Een beetje teleurgesteld was ik wel. Plus, het nieuwe album van Luomo, stelde tijdens de eerste luisterbeurt teleur. Geen slecht album, zeker niet. Sasu Ripatti, de Fin achter het alias én bekend als Vladislav Delay, maakte eerder gewoonweg albums die steevast hoog in mijn jaarlijst eindigden. Voor z’n debuut Vocal City kun je me ‘s nachts wakker maken. Plus is directer, poppier, minder subtiel. Nee, dan klinkt Into Infinity van Portable – onlangs verschenen op het Duitse platenlabel Perlon – meer als Luomo, als de oude wel te verstaan.
En zo belandde de promo op de stapel ‘nog eens goed naar luisteren’. Van recenseren kwam het niet – Luomo doet Jacob Haagsma altijd bij OOR – en dus bleef het album ergens liggen tussen al die andere nieuwe albums die aandacht verdienen. Zorgde ervoor dat Plus het eerste Luomo-album is dat niet in mijn jaarlijst is te vinden. En sinds dit weekend twijfel ik of dat terecht is. Komt door single ‘Good Stuff’. Dat nummer fungeerde dit weekend als muzikale reisgenoot. Twee maal reisde ik op en neer naar Maastricht, in totaal zo’n anderhalf uur luistertijd. Op de eerste heenreis begon ik met het nummer en daar is het bij gebleven.
‘Good Stuff’ is pop met de hoofdletter P. Pet Shops Boys zijn niet ver weg.
Verdient Luomo’s laatste album meer dan het van mij heeft gekregen? Misschien. De promo heb ik inmiddels uit de stapel ‘nog eens goed luisteren’ gevist. Nu nog tijd vinden (of gaan treinen).
Afgelopen dinsdag overleed Gerry Rafferty. De kwaal van zijn vader, alcoholisme, werd ook hem fataal. Eerlijk is eerlijk: ik heb nooit veel met de muziek van de Schot gehad. Op mijn negende heeft zijn grootste hit, ‘Baker Street’ van het album City To City, echter een onuitwisbare indruk achter gelaten. Dat sax-thema van Raphael Ravenscroft, die prachtige en intense gitaarsolo, ik kan ze na al die jaren nog steeds dromen. Elke keer wanneer het sprookjesachtige begin – dat vond ik destijds – op de radio te horen was drukte ik de opneemknop van het cassettedek in. Kortom, Rafferty heeft me muzikaal voor een deel gevormd. Hoop dat ie eindelijk rust heeft gevonden.
In december 2009 interviewde ik de jonge muziekgek en vinylverzamelaar Yorick van Norden voor OOR. Hij raakte maar niet uitgepraat over de opnames met zijn band, The Hype. Natuurlijk moest ik in zijn bovenwoning in centrum Haarlem naar wat fragmenten luisteren. En ja, klonk goed. Traditioneel ook. Yorick zweert bij rinkelende gitaren, lekkere melodieën en refreintjes om bij weg te dromen.
De eerste single van het debuutalbum is precies wat ik van Yorick en The hype verwachtte. Denk Beatles, Byrds en Beach Boys. Zomers, maar ook ideaal voor deze prachtige herfst. Doet me en passant denken aan de plek waar ik met dit weer zou zijn wanneer ik nog in Haarlem had gewoond: het strand (dat in de herfst, winter en lente stiekem véél mooier is dan in de zomer).
Avantgarde, experimentele muziek. Ik houd ervan. Binnen bepaalde grenzen. Er moet iets van ‘pop’ in zitten. Een groove, een ritme. Maakt niet uit wat. Als het maar herkenbaar klinkt. Een heel klein beetje maar. Squarepusher maakt het me niet gemakkelijk.
Tuurlijk. Brit Tom Jenkinson balanceert al jaren op het randje van pop en avantgarde. Hij koos niet voor niets voor het pseudoniem Squarepusher. Daar heb ik het moeilijk mee. Zijn debuut Feed Me Weird Things uit 1996 sloeg in als een bom. In een volle Tivoli bestormde ik de dansvloer op de begintonen van Squarepusher Theme. Daar zat groove in, ritme ook. Dat was pop geschreven in hoofdletters. Goed album verder, maar die opening heeft de Brit niet meer overtroffen.
Eerlijk is eerlijk. De latere verrichtingen van Tom Jenkinson heb ik van een afstand beluisterd. Hij heeft de neiging de grens op te zoeken en er dan met zevenmijlslaarzen overheen te stappen. Resultaat? Veel jazz, veel gefreak, weinig pop. Veel techniek, weinig gevoel. Dat vind ik zo jammer aan Jenkinson. De man slaapt met zijn basgitaar, draait tijdens het ontbijt bebop van de springerigste soort. En maakt de fout die zoveel jazzmuzikanten maken: denken dat alles draait om techniek.
Althans, vind ik. Labelgenoten Aphex Twin en Autechre hebben er ook een handje van. In mijn oren maken ze regelmatig richtingloze muziek zonder kader. Ergo: na één album heb ik er alweer genoeg van. Goed, terug naar Squarepusher. Zijn Just A Souvenir is het eerste album dat ik sinds Feed Me Weird Things – twaalf jaar geleden dus – helemaal heb beluisterd. Ook nu strooit de ijzersterke opener Star Time 2 zand in de ogen en kan Jenkinson zich steeds minder goed beheersen in het doceren van zijn conservatoriumkennis.
Toch klinkt dit onlangs verschenen album behoorlijk pop. Ritme en groove voeren de boventoon. Tot mijn genoegen klinkt Jenkinson er bij vlagen als Trans Am, een van de betere grensbewandelaars in de popmuziek. Luister maar naar The Coathanger, Planet Gear en A Real Woman. Das toch prachtige popmuziek die beurtelings lonkt naar krautrock, electropop en sci-fi metal.
Ach, oordeel zelf. Hieronder staat de door Jenkinson zelf gemaakt video voor Planet Gear. Misschien moet ik toch al dat andere materiaal van Squarepusher eens gaan beluisteren.
