tempels van de toekomst. Dansen was geen activiteit meer om de rest van de week van je af te schudden, om te vergeten dat je nog een leven had buiten de dansvloer, buiten het hier en nu. Nee, de sublieme clubervaring was er een van utopische euforie: het leven werd er gevierd. De buzz die het dagelijkse leven in de jaren negentig bezighield werd er gevangen in muziek, in beweging.

Elektronische muziek was het muzikale equivalent van de experimenten die er waren in de wereld van de tijdschriften (Speak, Raygun, Opscene, blvd, Next!), grafisch ontwerp (DEPT, Büro Destruct, Tomato, Designers Republic), theorie (‘The End Of History’, ‘Rules for the New Economy’) en mediatechniek (Apple’s schelpvormige laptop, Ericssons hypermoderne mobiele telefoon, het oprolbare digitale papier van Philips). Er sprak een belofte uit. En dat zorgde voor gezonde spanning, voor euforie. Alles was goed en werd alleen maar beter.

Vijftien jaar later leven we in tijden van sci-fi (althans, volgens socioloog Fredric Jameson): we grijpen terug op het verleden, naar de tijd waarin er wel nog geloof was in de toekomst. De toekomst, die was er ooit. En dat heeft Simian Mobile Disco goed begrepen. Derde album Unpatterns is het beste van de Britten tot nu toe. De eerste twee singles (en videoclips) zijn niet mis. Welcome back in the future.

Standard