Britpop is deze eeuw niet meer wat het ooit geweest is. Goed, Franz Ferdinand is een aardige band, maar met materiaal als Arctic Monkeys wordt de oorlog zeker niet gewonnen. Een nieuwe Primal Scream, dáár is behoefte aan. En nee, één Kasabian maakt nog geen zomer. Hieronder vijf maal britpop die wél de tranen op de wangen doet prikken.

1. Working For A Nuclear Free City – Rocket
Typisch Manchester, uit Manchester. Working For A Nuclear Free City zit ergens tussen Primal Scream en Campag Velocet in. Stylus Magazine typeert de band als: “a flawless lucid-dream trip through a thousand fantastical influences”. Derde album Jojo Burger Tempest verschijnt binnenkort. Eindelijk de langverdiende doorbraak? Vast niet. Helaas.

link:
www.myspace.com/wfanfc

Working For A Nuclear Free City ‘Rocket’ from Melodic on Vimeo.

2. Viva Stereo – Night Owl
Opvolgers van Primal Scream? Zou best eens kunnen. Niet alleen komt Viva Stereo uit Glasgow, muzikaal schurken ze dicht tegen het Primal Scream van eind jaren negentig aan. Maar tja, de doorbraak laat al jaren op zich wachten.

Link:
www.myspace.com/vivastereo

3. The Longcut – Repeated
Nogmaals Manchester. The Longhurst zijn bloedbroeders van Working For A Nuclear Free City. Misschien net iets meer rave, maar zeker net zo goed.

Link:
www.myspace.com/thelongcut

The Longcut ‘Repeated’ from Melodic on Vimeo.

4. Campag Velocet – The Trumping Men
Misschien wel de beste britpop van deze eeuw tot nu toe. En nooit doorgebroken. Hoe dat komt? Geen idee. Aan de kwaliteit van Campag Velocet lag het in ieder geval niet. Eeuwig zonde dat de band in 2005 de handdoek in de ring gooide.

Link:
www.myspace.com/campagvelocet

5. The Music – Getaway
Onderschat. Jazeker! The Music is geweldig, al is het materiaal zeker niet altijd even toegankelijk. Doet er niet. Ook op de dit jaar te verschijnen vierde langspeler gaat het viertal uit Leeds vlammen. En ja, grote kans dat het album wederom hoog in mijn top-10 van het jaar gaat eindigen. Zekerheidjes bestaan nog. Al blijft het vreemd dat The Music niet door iedereen wordt bewierookt.

Link:
www.myspace.com/themusic

Ja, rijkelijk laat. Ik weet. Mijn top-10 van de jaren nul is reeds verschenen in OOR #11 van dit jaar. Voor blogbezoekers die hét tijdschrijft over popmuziek in de breedte niet lezen, staat ie hieronder.

1. Gas – Pop
2. Blumfeld - Jenseits von Jedem
3. Luomo – Vocalcity
4. Primal Scream – Exterminator
5. Fennesz & Sakomoto – Cendre
6. Hybird – Morning Sci-Fi
7. Jan Jelinek – Kosmischer Pitch
8. Hell – Teufelswerk
9. Justus Köhncke – Doppelleben
10. BT – Movement in Still Life

Tuurlijk, genoeg albums die er ook in hadden moeten staan. Geen Rhythm & Sound, Burial, Trentemøller, LCD Soundsystem, Newworldaquarium, Boxcutter, Farben en Kode 9. Wel Movement In Still Life, eigenlijk een album uit 1999, maar pas in 2000 verkrijgbaar in Europa en Nederland. Ook Vocalcity voegde ik op het laatste moment toe. Jacob Haagsma wist me ervan te overtuigen dat de plaat toch echt geldt als het debuut van Luomo en geen verzameling ep’s is. Waarvan acte. Uiteindelijk bleek het album mijn enige die het haalde tot de gezamenlijke top-100. Al bleef het meesterwerk steken op 70.

Wat ik nu, een dikke anderhalve maand later, aan de lijst zou veranderen. Niets, helemaal niets. Want prachtlijst.

Maanden geleden is het. In februari deed ik er twee. Met Junkie XL en Underworld. Op 23 februari eentje met Miss Kitten. In de stad der liefde. Al betuigde ik die dag de liefde aan iemand anders. Nee, sinds ik schrijf is de tijd tussen twee interviews nog nooit zo groot geweest. Gisteren sprak ik Bobby Gillespie, frontman van Primal Scream. Mijn eerste interview in maanden dus. Nooit verwacht dat ik het zo zou missen, dat interviewen. Niet zozeer om het interviewen zelf, al is een gesprek met Bobby altijd amusant. Nee, wat ik heb gemist is de opwinding voor en na het interview. Tijdens de voorbereiding werkt mijn brein op volle toeren. Leg ik (muzikale) verbanden die ik normaal gesproken over het hoofd zou zien, draai ik muziek die al tijden in vergetelheid was geraakt. Na een interview is er de kortstondige liefde voor de muziek waarover mijn gesprekspartner en ik hebben gesproken.

In het geval van Bobby Gillespie protopunk en -hardrock. In eerste instantie betrof het MC5, waarmee Primal Scream vorige maand het podium deelde, en Hawkwind, waarvan de Schotse band het krachtige Urban Guerrilla als gratis nummer op internet aanbiedt. In de trein en later thuis werkte de associatiemachine in mijn hoofd op volle toeren. In extreem-versimpelde versie: van Hawkwind naar Motörhead, van Motörhead naar NWoBHM en, met hulp van de referenties op YouTube, naar de zeventiger jaren-rock van UFO, Scorpions en Thin Lizzy. En tja, Thin Lizzy is voor mijn Phil Lynott en John Sykes. Met die laatste is de cirkel weer rond, want terug bij NWoBHM. Lynott was een meester in het schrijven van krachtige liedjes met een vrolijke ondertoon. Toch is zijn mooiste de treurige ballad The Sun Goes Down, terug te vinden op Thunder & Lightning uit 1983. De zwanenzang van de Ierse band. Lynott overleed in 1986 aan de gevolgen van jarenlang drugsgebruik.

Nog steeds een prachtig nummer, dat The Sun Goes Down. Hieronder te zien in een live-uitvoering met Lynott en Sykes. Ik heb plots weer zin om het plan voor het schrijven van een boek over NWoBHM vanuit Nederlands perspectief weer op te pakken. Tja, wat een interview al niet op kan leveren. Moet ik dus toch weer vaker doen.