pop, recensie

Terug naar 1970s met Wooden Constructions

Terwijl de Rotterdamse band Rats On Rafts werd gebombardeerd tot vaandeldragers van de nieuwe Ultra-beweging, daar brak het Amsterdamse Wooden Constructions nog niet door. Beide bands mochten optreden in De Wereld Draait Door (DWDD) en deden dat uitstekend. De houterige, niet bepaald ritmische bewegingen van Wooden Constructions-zanger Gover Meit doen denken aan de a-ritmische podium-capriolen van Mark E. Smith van The Fall. Misschien dat het gebrek aan een album de jonge band opbrak. Op 13 januari speelden de Amsterdammers in DWDD, het debuutalbum People Now People werd pas op 12 juni in de Melkweg gepresenteerd. Aan de andere kant: vorige maand speelde Rats On Rafts op het Booch! Festival in hartje Heerlen. Vrijwel niemand kende de band. De tragiek van het maken van popmuziek in Nederland.

Het debuutalbum van Wooden Constructions is net zo mooi als dat van Rats On Rafts. Geen slecht album dus. Beide bands delen een bepaalde esthetiek: donkere sfeer, dwingende ritmes en maniakale praatzang. Rats On Rafts zit aan de melodieuze kant van het spectrum, Wooden Constructions is introverter, pulserender en ritmischer. Toch is het geluid net zo herkenbaar: ergens tussen The Fall en Joy Division in. Pastiche, inderdaad. Maar wel erg goed gedaan. Opener ‘Full Brother’ wordt voortgestuwd door de pulserende bas en zoemende synth. En dan zijn er die slepende drums die het nummer iets gejaagds geven, als een adrenaline-rush. Spannend. Ingrediënten die veelvuldig terugkomen op People Now People.

Dat maakt dit debuut, ondanks de clichés, de moeite meer dan waard. En dan is er ook nog zanger Meit die met zijn staccato-zangstijl een belangrijke stempel op het geluid van Wooden Constructions drukt. De afrobeat-invloeden die Tjeerd van Erve er in zijn recensie bij nu.nl in hoort zijn niet meer dan part of the deal. Die waren eind jaren zeventig immers meer dan hip in witte postfunk-kringen in artistiek Engeland. Waar ie wel gelijk in heeft? Die invloeden maken Wooden Constructions anders dan veel andere retro-wave- en -postpunk-bands. Noem het ‘dichter bij het origineel’, oprechter of échter. In ieder geval is de manier waarop Wooden Constructions zich door de tien nummers van People Now People worstelt indrukwekkend. Je hoort er bijna de vertwijfeling van weer een economische crisis, weer een vertrouwensbreuk, weer een deuk in het vooruitgangsgeloof in terug in terug. Bijna hè, want het blijven muzikanten uit Amsterdam, de stad waar de eerste tekenen van crisis nog moeten worden gesignaleerd.

People Now People van Wooden Constructions is verschenen bij het sympathieke Subroutine Records (waar ook onder andere Rats On Rafts en The Sugarettes onderdak hebben gevonden).

Opslaan als: geslaagde stijloefening in het maken van artistieke postfunk/postpunk anno 1979 in Noordwest Engeland.
Meer Wooden Constructions: www.woodenconstructions.com.

Standard
dance, pop

Zondagclip #26: Squarepusher vs Benga

Poeh, wat een citatenmachine is ‘Dark Steering’, het nieuwe nummer van Tom Jenkinson aka Squarepusher. Op Youtube leidt dat tot heftige reacties, al wordt er weinig op ‘niet leuk’ gestemd. Wat het probleem is? Squarepusher reageert op de huidige trends in elektronische dansmuziek. Dat doet ie radicaal. Guido vd Brink, producer, labeleigenaar en dj uit Rotterdam wiens mening ik zeer waardeer, reageerde bij Facebook op het nummer én clip:

“Ik kan het niet zo mooi verwoorden als dat jij dat kan maar het raakt me niet het is gewoon gepiegel op een “dubstep” ritme net als wat aaaal die anderen ook doen alleen nu doet squarepusher het. helaas maakt dat het niet heel erg beter. Wanneer gaan mensen weer is iets eigens doen. Ik vind het niet bijzonder in ieder geval. En dan heb ik he nog niet over de clip gehad: Been there done that!”

Kortom, Jenkinson doet wat anderen doen, doet dat niet exceptioneel goed en dat verwacht je wel van ‘m. Ik begrijp Guido heel goed. Het lijkt er eerder op dat Jenkinson ons een spiegel voor wil houden. Door Daft Punk, dubstep, drum’n’bass en jaren negentig (video)esthetiek door elkaar te husselen wil hij zeggen: er gebeurt momenteel helemaal niets. Goed, ik werd volwassen in de jaren negentig toen experiment nog de norm was. Ik kan dus wel iets met ‘Dark Steering’. Toch maar eens proberen Jenkinson te spreken te krijgen over de koerswissel.

Dan Benga. De Londense producers, echte naam Adegbenga Adejumo, levert met ‘I Will Never Change’ ook een soort retro-dubstep-rave-vehikel af. Doet me muzikaal weinig, maar de clip is prachtig. Daar worden 960 vinlyplaten aan elkaar geregen tot een prachtige bevroren golf. Idee is van Christopher Barrett and Luke Taylor (Us) en je leest er bij Creative Review meer over. Frank Kloos noemde het eindresultaat meteen New Aesthetic en waar hij eerder voor frnkfrt over schreef. En ja, door dat prachtige beeld krijgt ook de muziek een nieuwe betekenis. Prachtig, maar eigenlijk te kort.

Standard
pop

zondagclip #3: Lights van Interpol

Pioniers van de nieuwe, muzikale retro-golf die deze eeuw tot nu toe overspoelt. Dát is Interpol. Eerlijk gezegd had ik de New Yorkers opgegeven na de teleurstellende derde Our Love To Admire. Single, en voorproefje op het later dit jaar te verschijnen vierde album, Lights doet mijn hart echter wat sneller kloppen, want keert terug naar het geluid van debuut Turn On The Bright Lights.

Destijds sprak ik ze voor KindaMuzik in de kleedkamer van Paradiso voor hun show. Zanger Paul Banks was hypernerveus en hield zich ontzettend stoer, helemaal toen de fotograaf hem stil probeerde te laten zitten. De namen Ian Curtis en Adrian Borland zeiden hem destijds (ergens begin 2003) niets. ‘Nooit bewust naar geluisterd. Lijkt hun manier van schrijven op die van mij? Toeval. Puur toeval.’ Wat een deugniet, die Banks.

Standard