In de media en op de blogs die ik volg komt iedereen superlatieven te kort om R.I.P., de derde langspeler van Actress, te omschrijven. En ja, Zuid-Londenaar Darren J. Cunningham heeft een te gek album gemaakt. Bij Pitchfork wordt er beweerd dat hij stappen voorloopt op die andere vernieuwers Burial en Zomby omdat hij ‘post-dancemusic’ is. Dat is te eenvoudig. En, om eerlijk te zijn, moet ik R.I.P. nog vaker draaien om er een duidelijke mening over te hebben en het album te plaatsen binnen te context van het nu. Gaat nog gebeuren. Dat het een te gek album is? Staat ook voor mij buiten kijf.
Darren J. Cunningham is in ieder geval net zo mysterieus als Burial en Zomby. In Dazed & Confused staat een vreemd interview met hem. Het tijdschrift maakte ook er ook een korte video bij.
Morgen komt ‘Egomodal EP’ van Max Cooper uit bij het Keulse Traum. Videomaker Dmitry Zakharov nam ‘Micron’ vast onder handen. Die trage vloeibare techno van het nummer noemen onze Oosterburen Kopfkinotechno. Hoef ik vast niet uit te leggen.
Om jaloers op te worden. Resident Advisor, één van de fijnste internationale webzines over elektronische dansmuziek, maakt nu al ook al documentaires. In Real Scenes trekt RA langs steden die er te doen in het elektronische landschap. Bristol en Detroit passeerden reeds de revue. Welke steden volgen? Is nog niet bekend. En dat is voer voor speculatie. Komen Keulen, Montreal, Glasgow, Luik en Lille langs? Ik hoop van wel. Met dank aan Rob Adema voor de tip.
Ook als gevestigd blogger en muziekkenner kun je (te) ver gaan. Het commentaar dat ik via mail en twitter kreeg op mijn positieve woorden over Sander Kleinenberg loog er niet om. Waarom aandacht besteden aan Kleinenberg als er meer dan genoeg écht goede en onbekende muziek onder de aandacht te brengen valt? Tja, daar sta ik dan met mijn mond vol tanden. Ik houd gewoon zielsveel van pop. Of het nou Kleinenberg of Superpitcher is.
Met Fancesco Tristano maak ik, hoop en denk ik, veel goed. De jonge Spanjaard, ergens midden twintig, levert met Idiosynkrasia een prachtig album af op Infiné, een platenlabel om in de gaten te houden. Eerder bracht het Franse label albums uit van Agoria en Arandel. Avantpop van de hoogste kwaliteit, dus. Het werk van Tristano kwalificeren als pop is misschien niet op zijn plek. Toch doe ik het. Denk dat Tristano daar geen problemen mee heeft. Op Idiosynkrasia brengt hij niet alleen akoestische en elektronische instrumenten samen, hij weet er ook klassieke structuren en pop met elkaar te verbinden. En god, wat klinkt dát heerlijk.
Goed, Tristano – die in Luxemburg opgroeide en aan conservatoria in Luxemburg, Brussel en New York studeerde – waagde al twee maal eerder een poging. Debuut Not For Piano laat zijn worsteling met zijn muzikale wortels – minimal music van Steve Reich en Philip Glass waarmee hij in New York werd doodgegooid – duidelijk horen. Op Auricle Bio On, gemasterd door Moritz von Oswald, kroop hij langzaam uit z’n schulp. Eerder dit jaar stond Tristano met Carl Craig, Moritz von Oswald en een heus symfonieorkest op het podium. Idiosynkrasia nam hij op in de Planet E-studio van Craig in Detroit.
Noem het resultaat nieuw klassiek of avantpop. Zijn prachtige uitvoering van Detroit-klassieker ‘Strings Of Life’ doet me sterk neigen naar die laatste typering. Dat nummer staat niet deze derde plaat. Wel staat Tristano ook nu weer niet zozeer met elk been in een andere wereld. Daar klinkt zijn ‘akoestische’ techno te organisch voor. En ja, eigenlijk dekt dat woord techno de lading niet. Tristano gebruikt jazzritmes, accenten uit minimal music, is niet vies van groovende dansrimtes, maar breekt zijn maten en beats net zo lief in kleine stukjes. Ontzettend knap gemaakt, maar belangrijker is dat Idiosynkrasia de nekharen recht overeind doet staan van spanning en genot, er in elk nummer voor zorgt dat je als luisteraar door emoties wordt overspoeld. Precies ja, dat wat uitstekende popmuziek hoort te doen. Luister maar naar ‘Wilson’. En ja, die andere acht nummers zijn net zo goed. Echt waar. Kortom: verplichte aanschaf voor de lezers van dit blog.
Luister naar ‘Wilson’ van Francesco Tristano:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Boven de dertig, al een half leven actief in de dancescene en nu pas debuteren? Dat overkwam Jean-Pierre van der Leeuw en Joep lemmens. Begin dit jaar bracht het duo als Morning Factory (vrij naar een track van Ron Trent en Chez Damier) een eerste EP uit, Forgotten Moments op het Keulse platenlabel Yore. Dat zorgde voor een lovende recensie én interview in het Duitse tijdschrift De:Bug.
Nu is er Dazin’, twee schijven vinyl, op 20:20 Vision uit Leeds. En een derde release op Yore zit er aan te komen. Dat laat debuteren heeft zo z’n voordelen. Van der Leeuw en Lemmens kennen inmiddels het klappen van de zweep, hoorden meer dansmuziek dan ze ooit nog kunnen maken. Dat de twee oor hebben voor goede muziek, bewijst het verleden. Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.
Waar het duo op Forgotten Moments vooral lonkt naar Chicago en Detroit, daar kruipt Morning Factory op Dazin’ wat meer uit de schulp. Al zijn beide steden ook nu niet ver weg. Toch zijn de discocitaten niet te negeren. ‘Bouncin’ Moog’ laat synthesizerritmes dansen zoals Giorgio Moroder het heeft bedoeld. Afsluiter ‘Dedication’ mengt Detroittechno en discosoul losjes door elkaar. De kracht van de nummers zit ‘m vooral in het vrijwel samenvallen van melodie en ritmiek. Die laatste bijt zich vanaf de eerste seconde vast in de arrangementen en laat niet meer los. Het resultaat? Dromerige, afstandelijke maar óók fysieke, dansbare muziek.
Niet bepaald stijlvast dus, die twee van Morning Factory. En dat is precies de bedoeling, menen Van der Leeuw en Lemmens. Voor het Heerlense duo is alles disco. En nee, daarmee bedoelen ze niet de streng afgebakende muziekstijl. Voor Morning Factory is disco een gevoel, een levensstijl. Wie wil weten hoe dat klinkt? Hieronder is Dazin’ in z’n geheel te beluisteren.
Luister naar Dazin’ EP van Morning Factory:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
De Nederlandse Aphex Twin? Ach, Henk van Zwol begrijpt ‘t wel. Maar nee, de lading dekken doet de vergelijking niet. De geboren Fries, komende zaterdag hoofdgast bij Technorm in De Nieuwe Nor te Heerlen, maakt de laatste tijd juist muziek met meer structuur. En live is er altijd die vierkwartsmaat als basis. “Die houdt de mensen hopelijk in beweging.”
Na Asa Breed had ik het eerlijk gezegd gehad met Matthew Dear. De geboren Texaan zong veel te veel op het album. En daar is ie niet zo goed in, zingen. Op zich niet onoverkomelijk. Ware het niet dat juist z’n zang ervoor zorgde dat die te eenvormige liedjes veel te veel op elkaar gingen lijken. Goed, soms was de spanning te proeven. Wanneer Dear zijn liefde aan de vroege Talking Heads betuigde vielen de stukjes op hun plek. Dat gebeurde echter veel te weinig.
Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.
Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.
Luister maar vast naar ‘More Surgery’:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Hij heeft er dertig jaar over gedaan, maar met Teufelswerk maakt Helmut Geier het album dat hem muzikaal onsterfelijk maakt. Sterker nog: de modernistische aanpak van de Duitser maakt het album tot een van de mooiste van deze eeuw.
Wat is dat toch met die zware, ietwat vertraagde mannenstem die Alone te vaak siert? Klinkt als house ergens begin jaren negentig. Klinkt als fout. Oké, ik begrijp wat Matthieu Monnin bedoelt. Zo’n stem die ‘romantic’ prevelt staat in contrast met de utopische beats die de Fransman maakt. Tegenstellingen zorgt voor wrijving, maar in dit geval is het geen spannende wrijving maar irritatie.
Dat is zonde. Het werk van Enola – het alterego van Monnin – is spannend genoeg om zonder dat soort te eenvoudige fratsen te kunnen. Helaas denkt Monnin daar anders over. Alone geeft hem ongelijk. Zonder rare zang is de techno van Enola prima te genieten. Zijn interpretatie van Detroit-techno is luchtig en lichtvoetig en verraadt de invloed van die bekende Fransman, Laurent Garnier. Niet voor niet een van Monnins belangrijkste invloeden.
Enola in goede doen kan zich meten met Aril Brikha, die andere neo-Detroiter. Monnin creëert dezelfde afstandelijke sfeer en warmte. Speelt met percussie (jazzy hihats) en schept veel denkbeeldige ruimte. Wanneer tenminste de zang niet alles verpest. Zoals in het new wave-achtige Sarah. Nee, de klasse van Monnin zit ‘m in die sfeervolle, afstandelijke techno, waar de emotie op het eerste gehoor vakkundig is weggelaten. Om uiteindelijk onderhuids op te duiken. Volgende album dus zonder zang. Wat heeft Monnin overigens met Manic Street Preachers?
heeft een te gek album gemaakt. Bij Pitchfork wordt er beweerd dat hij stappen voorloopt op die andere vernieuwers Burial en Zomby omdat hij ‘post-dancemusic’ is. Dat is te eenvoudig. En, om eerlijk te zijn, moet ik R.I.P. nog vaker draaien om er een duidelijke mening over te hebben en het album te plaatsen binnen te context van het nu. Gaat nog gebeuren. Dat het een te gek album is? Staat ook voor mij buiten kijf.
Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.
Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.
geen spannende wrijving maar irritatie.