“Je begint een beetje een oude zeur te worden, hè?” Ze bedoelde niets met de opmerking, heus niet. En nee, ze maakte ‘m niet opzettelijk. Écht niet. Voor ik in de verdediging kon schieten stootte een vriend me aan. “Ze heeft wel een beetje gelijk hoor”, glimlachte hij. Goed, dat ik veel over voetbal praat? Dat nemen m’n vrienden voor lief. Als ik maar net iets meer over muziek praat. Of over de staat van onze westerse maatschappij desnoods. Dáár word ik voor uitgenodigd op hun hippe Amsterdamse feestjes. Dat liep dit keer anders. Continue reading »

De wedstrijd vanavond? Die doet er niet meer toe. Onder normale omstandigheden, tenminste. Vorige week maakte ons Fortuna gehakt van naaste concurrent Almere City. Het veredelde Ajax-filiaal mag het in de topklasse gaan proberen. Tegen RKC kan er frank en vrij worden gespeeld. Stiekem met het hoofd bij volgend jaar.

Goed, helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet. Wanneer ik deze column schrijf, staat Cambuur uit op het programma. Fortuna speelt de laatste wedstrijden goed. En zo’n Cambuur? Kunnen we best hebben. Al draaien die goed mee in de subtop. Maar winst is niet persé noodzakelijk. Volgende week gewoon winnen in Almere. Dan is er geen vuiltje aan de lucht. Fortuna heeft alles zelf in de hand. En juist dat baart me zorgen. Er lijkt elk jaar meer onzekerheid in de club te sluipen. Het winterschoeiseldebacle aan het begin van dit jaar staat nog vers in mijn geheugen gegrift. Niemand begreep er een snars van. Ook de spelers niet. En toch gebeurt het. Dat is angstaanjagend.

De afgelopen jaren ging het niet best met Fortuna. Vorig jaar bungelden we ook ergens onderaan. Ontliepen degradatie. Dat zou niet meer gebeuren, luidde het in augustus vorig. Bernard Hofstede kwam, topscoorder Fabio Caracciolo koos voor Sittard. En dan is het eenvoudig rekenen. Goede doelman mét eredivisie-ervaring, solide verdediging, aardig middenveld en, in goede doen, dodelijke aanval. Goed genoeg om in de middenmoot te belanden. Op voetbalfora rekenden enkele Fortuna-fans zich al rijk: een periodetitel moet haalbaar zijn.

De laatste acht jaar waren de verwachtingen elk seizoen hoog gespannen. Ook bij mij. Dit seizoen zou sowieso bijzonder worden. Ik keerde immers terug naar het zuiden – ja ja, naar 045, maar toch – en was dus in staat vaker naar Fortuna te gaan. Dat pakte anders uit. Vrijdag werd mijn Amsterdam-dag. Op tijd in Sittard zijn? Ondoenlijk. Daarbij is de vrijdagavond een werkavond voor een popjournalist als ik. Ballen dus. Ach, daar kan ik mee leven. Niet alles heb je in eigen hand. Een gelukkig leven is vooral gebaseerd op het vermogen om zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen te scheiden van die waarbij dat wél het geval is.

Goed, op de prestaties van Fortuna heb ik uiteraard ook geen invloed. En toch, dat we aan het einde van het seizoen wéér onderaan bungelen en degradatie ternauwernood weten af te wenden maakt me verdrietig. Een beetje boos, ook. Dat gevecht om degradatie is namelijk écht onnodig geweest. Fortuna heeft een aardige selecte, kan meekomen met de middenmoot en zeker ergens bovenaan het rechterrijtje eindigen. Dat dat niet gebeurt? Heeft niets te maken met omstandigheden die de club niet in de hand heeft.

Vertrouwen, dáár draait ‘t om. Vanuit mijn appartement zie ik in de verte het stadion van een andere club die daar alles van weet: Roda JC. Met een aardig elftal wisten zij een aantal jaar geleden degradatie uit de eredivisie te voorkomen. Zonde. Ik keek al uit naar de derby’s. Nu strijden de Kerkradenaren mee om de vierde plaats én Europees voetbal. Het verschil? Vertrouwen. Zelfvertrouwen. Oké, ik geef toe, een vreemde plek om op zoek te gaan naar troost. Maar toch. Die ontwikkeling biedt hoop. Komend seizoen zou zo maar de wederopstanding van Fortuna Sittard kunnen zijn. Eerst een plekje in de middenmoot. daarna nieuwe investeerders. Hofland die het voor gezien houdt in Cyprus en Van Bommel die besluit om zijn laatste jaren uit te dienen bij de club waar hij het vak leerde. Dan spelen we over twee seizoen weer derby’s tegen die reserve-Duitsers uit Parkstad. Eerst even RKC de oren wassen.

Deze column verscheen eerder dit jaar – voordat Fortuna gelijkspeelde in Almere en op de dag van de thuiswedstrijd tegen RKC – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

Heel even dacht ik het. Niet meer dan een fractie van een seconde. Heus, écht niet meer. Een losse flodder. Zomaar een gedachte. ‘Toekomst Van Bommel nog ongewis’, kopte de website van Voetbal International. En ja, logisch is het niet en tóch dacht ik het: “hij komt naar Fortuna.” Terwijl ik dát dacht voelde ik een glimlach opkomen. Zo een die ontstaat wanneer je onbewust iets onbetamelijks doet. Naar de mooie, lange benen van een onbekende vrouw kijken, bijvoorbeeld. Je wilt het niet, en toch doe je het. Instinctief, zeg maar. Zo voelde mijn gedachte ook. Wedden dat ik niet de enige was die het dacht?

Hét? Dat is de terugkeer van Mark van Bommel bij Fortuna Sittard, de club waar de middenvelder zijn professionele voetbalcarrière startte. Ja, ik weet. Die terugkeer is hoogst onwaarschijnlijk. Van Bommel speelde afgelopen zomer een prima wereldkampioenschap en was vorig seizoen de onbetwiste leider van zijn club, Bayern München. Van Bommel is met z’n 33 nog steeds een aanwinst voor de meeste Europese topclubs. Tottenham Hotspur, Manchester City en Wolfburg hebben zich schijnbaar voor hem gemeld. In de zomer is de Limburger transfervrij. Van Bommel zelf zwijgt in alle toonaarden. Wat hem betreft maakt hij het seizoen gewoon af. Dat zijn vervanger, de Braziliaanse middenvelder Luiz Gustavo die onlangs overkwam van TSG Hoffenheim, in München is gearriveerd? Van Bommel wordt er niet warm of koud van.

Goed, dat is schone schijn. Achter de schermen speelt vast veel meer. Inmiddels spreken PSV-supporters uit waar ik alleen van durf te dromen: Van Bommel komt naar PSV. De Limburger gaat zijn carrière afsluiten bij de Eindhovenaren. Tenminste, dat schijnt ie vaker gezegd te hebben. En tja, dan moet ie niet nog ergens anders heengaan. Het is immers de vraag wat een middenvelder van tegen de 36 toe kan voegen. De supporters zijn het er over eens: hij moet nu komen. Ik geef toe: zo vreemd is dat niet gedacht. PSV is een mooie club, speelt elk jaar Europees en is in potentie de enige club van Nederland met Europese mogelijkheden. Ik zie Ajax of FC Twente nog geen Europese cupfinale spelen. PSV wel. Dat Van Bommel uiteindelijk naar PSV gaat? Dat klinkt nog niet eens zo heel ongeloofwaardig.

En toch. Sinds ik, eh, hét dacht, laat het idee me niet meer los. Het is een onzinnige gedachte. Totaal ontdaan van elke realiteitszin. Maar toch, stel je voor. Mark van Bommel maakt in de winterstop de overstap van Bayern München naar Fortuna Sittard. ‘Om de club vooruit te helpen, voor degradatie te behoeden’, laat hij het bij de persconferentie aanwezige journalistencorps optekenen. ‘Deze club zit diep in mijn hart’, verklaart hij met overslaande stem. Na afloop valt hij Fernando Ricksen in de armen. Vrienden voor het leven, lijken ze. Even verderop praat een duidelijk geëmotioneerde Kevin Hofland met L1. Na een telefoontje van Van Bommel leverde hij zijn contract in bij Feyenoord en betaalde AEK Larnaca een afkoopsom. Ook hij gaat spelen voor zijn club. Voor niets. Gewoon, omdat de club hulp nodig heeft. Hem nodig heeft.

Kameraadschap is belangrijker dan geld, dan roem. Daar zijn de mooiste verhalen uit de voetbalgeschiedenis op gebaseerd. De werkelijkheid is een andere. Fortuna Sittard, onze club, staat er beroerd voor. Alleen met een onmenselijke krachtsinspanning kan degradatie naar de topklasse worden afgewend. Ondanks de gedachte die in mijn hoofd heeft postgevat, staan Van Bommel en Hofland morgen niet voor de deur. Ricksen is er wel. Een ervaren rot die een team op sleeptouw kan nemen, zo bewees hij in z’n eerste wedstrijd uit bij RKC, maar ook hij kan geen ijzer met handen breken. En toch. Met hem komt de kameraadschap. De opoffering, het voor elkaar door het vuur gaan, dat uiteindelijk lijfsbehoud kan betekenen. Kortom, met Ricksen komt het geloof in een goede afloop. Voorbarig, ik weet. Maar bepaald geen vreemdere gedachte dan, eh, hét.

Deze column verscheen eerder dit jaar – nog voor Van Bommel naar AC Milan trok – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

Het komende voetbalseizoen wordt voor Fortuna Sittard het jaar van de waarheid. Voor het eerst in de geschiedenis van het betaalde voetbal in Nederland degradeert het team dat als laatste eindigt in de eerste divisie naar de hoofdklasse.

Oké, vorig haar wist de club uit Sittard een zestiende plaats af te dwingen. Teleurstellend voor een club met de historie van Fortuna, maar ruim boven de twintigste en laatste plaats. Of dat dit jaar weer gaat gebeuren? Stiekem hoop ik nog steeds op een revelatie. Fortuna dat een periodetitel haalt en zo de weg terug naar de top inzet.

Tegen beter weten in. De selectie is ten opzichte van vorig jaar verslechterd. Vaste krachten hielden het in Sittard voor gezien. Versterkingen werden aangetrokken in de Zwitserse Bosniër Samir Kozarac en Belgische doelman David Meul. Op papier goede spelers voor Fortuna. Afgelopen vrijdagavond speelden ze echter een cruciale rol in de verloren seizoensouverture tegen FC Emmen.

1-2 werd het. In Sittard. In de allerlaatste minuut van de blessuretijd raakte een bal de hak van Kozarac en rolde pardoes, langs een verbaasde Meul in het doel. Oef. Lichtpuntje? Belgische belofte, en invaller voor de geblesseerde Danny Schreurs, Sebastiano Garlisi scoorde een doelpunt. Het mocht niet baten. Hopelijk gaat het volgende week tegen Go Ahead Eagles in Deventer beter.

De triestigheid bij Fortuna Sittard houdt aan. Dat doet verlangen naar andere tijden. Deze bijvoorbeeld.

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=McvkNmOutJU&feature=related]

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=uVW2KVGHM1Y&feature=related]

In de tijd dat ik nog in Sittard studeerde, groeiden de plannen in het zuidelijke gedeelte van Limburg al richting hemel. Heerlen zou dé telematica stad worden van Nederland. Alles was er immers voor handen: goede infrastructuur, een aanzienlijke hoeveelheid onderwijsinstellingen en, het belangrijkst, een plekje middenin Europa. Bijna twintig jaar later is er weinig veranderd. Zuid-Limburg wil heel erg graag, maar kan niet. Nog niet, in ieder geval.

Continue reading »