‘In Heerlen is de emancipatie nooit begonnen’, beet een goede vriend me ooit toe. Kan altijd erger. Maastricht, bijvoorbeeld. Daar komt de enige spanning van buitenlandse studenten die om de drie, vier jaar worden vervangen door nieuwe. Brave studenten, zo bleek afgelopen donderdag op het M3Event, een conferentie over de toekomst van muziekindustrie en -cultuur. [...]
Maastricht. Ach, Maastricht. Stad van kunstbeurs TEFAF, André Rieu op het Vrijthof en rondvaarten over de maas. Hardnekkige vooroordelen die de stad graag bevestigt door andere vormen van cultuur te ontkennen. Afgelopen week eiste de gemeente dat poppodium Muziekgieterij per direct stopt met het organiseren van dancefeesten op straffe van een fikse geldboete. Lees verder [...]
Gisteren en eergisteren gooide het kritische cultuurblog ZwartGoud de knuppel in het hoenderhoek. Eerder werd de leegstand in Heerlen getoond – “Bijna pervers en zelfgenoegzaam hangen de uithangborden aan de gevels”, gisteren moest het aanbod popcultuur in de stad eraan geloven. Het oordeel van hoofdredacteur Harry Prenger is duidelijk: ‘Heerlen heeft feitelijk geen popzaal’. Een [...]
Vanmiddag wordt er geprotesteerd tegen de op handen zijnde uitzetting van Mauro Manuel, de achttienjarige Angolees die terug moet naar zijn geboorteland. De Haagse rockband Kane schijnt te gaan zorgen voor de muzikale omlijsting. Opmerkelijk? Niet echt. Het verhaal van Mauro spreekt tot de verbeelding en ontroert. Dat doet Occupy vooralsnog niet. Sinds 15 oktober [...]
Zo controversieel als eind jaren tachtig is Agnostic Front al lang niet meer. Al steken ze live nog steeds de draak met vooroordelen over het vermeende rechtse karakter van de band. Nou ja, de draak steken? Het interesseert de New-Yorkers eenvoudig niet. Portret van de beste hardcore band ooit.
Onder popjournalisten is het een constatering die je vaak terug hoort en -leest: de jaren negentig waren bedroevend als het op duidelijke popcultuur aankomt. Goede bands, dat zeker, maar te gefragmenteerd. Van alles wat, zeg maar.
Om mijn inmiddels chronische liefdesverdriet te verlichten, bedacht Mischa Verheijden een goede remedie. Afgelopen vrijdag stuurde hij me een compilatie met northernsoul. En tja, als er al een muziekgenre is waarbij bitterzoete melancholie een cruciale rol speel dan is het northernsoul wel.