dance, kritiek, pop

Burial en de hyperrealiteit (bij frnkfrt)

“The new spatial logic of the simulacrum can now be expected to have a momentous effect on what used to be historical time” – Frederic Jameson

“There is something out there” – in ‘Loner’, Burial

Soms zijn ze er plotseling. Van die albums die je niet loslaten. Die je iets willen vertellen, maar je weet niet wat. ‘Streetcleaner’ van Godflesh was er zo een. Of, een meer algemeen aanvaard voorbeeld, ‘Screamadelica’ van Primal Scream. Geldt ook voor ‘Kindred EP’ van Burial. Geen volwaardig album, want slechts dertig minuten lang, maar toch voel je: dit is een belangrijke plaat. Dit wordt een belangrijke plaat.

Lees verder bij frnkfrt.

Standard
kritiek

Geen geschiedenis? Geen toekomst? Ach, niet nodig. We hebben immers opportunisme en nostalgie.

Vaste prik op de maandagochtend: vol lof spreken over De Oorlog, de negendelige documentaire die de NPS op de zondagavond uitzendt. Wie niet naar Boer Zoekt Vrouw kijkt, schakelt in op Ned 2. De Oorlog plaatst de geschiedenis in een context, al is die gekleurd. De tweede wereldoorlog is het enige stukje geschiedenis dat niet ten prooi is gevallen aan de postmoderniteit.

De vijf jaar, en vooral de verschikkingen die in de laatste daarvan hebben plaatsgevonden, bieden ons een essentieel moreel kader. Nog steeds. Voor het overige is geschiedenis iets van musea, van boeken, van een andere wereld. In het midden van de negentiger jaren van die vorige eeuw verklaarde Francis Fukuyama de geschiedenis dood. De vraag of de geschiedenis ten einde zou gaan lopen poneerde hij overigens al in 1989 in het essay The End Of History?, waarin hij – vrij naar Hegel – betoogde dat het westen naar een synthese tendeert die onze seculaire vrije markt democratie is. Na de aanslagen van 9/11 kwam Fukuyama op zijn woorden terug. Continue reading

Standard