Vaandeldragers van de Nederlandse neoindie noem ik ze in de zojuist verschenen OOR. Terecht. Tweede album Destroyer Of Worlds is een, eh, plaatje. Mijn recensie lees je hier. En nu is er een prachtige animatieclip, gemaakt door de Spaanse filmmakers Carola Roberti en Marco Fettolini, die perfect past bij de thematiek van het album en het titelnummer.

Poeh, wat een citatenmachine is ‘Dark Steering’, het nieuwe nummer van Tom Jenkinson aka Squarepusher. Op Youtube leidt dat tot heftige reacties, al wordt er weinig op ‘niet leuk’ gestemd. Wat het probleem is? Squarepusher reageert op de huidige trends in elektronische dansmuziek. Dat doet ie radicaal. Guido vd Brink, producer, labeleigenaar en dj uit Rotterdam wiens mening ik zeer waardeer, reageerde bij Facebook op het nummer én clip:

“Ik kan het niet zo mooi verwoorden als dat jij dat kan maar het raakt me niet het is gewoon gepiegel op een “dubstep” ritme net als wat aaaal die anderen ook doen alleen nu doet squarepusher het. helaas maakt dat het niet heel erg beter. Wanneer gaan mensen weer is iets eigens doen. Ik vind het niet bijzonder in ieder geval. En dan heb ik he nog niet over de clip gehad: Been there done that!”

Kortom, Jenkinson doet wat anderen doen, doet dat niet exceptioneel goed en dat verwacht je wel van ‘m. Ik begrijp Guido heel goed. Het lijkt er eerder op dat Jenkinson ons een spiegel voor wil houden. Door Daft Punk, dubstep, drum’n'bass en jaren negentig (video)esthetiek door elkaar te husselen wil hij zeggen: er gebeurt momenteel helemaal niets. Goed, ik werd volwassen in de jaren negentig toen experiment nog de norm was. Ik kan dus wel iets met ‘Dark Steering’. Toch maar eens proberen Jenkinson te spreken te krijgen over de koerswissel.

Dan Benga. De Londense producers, echte naam Adegbenga Adejumo, levert met ‘I Will Never Change’ ook een soort retro-dubstep-rave-vehikel af. Doet me muzikaal weinig, maar de clip is prachtig. Daar worden 960 vinlyplaten aan elkaar geregen tot een prachtige bevroren golf. Idee is van Christopher Barrett and Luke Taylor (Us) en je leest er bij Creative Review meer over. Frank Kloos noemde het eindresultaat meteen New Aesthetic en waar hij eerder voor frnkfrt over schreef. En ja, door dat prachtige beeld krijgt ook de muziek een nieuwe betekenis. Prachtig, maar eigenlijk te kort.

Zoals ik gisteren al schreef: 2011 is een mooi jaar voor muziekclips. Heb er op dit blog een paar handenvol gepost. De clips hieronder wil ik niet onthouden. Het is een willekeurige selectie van clips die ik de laatste week – sinds ik weer terug ben in mijn eigen huis – heb gezien en van onder de indruk raakte.

Geniet ervan en vast een creatief en bijzonder muzikaal 2012!

JUNIOR BOYS – BANANA RIPPLE from Rollo Jackson on Vimeo.

Robots of Brixton from Kibwe Tavares on Vimeo.

Nobody Beats the Drum – Blood on my hands from Nobody Beats The Drum on Vimeo.

Hybrid – Blind Side (Music Video) from Hybrid on Vimeo.

CREEP – You (feat Nina Sky) from OFFICIAL CREEP on Vimeo.

Luomo – Good Stuff from Jenny RK on Vimeo.

1996, Drum’n'bass-feestjes in Amsterdam en Utrecht. De dBreaks-mailinglijst. Ongebreideld geloof in de toekomst. Daar doet ‘Superbad’ van Aquasky en Ragga Twins me aan denken. Raise The Devil, het nieuwe album van eerstgenoemde drietal uit Bournemouth speelt met de muzikale geschiedenis, maar blijft bas en breaks trouw. Geweldig album dat hoog eindigt in mijn top-10 van beste albums van 2011.

Overigens was er zo in de tweede helft van de jaren negentig een act uit Amsterdam of Utrecht die eenzelfde soort mix maakte van jaren zestig soul met drum’n'bass als in ‘Superbad’. Iemand enig idee welke act dat was? Voor nu: genieten.

Goede smaak? Nooit gehad, nooit meegekregen. Dank ik mijn ouders nog elke dag voor. Mooi, en dan bedoel ik écht mooi, dat is voor mij het ontwerp van de Opel Manta, de muziek van de vroege Kiss en Italo uit de jaren tachtig.

Met film heb ik niet zo veel. Althans, dat dacht ik. Gisteravond kon ik de slaap niet vaten (te vroeg naar bed, want om 4u op om richting Amsterdam te reizen). Al zappend belandde ik bij ‘Mega Shark versus Giant Octopus’. Briljante film, zonder meer, maar de onderstaande scène is de beste die ik ooit heb gezien. Pop, geschreven in hoofdletters.

Waarom? Omdat, wanneer je in de film zit, de aanblik van het vliegtuig maar één ding kan betekenen: hoe onmogelijk ook, de octopus zal wel een van zijn tentakels om het toestel leggen en de kist het water in trekken, zo’n duizend meter naar beneden. Te absurd voor woorden, maar de makers – The Asylum uit Burbank, Californië – komen op de proppen met een nóg ongelofelijker scenario.

Dat kun je alleen bedenken wanneer je heel, heel erg goed bent. Net in de trein – drie uur om na te denken – wist ik het zeker: alles verkopen, ontslag nemen bij HvA, OOR, Gonzo (circus) en ZwartGoud, videocamera kopen en een ticket naar Burbank aanschaffen. Nu, thuis, lijkt dat toch niet zo’n goed idee. Gelukkig is er YouTube.

Geweldig baslijntje, ook.

Punk wordt pop. Pop wordt punk. Dat refrein! Auw!

Coveren is eenvoudig. Goed coveren niet. Dat is namelijk iets toevoegen aan het origineel. Er eigenlijk een andere origineel van maken.

Vanaf vandaag elke week een voorbeeld van een cover die stiekem beter is dan de oorspronkelijke versie. Vind ik dan, hè.

Deze eerste keer? ‘Black Steel’ van Tricky. Public Enemy coveren is een lastige verhaal. luister maar eens naar ‘She Watch Chanel Zero’ van Joan Is A Police Woman. Nee, dan Tricky. Zijn debuutalbum Maxinquaye is sowieso een plaatje. Zijn interpretatie van ‘Black Steel’ – oorspronkelijk traag en dreigend – is briljant. Hij voert het tempo op, strooit met wat melancholie, maar laat het nummer net zo dreigend en uitzichtloos klinken. Met zangeres Martina Topley-Bird in absolute topvorm. De speciale versie op de b-kant van de 12inch is overigens nog beter (dat basrif!) dan de albumversie hieronder.

Tricky – Black Steel door Tricky

Wat is jou favoriete cover en waarom?

Pas nu ontdekt: ‘Everything You Are’ van het Hasseltse duo Mon-O-Phone. En dat is dan nog niet eens het beste nummer van de twee. Binnenkort hier en op de website van Gonzo (circus) meer over dit getalenteerde duo.

Update: mijn stukje over Mon-o-Phone is inmiddels bij Gonzo (circus) te vinden.

Tja, dan kun je nog zo vaak ‘oi’ roepen. Het kersverse kabinet met CDA, VVD en gedoogsteun van PVV doet het niet voor de gewone man en vrouw. Hoe vaak Geert Wilders het ook over Henk en Ingrid heeft. De gezondheidszorg blijft bagger, de scholen kenniseconomie onwaardig en de elite – links of rechts – machtig als altijd.

Nee, blue collar-rockers als Agnostic Front weten het al sinds de opkomst van de popcultuur in de jaren zestig van de vorige eeuw: vertrouw alleen je eigen klasse. Waarvan acte. Zondagclip #14 is alvast een cadeau aan de échte Nederlanders die over een half jaar door beginnen te krijgen dat ze wéér genaaid zijn. Nu eens niet door de linkse elite, maar door opportunistische handelaren in gevoel. Of hetzelfde proces daarna weer in werking wordt gesteld? Zeker weten. Politiek draait immers niet meer om moraal, maar om de centen.

Een welgemeend ‘oi’ dus aan alle Henk en Ingrids van deze wereld. Niet Wilders maar jullie zullen worden gekruisigd in naam van het beschavingsideaal van de elite.