Lees verder bij OOR.

Dat was wel even lastig. Cause For Alarm, de nieuwe plaat van Agnostic Front draaide overuren op mijn platenspeler. Maar eigenlijk mocht ik ‘m niet goed vinden. Dat zat zo: op Cause For Alarm stond Public Assistance en daarin schreeuwde Roger Miret dat werkelozen maar gewoon een baan moest zoeken in plaats van teren op de welvaartstaat. Dát ging er in mijn radicaallinkse vriendenkring niet in. Daarbij kwam Agnostic Front uit New York. En tja, daar kwam nu eenmaal geen goede hardcore vandaan. Die kwam uit Californië, Boston en Washington DC. Extreem linkse, liefst vegan hardcore wel te verstaan. New York? Achterlijke stad vol rechtsextreminsten waar je niet eens fatsoenlijk skaten kon.

Dat was in 1986 en met mij ging het van kwaad tot erger. Zo links als ik was, ik viel als een baksteen voor het machogeluid van C.O.C., Crumbsuckers, Carnivore en Warzone. Allemaal bands uit New York. Achterafgezien ben ik blij dat ik zo midden jaren tachtig in mijn geboortedorp in het Zuiden van Limburg de opkomst van de New York City Hardcore (NYHC) heb mogen meemaken. Van een flinke afstand weliswaar, maar toch. Cause For Alarm is samen met Dealing With It van D.R.I. – uit Houston en dus ook fout – een van de popplaten die het meeste invloed op me hebben gehad. In die periode dan (ik was 17). Dat Agnostic Front ‘fout’ was, bleef overigens ook in Brunssum – waar ik opgroeide – niet onopgemerkt.

Waarom? Op het debuut Victim In Pain uit 1984 schreef Pete Steele het leeuwendeel van te teksten. Die zou later furore maken met zijn eigen band Carnivore en beticht worden van rechtsextremisme en zelfs nazisme. Toch zijn de teksten op Victim In Pain typisch hardcore. Tegen Reagan, tegen oorlog, tegen de politie, tegen de staat. Niets bijzonders dus. Het debuut van Carnivore deed een jaar later flink wat stof opwaaien. De drummer van die band speelde een potje me op Cause For Alarm. De tweede plaat van Agnostic Front met dat liedje met die rechtse teksten. Daarmee was de kous niet af. Cause For Alarm was niet zomaar hardcore maar een spijkerharde mix van thrashmetal en hardcore. Een stijl die populair werd bij de liefhebbers van Oi!, punk voor de arbeidersklasse waar intellectuele rijkeluiskinderen de neus voor ophaalden. Tot overmaat van ramp nam Agnostic Front plots Crucified For Our Sins van Iron Cross op in hun liveset. En dat was heel erg fout, las ik in de Amerikaanse hardcorebladen die ik in die tijd verslond. Iron Cross beeldde namelijk een ijzeren kruis af op het hoesje van hun singles én ze droegen bretels, broeken met omgeslagen zoom en legerkisten. En ohja, ze waren kaal. Dat er in de groef van hun plaat gekrast stond: “we are no nazi’s”, deed er al niet meer toe.

Fout of niet, ik was verkocht. Het verdedigen van de NYHC een soort standaardritueel. Dat terwijl in Nederland en Duitsland, net over de grens, concerten van Carnivore en Agnostic Front werden verhinderd door linkse activisten. Waar mijn voorliefde voor NYHC vandaan kwam? Lastig te zeggen. Sympathie voor de underdog heb ik altijd gehad. Maar ergens besefte ik toen al dat de simpele, rechtlijnige teksten van onder andere Agnostic Front meer kritische zeggingskracht hadden dan het gesnik van 7 Seconds en Minor Threat. Daarbij: popmuziek is een kunstvorm. Zingen over de experimenten die Mengele op joden uitvoerde in de tweede wereldoorlog betekent nog niet dat je zijn gedrag goedkeurt. Vraag maar aan de thrashband Slayer hoe lastig dát is uit te leggen.

De afgelopen tien jaar ben ik Agnostic Front uit het oog verloren. Ja, door de zelfmoord van Richard Bruinen van de Maastrichtse band Backfire! kwam de band, die een tribute aan de drummer opnam, weer even in het vizier. Daarna ebde m’n interesse weer weg. Tot begin dit jaar. Tot Live At CBGB, een liveregistratie van hun optredens twee jaar geleden in de gelijknamige en legendarische club in New York. Over het geweldige optreden van het vijftal, onder aanvoering van oprichters Roger Miret en Vinnie Stigma, wil ik geen extra woorden vuil maken. Dat is simpelweg geniaal. Nee, wat echt speciaal is aan de dvd is dat alles op z’n plaats valt. Vinnie Stigma, Italiaans bloed en opgegroeid in Brooklyn, vertelt er over zijn allereerste optreden in de CBGB eind jaren zeventig. Destijds maakte hij nog ordinaire punk en was zeker de best geklede punkrocker van New York. Vindt ie zelf. Op het podium van de CBGB loopt hij het hele optreden rond met een glimlach van oor tot oor. Boos kijken laat hij liever over aan zanger Roger Miret.

Die is, eind dertig, in topvorm. Het eerder genoemde Crucified draagt hij op aan de NYC Skinheads, waarbij een deel van de bezoekers overigens gek genoeg een kruis met beide armen maakt, het teken van straight edge. Het publiek is bij het uitverkochte concert toch al een bonte verzameling. Jong, oud, punker, skater, skinhead. Alles moshed door elkaar en stagedived vrolijk over elkaar heen. Alsof verschillen er die avond niet te doen. Beetje gemakzuchtige opmerking, natuurlijk. De oude tegenstellingen binnen de hardcore tussen links en rechts, pro-live en pro-choice, gevoelig en stoer, bestaan al jaren niet meer. Maar toch, op de een of andere manier ademt het optreden en de gesprekken met de bandleden op deze dvd een sfeer van nuance. Agnostic Front is geen rechtse band met sympathieën voor het extreemrechts gedachten goed. Dit zijn gewoon eenvoudige jongens uit de achterbuurten van New York, zonder toekomst, die toch succesvol zijn geworden met het maken van de muziek waar ze nog steeds hun ziel voor zouden verkopen.

Natuurlijk wil ik dat heel graag denken, heb ik mezelf de laatste weken voorgehouden. Tot ik gisteren toevallig op een interview met Roger Miret stootte. Tegen Jackie Smith van Chaos Chronicles of Chaos zij hij vorig jaar: “In de beginjaren had de hardcorescene hele andere waarden en normen dan nu. We waren anti-establishment, anti-overheid, […], anti-Reagan en politiek heel erg bewust. Tegenwoordig zijn de meeste bands dat helemaal niet meer. Ze willen gewoon muziek maken. Meer niet. Voor mij is dat anders. Hardcore is een manier van leven, al meer dan twintig jaar.” En ja, zo zegt hij, natuurlijk is hij tegenwoordig anti-Bush. Man van mijn hart, die Miret. Gelukkig maar.

dit artikel verscheen op dinsdag 20 juli 2006 op cut-up.com. Sinds december 2009 is webzine cut-up niet meer. Toch staat de content nog steeds online. Daar komt eind deze maand waarschijnlijk verandering in. De digitale voetsporen van cut-up worden dan voor altijd uitgewist. De mij dierbare stukken van eigen hand verschijnen de komende weken op dit blog

Bonus: Crucified en van Agnostic Front in CBGC in 2004.

Natuurlijk, daar zit iets in. Zeker vanaf het midden van de jaren negentig – als de economie stijl omhoog klimt – gaan de remmen los en ontstaan er meer genres dan op de vingers van twee handen te tellen zijn. Toch is er een duidelijke overeenkomst tussen die wirwar aan bands en artiesten. Tenminste dat idee heb ik altijd gehad. Het zeven deel van de geweldige BBC-serie Seven Ages Of Rock, dat tot voor kort op zaterdag uitgezonden werd op Nederland 3, bewijst mijn gelijk. In de aflevering staat britpop centraal en beslaat een tijdperk dat zich uitstrekt van eind jaren tachtig tot begin van deze eeuw. Zwaartepunt? Overduidelijk de jaren negentig.

Goed, britpop geeft slechts een glimp van een klein deel van de popcultuur van de jaren negentig weg. Ga maar na: de dancecultuur werd mainstream, harde metal kwam in de hitlijsten en indiepop werd de standaard. En toch weerspiegelt britpop het algehele gevoel perfect. Steekwoorden? Bravoure, eigengereidheid en trots. Of Blur, Oasis of Suede nou voor de camera wordt gehaald, de boodschap is steevast dezelfde: we waren het zat om op te kijken tegen de iconen van de pop, wat zij konden, kunnen wij ook en nog beter dan dat.

Voila, daar heb je dat typische jaren negentig gevoel. De popcultuur bulkte van vertrouwen en wilde bovenal vooruit. Dat heeft heel wat goede muziek opgeleverd en gezorgd voor subliem grafisch ontwerp en gewaagde tijdschriften. Vergelijken bij deze eeuw een overweldigend aanbod aan kwaliteitspopcultuur. Maar goed, daar zijn een groot aantal collegajournalisten het niet met me over eens.

Laat ik me tot slot beperken tot popmuziek en tien albums noemen die nog steeds tot de beste ooit gemaakt morgen worden gerekend. U mag in de commentaarsectie natuurlijk kritiek leveren/het lijstje aanvullen.

1. Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1993)
2. Suede – Dog Man Star (1994)
3. Monster Magnet – Spin Of God (1992)
4. Gas – Zauberberg (1998)
5. Smashing Pumpkins – Gish (1991)
6. Primal Scream – Screamadelica (1991)
7. Beatnik Filmstars – Laidback & English (1994)
8. Trans Am – Surrender To The Night (1997)
9. Blumfeld – Ichmaschine (1992)
10. Photek – Modus Operandi (1997)

En, ohja, kijk ook even naar aflevering zeven van Seven Ages Of Rock. Briljante televisie zoals ze in Nederland niet meer wordt gemaakt.

Northernsoul en Mischa horen bij elkaar. In de tijd dat we samenwerkten bij KindaMuzik vertelde hij er al eens enthousiast over. Vlak voor z’n vertrek bij het muziekwebzine schreef hij een fijn artikel over Keeping the faith, 40 Years of Northern Soul. Een boek over het genre, mét maar liefst vier cd’s verstopt in de kaft.

Toegegeven, ik heb niet zo veel met soul. Of eigenlijk: dàcht dat ik ‘r niets mee had. De compilatie van Mischa doet wat muziek hoort te doen – emotie opwekken – en laat me uitermate triestig én gelukkig achter. Misschien wel omdat de verhalen van de artiesten net zo triest, onrechtvaardig of onmogelijk zijn als dat van mij. Dat schept een band. En verdomd, de muziek doet wat Mischa had voorspeld. Ze biedt verlichting. Wanneer Al Wilson schreeuwt ‘Since you’ve been gone I Know What Love is’, slik ik mijn tranen weg. Vergeet ik mijn eigen leed voor een moment of twee.

Fantastische muziek om de winter mee door te komen. Probleem: het genre intrigeert me inmiddels zo, dat ik er meer van wil weten. Kost dus ook weer tijd. Opnieuw: een goed punt, de tijd die ik steek in research kan ik niet grieven om een onmogelijke liefde. Op YouTube stuitte ik al op This Engeland, een documentaire over The Wigan Casino, een van de belangrijkste clubs van northernsoul. Honderdtwintigduizend leden die van heinde en verre komen, geen bier drinken en fantastisch dansen om de waan van alledag te vergeten. Prachtig.

Oh ja, hieronder de tracklisting van de compilatie die ik Northern Soul selected by Mischa heb gedoopt.

(1) J.J. Barnes – Our Love (Is In The Pocket)
(2) The Formations – At The Top Of The Stairs
(3) The Fascinations – Girls Are Out To Get You
(4) New Sound – Don’t Take Your Love From Me
(5) Bobby Kline – Say Something Nice To Me
(6) The Tempos – Countdown (Here I Come)
(7) The Admirations – You Left Me
(8) Al Wilson – Now I Know What Love Is
(9) The Tomangoe’s – I Really Love You
(10) Dena Barnes – If You Ever Walk Out Of My Life
(11) The Continental 4 – The Way I Love You
(12) Ray Gant & The Arabian Knights – I Need A True Love
(13) The United Four – Baby Don’t Do It
(14) Bunny Sigler – Girl Don’t Make Me Wait
(15) The Poppies – There’s A Pain In My Heart
(16) Joey Delorenzo – Wake Up To The Sunshine Girl

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=TbEuq54FcBg]