Lezing houden en daarna rustig van start gaan met m’n project MijnPop, dát was het idee. Niet dus. Met dank aan Claire van Dyck die er gisteren over schreef in het Limburgs Dagblad. Het doel van mijn lezing was niet om compleet te zijn. De geschiedenis en implicaties van popcultuur in de (voormalige) Oostelijke Mijnstreek laten zich niet in een half uur vertellen. De grote lijnen wel. Die vormen juist de aanleiding voor mijn MijnPop, het onderzoek dat ik het komende jaar ga doen naar popcultuur in de regio die nu Parkstad heet. Nadruk ligt op de ontwikkelingen vanaf de jaren vijftig, grofweg dus vanaf het ontstaan van popmuziek, maar de geschiedenis van voor de wederopbouw laat ik niet links liggen.
Bij onderzoek hoort niet alleen snuffelen in archieven maar ook praten, heel veel praten. Met mensen die de geschiedenis schreven. Het aantal reacties op mijn lezing en vooral op het stuk in het Limburgs Dagblad zijn overweldigend. En bemoedigend. De jaren zestig van de vorige eeuw kwamen er in mijn presentatie bekaaid vanaf. Uit de reacties weet ik inmiddels dat er in die tijd elk weekend wel ergens een rock(‘n’roll)-concert werd gehouden. Dat liefhebbers uit de Randstad naar het zuiden trokken om hun favoriete bands hier aan het werk te zien. Maar veel popconcerten vormen nog geen muziekcultuur. Laat staan een gezonde muziekcultuur. Daar is meer voor nodig.
MijnPop is inmiddels van start gegaan. Iedereen die iets te melden heeft over (de geschiedenis van) pop in het tegenwoordige Parkstad? Is bij deze van harte uitgenodigd. De voortgang mijn het project is te volgen via het blog van MijnPop: MijnPop.theoploeg.net.
‘Een show die de zintuigen prikkelt en alles om je heen doet trillen, inclusief jezelf’. Veel meer is er niet vinden over Positive/Negative van 2 Presidents. Ook niet op internet. Komende zaterdagnacht vindt de première van het, eh, cinematografische project plaats in poppoduim Nieuwe Nor.
Ruim twee jaar van plan en begin september écht van start: mijn ‘Parkstad popstad’-project. Dat is nog slechts een werktitel. Een goede naam heb ik nog niet. Komt wel. Toch ga ik begin september, om precies te zijn op de eerste van die maand van start.
Afgelopen week vroeg Maurice Hermans me om bij te dragen aan de derde Kr!mplezing die jaarlijks in Parkstad wordt georganiseerd door NEIMED en Cultura Nova. Uitgangspunt van de lezing is de rol die cultuur speelt in stedelijke vernieuwing. Dit jaar staat popcultuur centraal.
Verhalenverteller Dave Haslam, DJ en journalist, komt langs om uit de doeken te doen welke rol popmuziek heeft gespeeld in de transformatie van zijn stad, Manchester, van deprimerende stad tot vitale metropool. Ik, op mijn buurt neem de rol van popmuziek in de regio Parkstad onder de loep. Die is te weinig zichtbaar. Onlangs nog sprak ik in Amsterdam een student, uit Hoorn notabene, die me precies wist te vertellen waar Smiley’s in Brunssum lag. Was ie al een paar keer geweest. “Zonde dat de zaal niet meer bestaat. Te gekke plek voor harde gitaarmuziek.” Heavy Metal-club Sheltur in Brunssum speelde in de jaren tachtig een bovenregionale functie. Femina en Inpoet hebben hun stempel gedrukt op muziekcultuur in Heerlen.
Enfin, verhalen over de regio genoeg. Opgeschreven zijn ze nooit. Afgelopen woensdag ontvouwde ik mijn ouders het plan om die eens op te gaan schrijven. Een paar minuten later zaten ze achter de computer, op zoek naar informatie over The Scorpions, de Britse, die altijd speelden in club Manuela op Nieuw Einde. Binnen een half uur vlogen de namen van bands, danscafés en gelegenheidsorkesten uit de jaren zestig me om de oren.
Vanaf één september ga ik ze in kaart brengen en ze bijhouden op een aparte blog, om uiteindelijk te komen tot een aardig overzicht van de geschiedenis van popcultuur in de regio Parkstad, of Oostelijke Mijnstreek zo je wilt. Met dank aan Maurice dus voor het versnellen van de start van het project.
Enige probleem? Ik heb nog geen goede naam. Heb jij een idee? Of wil je ook je verhaal kwijt? Neem alsjeblieft contact op. Zonder de hulp van (voormalig) popminnend oostelijk zuid-Limburg geen goed eindresultaat.
De 3e NEIMED Kr!mplezing, From the darkness of Joy Division to the boosterism of urban regeneration, vindt donderdag één september plaats in de voormalige pompgebouwen in Schutterpark, Brunssum. Meer info bij VanMeerNaarBeter.
Langzaam maar zeker begint Google + te lopen. Steeds meer vrienden, bekenden en collega’s melden zich en de kracht begint zich te tonen. Een van de zaken die Google + voor heeft op Facebook is dat het netwerk nog geen ‘kleur’ heeft. En dus blijven de berichten niet beperkt tot amusement. Erwin Blom postte vandaag een lang stuk over hyperlokale journalistiek. Prompt ontstond er een discussie die inhoudelijk interessant is. Reacties worden niet afgekapt na 140 tekens zoals bij Twitter. Dat zorgt voor meer inhoud.
Hyperlokale journalistiek heeft al tijden mijn aandacht. Collega Thomas van Aalten experimenteerde er begin vorig jaar mee vanuit de Zuidas van Amsterdam. Bijna een jaar geleden begon ik samen met Harry Prenger en Cynthia Smeets het blog ZwartGoud. Doel? Berichten over cultuur in Parkstad. Oké, redelijk groot gebied met bijna tweehonderd vijftigduizend inwoners, maar toch relatief klein in vergelijking tot de meeste lokale media in Nederland.
In het strategieplan van ZwartGoud neemt de lokale focus een prominente plek in. Essentie? Hyperlokale journalistiek posteert zich op het raakvlak van traditionele journalistiek en burgerjournalistiek. De blogger is er dus en kritische beschouwer en actieve participant. Dat is een lastige combinatie die traditioneel niet bij de rol van journalist past. De journalist moet zich mengen in zijn omgeving. Er deelgenoot van worden, maar toch in zekere mate afstand bewaren. Daarin zit ‘m ook het grote verschil met nieuwsjournalistiek. De hyperlokale journalist duidt het nieuws, is subjectief, is betrokken.
Natuurlijk, ook hyperlokaal nieuws heeft zijn charme en plek. Eerlijk is eerlijk, daar zijn de traditionele, lokale media al best goed in. Objectief nieuws brengen is echter niet meer genoeg. Lokale gemeenschappen vragen om betrokkenheid. Snakken naar verhalen. Mooi voorbeeld is Heerlen Vertelt. een blog waarop verhalen worden verteld uit het verleden door mensen die er destijds bij waren. Het levert niet alleen prachtige verhalen op, ook de reacties van lezers zijn goud waard. Kortom, lokale journalistiek zoals het in mijn ogen hoort.
Erwin Blom steekt op Google + de loftrompet over dichtbij.nl, het initiatief van Bart Brouwers. Dat concept kan mij tot nu toe maar matig boeien. Doorgaans draait het er niet om verhalen, maar om platte nieuwsberichten en het idee dat het vooral om een succesvol, financieel model gaat straalt van het initiatief af. Kan een goed businessmodel inzitten dat geld oplevert, dat zeker. Inhoudelijk vind ik het echter niet interessant. En eerlijk gezegd ook een hyperlokale journalistiek. dichtbij.nl is gewoon ouderwetse nieuwsjournalistiek gericht op een afgebakend gebied.
Niet dat zwartGoud de belofte al waarmaakt. De stukken zijn tot nu toe vaak te traditioneel, te afstandelijk. Van betrokkenheid en een duidelijke, persoonlijke mening is nog te weinig sprake. Komt nog wel. En ook het lokale is opgerekt tot de grotere omgeving. Het zuidelijk deel van Limburg, de euregio, soms zelfs noordelijk Limburg en Eindhoven. Eerlijk is eerlijk, dat vloekt met de strategie. Maar een blog blijft mensenwerk. En, in ons geval, werk van traditionele journalisten.
In het meest gunstige geval schuiven die op richting blogger. We zijn dat eigenlijk aan onze stand verplicht. Parkstad is een regio waar volop met nieuwe vormen van journalistiek wordt geëxperimenteerd. Heerlen Vertelt noemde ik al. Het Limburgs Dagblad en lokale omroep L1 gooiden al hoge ogen met het prachtige multimediale project Mijn Heilust. Binnenkort bestaat ZwartGoud een jaar en met inmiddels vijfduizend unieke lezers per maand – zonder reclame en volledig draaiend op vrijwilligers – mogen we niet klagen. De praktijk van de hyperlokale journalistiek verder verkennen? Dat is een mooie eerste doelstelling voor het tweede jaar.
Oh ja, deze post is geschreven en online gezet op m’n iPad.
Afgelopen maandag gaf ik voor de tweede maal cultuurtips tijdens de laatste Cultuurbrouwerij van het jaar. Hieronder zet ik ze nog eens op een rij (en Arcade Fire sla ik over). Wederom interessante bijeenkomst, overigens. De discussie over ‘het nieuwe werken’ had wat dieper mogen gaan, maar ach, veel mensen zijn nog niet met het onderwerp bekend. De korte, eh, gedichten van Harry Sevriens zorgen weer voor een glimlach. Tot maandag 10 januari, bij de eerste Cultuurbrouwerij van 2011.
tip 1. Pop Up Store van HJORDISROBIN.
Afgelopen zomer wonnen jonge modeontwerpers Hjordis Orbons en Robin Brands de Design For Emptiness Award tijdens het eerste i_beta/festival. Hartstikke mooi, natuurlijk, maar een geldbedrag alleen om een onderneming te starten is niet genoeg. Een pand moesten de dames maar zelf zoeken. Dat lukte. Tot kerst zitten Hjordis en Robin met hun modemerk HJORDISROBIN op de bovendieping van de Schinkelstraat 2. Daarna is het afwachten. De gemeente geeft niet thuis, al kwam wethouder Riet de Wit wel goede sier maken bij de opening van de modewinkel annex atelier. Tja. Op bezoek gaan dus komende week. Vinden ze heel gezellig.
tip 2. Eric Koller, 7 januari 2011, Parkstad Limburg Theater, Kerkrade.
Geboren Heerlenaar en cabaretier die durft af te wijken. Bij Eric Koller speelt taal een ondergeschikte rol. Nee, hoofdrolspelers zijn een microfoon met los contact, een hond, en golfbal. Gespeeld door Koller zelf, op die microfoon na.
tip 3. Bloodtrail, voorprogramma No Turning Back, 7 januari 2011, De Nieuwe Nor, Heerlen.
Voor wie niet van cabaret houdt: een avond met een handvol hardcorebands van de nieuwe stempel. No Turning Back uit Brabant geldt als beste Europese hardcoreband. Wij weten wel beter. Zie tip 4. De avond wordt geopend door Bloodtrail, een jonge band uit Heerlen die goed heeft geluisterd naar jaren tachtig metal en Born From Pain (of Hatebreed, zo je wilt). Eerste wapenfeit? Die Or Drown, een spijkerharde ep vol maatschappijkritiek. Hardcore zoals het hoort.
Oordeel zelf en luister naar ‘Here And Now’ van Bloodtrail:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
tip 4. Born From Pain, 23 december 2010, Smiley’s, Brunssum.
Ondanks het succesvolle benefiet in oktober valt het doek toch definitief voor poppodium Smiley’s in Brunssum. Eeuwig zonde. Op 23 december kan er voor het laatst genoten worden van livemuziek. Born From Pain, wel dé beste hardcoreband van Europa, is present. Niet missen dus.
Luister naar een oudje van Born From Pain, ‘New Hate’:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
tip 5. Filtered Forms met onder andere Funtcase, 8 januari 2011, De Nieuwe Nor, Heerlen.
Nieuwe dansavond van de in Utrecht woonachtige Limburger Roel Funcken, samen met zijn broer bekend als het elektronica-duo Funckarma. Mét de hardere dubstep en elektronica. Het begin is in ieder geval goed. Brit Funtcase staat bekend als dubsteptalent én laat de bassen heel diep grommen.
Luister naar ‘So Vexed’ van Funtcase:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
tip 6. Wiel Arets Architecten overzichtstentoonstelling, 18 december 2010 tot en met 2 februari 2011, SCHUNCK*, Heerlen.
In 1984 begon de pas afgestuurde Wiel Arets zijn eerste architectenbureau in Heerlen. Inmiddels heeft hij kantoren over de hele wereld en is hij vermaard om zijn open sobere en eenvoudige ontwerpstijl. Zijn ontwerp van de Kunstacademie in Maastricht is inmiddels een klassieker. In 2005 won hij de Rietveldprijs voor het ontwerp van de Universiteitsbibliotheek van de Universiteit van Utrecht en ontving hij de BNA-kubus. SCHUNCK* eert de architect met een overzichtstentoonstelling.
Universiteitsbibliotheek Utrecht
tip 7. B!NK, culturele non-glossy, voor 40 cent te koop op diverse plekken in Parkstad.
De eerste uitgave een cultuurblad B!nk belooft veel goeds. Ga maar na: non-glossy, gewoon onder de foto-gekopieërd, lekker DIY, eigenwijs, eigenzinnig én met, eh, spannende inhoud. Dit eerste deel gaat namelijk over lantarenpalen. Altijd al willen weten waarom een buitenlamp de gang naar de sofa van Freud maakt? B!nk kopen. Voor 40 cent (!) is ie in je bezig. Onder andere Gong Records in Heerlen heeft ‘m liggen.
tip 8. Rick Nolov Band en vrienden, Dancing With Wolves In The Snow, 28 december 2010, De Nieuwe Nor, Heerlen.
Ach, wie van de dertigers en veertigers in Parkstad heeft er niet geswingd op ‘White Shoes’? Met kerst mag het weer. Dan treedt Rick Nolov met band en gasten in de tijdmachine. En ach, nostalgie? Dat is toch weer helemaal 2010? Helaas heb ik het nummer zelf niet kunnen achterhalen. Een digitaal kopietje over? Ontvang ik graag! Voor nu doen we het met de oorspronkelijke hoes van de single uit 1982.
Dat waren mooie momenten om Jan Smeets – inderdaad, Mister Pinkpop zelf – te zien meeknikken tijdens ‘I Robot’ en met verwrongen grimas te zien kijken én luisteren naar ‘Vrijheid’ van rapper Badja!.
Kortom, geslaagde cultuurpraat tijdens de vernieuwde Cultuurbrouwerij in poppodium Nieuwe Nor gisteravond. Mijn eerste en hopelijk niet mijn laatste. Ik had overigens een bijrol. Hoofdrollen waren er voor Guido Wevers, artistiek leider van Maastricht Culturele Hoofdstad 2018, en Geerd Simonis, directeur C-Mill, die aan de tand werden gevoeld door L1-presentator Kris Németh. Ook Madi Hermens, 17 jaar pas en winnares Kunstbende Limburg categorie muziek in 2009, speelde mét haar prachtige stem en frivool pianogetokkel een voorname rol. De korte gedichten van stadsdichter Harrie Sevriens zorgden voor een glimlach op het gezicht bij de deelnemers die nog niet bezig waren met netwerken.
Mijn bijdrage? De interessantste cultuur uit het aanbod van de komende maand onder het voetlicht brengen in beeld én geluid. Werden uiteindelijk vijf tips. Waarvan twee buiten Parkstad en één schaamteloze zelfpromotie. Omdat het gisteren nogal snel ging – dik kwartier, denk ik – zet ik ze nog een keer op een rij.
tip 1: Alan Parsons Project, 30 november, Parkstad Limburg Theater Heerlen.
Mijn collega’s bij OOR konden hun lachen nauwelijks inhouden. Een recensie van Alan Parsons Project? In OOR? Was ik helemaal van de pot gerukt? Ach, het is ze vergeven. Immers: rock- en indiemannen daar op de redactie van OOR. Ze moesten eens weten. I Robot (1977) van diezelfde Alan Parsons Project zit in de dj-tas van heel wat hippe dj’s. Past namelijk perfect tussen hippe neodisco en microhouse. De invloed van Alan Parson op neodisco is overigens niet te overschatten. Voorbeelden? Te over. Luister maar eens naar de Noorse neodisco-producer Hans-Peter Lindstrøm. Stukje sneller dan ‘I Robot’, maar verder precies dezelfde sfeer.
Gaan dus, 30 november. En meteen I Robot voor een paar euro aanschaffen bij de plaatselijke platenzaak. Bij Gong Records ligt vast nog een exemplaar.
‘I Robot’ van Alan Parsons Project:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
‘Further into the future’ van Hans-Peter Lindstrøm:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
tip 2: Conferentie E-Sphere: living in the cloud met Aaron Koblin, 26 november, STRP Festival, Eindhoven.
Leuk festival, dat STRP in Eindhoven. In een paar jaar uitgegroeid tot een multidisciplinair, eh, spektakel met muziek en nieuwe media-installaties. Én gepraat. Tijdens de conferentiedag staat het hippe woord ‘de wolk’ centraal. Keynote-spreker? De achtentwintigjarige Aaron Koblin. Nieuwe mediakunstenaar met een missie. Tijdens E-Sphere zal de Amerikaan spreken over nieuwe manieren van datavisualisatie. Want ja, gewone droge statistieken passen eenvoudigweg niet meer bij deze tijd. Ook bij data neemt vorm het over van de inhoud. Dat is Koblins specialiteit. Ziet er fantastisch uit, dat zeker. Maar goede ontwikkeling? Ik denk van niet. Of Koblin daar ook zo over denkt? Vast niet. Maar juist dat maakt zijn keynote zo interessant.
tip 3: Plaat van het jaar: Foreigner van Von Spar uit Keulen.
Lijstjestijd. Afgelopen maandag stuurde ik mijn top-10 van beste albums van 2010 naar de redactie van OOR. Absolute nummer één? Von Spar. Uit Keulen. Vlakbij dus, want slechts op een dik uur rijden. In OOR schreef ik over het derde album Foreigner:
“Von Spar klinkt weer herkenbaar, al blijven de Duitsers weer net zo onberekenbaar als Liars en Trans Am. Met die laatste band deelt Von Spar de voorliefde voor lang uitgesponnen, kosmische rockjamsessies en jaren zeventig-disco. Met fascinerend resultaat. Op Foreigner klinken echo’s van Neu!, Can, Tangerine Dream, Giorgio Moroder en Alan Parsons door, single HyBoLT is een Kraftwerk-pastiche en in trOOps is het Afrofuturisme niet ver weg. Kan een mens zoveel retro verdragen? Met gemak. De manier waarop Von Spar in afsluiter Daddy Longlegs vroege krautambient vermengt met ambienttechno uit de jaren negentig is subliem. Tangerine Dream ontmoet Sun Electric, zeg maar. Pure klasse.”
Ach, oordeel zelf.
‘HyBoLT’ van Von Spar:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
tip 4: Batja! tijdens Biefstuk met Fesku, 4 december, Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen.
Hiphop en Parkstad gaan hand in hand. Mooi voorbeeld? Bart Haan uit Hoensbroek. Als Batja! maakt hij old school-hiphop mét maatschappijkritiek. Ideale combinatie. EP Voor de liefde (2009) is gratis te downloaden via z’n Hyves. Zaterdag 4 december is Batja! te gast bij Biefstuk. Niet missen dus.
tip 5: Cultuurblog Zwart Goud, www.zwartgoud.net.
Schaamteloze zelfpromotie. Moet kunnen toch, zo’n eerste keer? www.zwartgoud.net, dus.
Dat er na het opheffen van cut-up en mijn verhuizing naar Heerlen iets nieuws op stapel zou staan? Logisch. In eerste instantie zou dat Berichten Uit Eutropolis worden, maar dat concept vond ik toch te vaag. Daarbij zou het te erg gaan lijken op projecten die vanuit Social Beta het levenslicht zullen zien. En mezelf in de wielen gaan rijden? Heeft weinig zin.
Wat er wel komt? Zwart Goud, een kritisch blog over pop, cultuur, kunst en media in de regio Parkstad. Net zo hyperlokaal dus als Berichten Uit Eutropolis maar mét een duidelijke focus. Ook sta ik er niet alleen voor. Met Harry Prenger en Cynthia Smeets deel ik het ouderschap.
Zwart Goud – een speelse verwijzing naar de kolen die jarenlang zorgden voor grote welvaart in de regio – is een ijzersterk concept. Cultuur wordt in Parkstad gezien als de nieuwe steenkool. Daarbij heeft hyperlokale journalistiek de toekomst. Zwart Goud gaat een gat opvullen. In de regio Parkstad is geen medium dat op een kritische en journalistieke manier aandacht schenkt aan alternatieve en marginale cultuur. Ja, er is Zuiderlucht – waar ik zelf ook voor schrijf -, maar dat tijdschrift concentreert zich toch op de wat meer gevestigde cultuur. Lokale kranten Het Limburgs Dagblad en De Limburger laten alternatieve cultuur helemaal links liggen. Zonde, maar geen nood. Nu is er immers Zwart Goud.
Neem zelf vast een kijkje, gisteren zijn we namelijk begonnen met een kritische beschouwing van Harry Prenger over de expositie The Anarchy Of Silence – The Art Of John Cage in SCHUNCK*.
Natuurlijk, ik had het kunnen weten. Afgelopen zondag nam ik noodgedwongen de bus naar mijn ouders. Mijn fiets bleek weg, gestolen waarschijnlijk. De busrit had zo zijn voordelen. Ik ontmoette een handvol nieuwe stadsgenoten. Wachtend op de bus ontspon zich een discussie over politiek. Aanleiding? Een ex-drugsverslaafde die inmiddels op het rechte pad beland. God had hij nog niet gevonden. Wel Wilders. ‘Die man heeft gelijk’, declameerde hij, ‘die Marokkanen hier verzieken de boel.’
Pardon? Marokkanen? Heerlen? Tuurlijk, ook Heerlen kent z’n immigranten. Maar dat zijn er weinig en ze zorgen zelfden voor problemen. Maak daar maar vrijwel nooit van. Daar moest ik uiteraard op reageren. En zo ontstond een interessant gesprek. Geduldig legde ik uit dat de integratieproblematiek van Wilders toch echt een probleem is van de Randstad. Daar waren de overige leden van het gezelschap – twee meisjes, drie oudere dames en die ex-drugverslaafde dus – het snel mee eens. Maar toch. Dit land gaat kapot, nam een nette dame het woord. Er volgde een tirade over de erbarmelijke staat van de gezondheidszorg. Een van de meisjes, zelf werkzaam als verpleegkundige in een verzorgingstehuis, viel haar bij.
Het gesprek duurde maar een minuut of tien, hooguit vijftien. In de bus zochten we weer elk een eigen plekje. De onvrede bij het groepje stadgenoten bleek groot. Het ene na het andere verwijt naar de overheid, onze regering en ‘die gemeenteambtenaren’ rolde over de lippen. De thema’s? De erbarmelijke omstandigheden van de gezondheidszorg, het ontbreken van goed lokaal openbaar vervoer in de avonduren, de onveiligheid op straat (waar overigens niet meer over Marokkanen werd gesproken, maar over Polen en ander ‘Oostbloktuig’), de drugsoverlast en de vele nieuwbouwprojecten terwijl de leegstand in de regio enorm is. Over in ding waren de meisjes, dames en drugsverslaafde het roerend eens: de schuld lag bij die hoge heren in Den Haag. ‘Wij bestaan gewoon niet voor ze’, vatte de ex-drugverslaafde samen en nam een flinke teug van zijn goedkope bier.
Eerlijk gezegd stelde het gesprek me gerust. Deze mensen waren teleurgesteld in de politiek, in de bestuurders, in de overheid. Hadden het over echte, reële problemen. Goed nieuws dus voor de partijen die in 2006 verreweg de meeste stemmen kregen: Socialistische Partij (31.7%) en PvdA (23%). De kiezer in Heerlen, en regio Parkstad, besliste anders. De partijen die ook in de gemeenteraadsverkiezingen zegevierden en er voor zorgden dat ik naar de regio terugkeerde. Het culturele beleid van de afgelopen jaren zorgde voor een culturele lente. Tijdens het Zachte G-event dat ik vorig jaar presenteerde in De Nieuwe Nor in Heerlen was die lente te voelen. Er gebeurde iets, er was geloof in de regio, in het potentieel van de stad. Vanavond en komende vrijdag staat i_beta/festival op het programma. Laat de lente maar komen, dacht ik dus.
Mooi niet. In Parkstad is het grotendeels nog steeds winter. Maar ik, gezegend met een fikse naïviteit, had niets in de gaten. De Partij van de Vrijheid sleepte gemiddeld 30% van de stemmen in de wacht. Eenderde Parkstad’er stemde op de partij van Wilders. In Heerlen bleven SP en PvdA net onder de 20% steken. Dat betekent een dramatisch verlies voor SP. Één ding is duidelijk: PVV haalt de stemmen weg bij de socialisten. Een fikse afstraffing dus voor door hen gevoerde lokale beleid van de afgelopen jaren? Misschien. SP en PVV hebben nogal wat overeenkomst. Beide partijen komen op voor de gewone man en vrouw, voor Henk en Ingrid. Blijkbaar weet Wilders de sentimenten die bij hen leven goed te verwoorden. Parkstad is een arme regio. De bevolking is relatief oud, maakt veel gebruik van gezondheidszorg en is veelal laagopgeleid en heeft weinig toekomstperspectief. Daar profiteerde sinds de eeuwwisseling SP van. Nu is dat Wilders.
Mijn busgezelschap heeft waarschijnlijk ook PVV gestemd, al kwam zondag alleen de ex-drugverslaafde uit voor zijn sympathie voor de noord-Limburger. En ja, eigenlijk kan ik me dat ook wel voorstellen. In het NOS-debat dinsdagavond sprak alleen Wilders klare taal: die toestanden in verpleegtehuizen? Dat kan echt niet. Dat moét veranderen. Of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren? Natuurlijk niet. Ook Wilders zal uiteindelijk buigen voor de regels van de markt. Van het grootkapitaal. Dat maakt zijn winst in Parkstad er alleen maar ironischer op. Ook hij zal, in het kielzog van SP, de gewone man en vrouw in de regio teleurstellen. Ze in de armen jagen van de socialisten.
Het enige waar ik me écht zorgen om maak? De eerste gemeenteraadsverkiezingen in Parkstad waar PVV aan deelneemt. Als die een afspiegeling zijn van de landelijke van gisteren? Kan ik mijn biezen weer pakken. Want dat betekent onherroepelijk het einde van de culturele lente in Heerlen. Misschien heeft Wilders zich dan landelijk al volstrekt ongeloofwaardig gemaakt. Laten we het hopen. Vrijheid is immers een groot goed.
Een vreemd jaar, dat 2009. In januari streed ik, met drie andere genomineerden, in Groningen om de Pop Media Prijs 2008. Daarna volgende een jaar waarin ik ontzettend weinig heb geschreven. Goed, die nominatie was onterecht. Toch had ik er de motivatie uit kunnen halen om meer tijd in mijn popjournalistieke werk te steken. Niet gelukt, dus.
Erger, ik schreef ongelooflijk weinig. Zeg maar gerust: schrikbarend weinig. Voor OOR maakte ik een reportage over de stille terugkeer van vinyl, deed ik een interview met jeugdheld Jon Savage, sprak ik met Jim Kerr van Simple Minds en zocht ik Depeche Mode op in Londen. Voor Glamcult schreef ik een portret van Kate Moss en volgde ik de Amsterdamse band Matik. Matt Mason voelde ik voor webzine cut-up aan de tand. Dat was het wel zo’n beetje. Voor de volledigheid: ook sprak ik met en schreef ik over Helmut Geier (Hell), Junior Boys, Miss Kittin & The Hacker, Laurent Garnier, Nouvelle Vague en bezocht ik het C/O Popfestival in Keulen. Het laatste jaar waarin ik zo weinig schreef dateert van bijna twintig jaar geleden.
Oorzaken? Twee. Het ontwikkelen van nieuwe lesprogramma’s bij het Instituut van Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam kostte meer tijd dan verwacht. Ook webzine cut-up vrat tijd. In het geval van IAM pakte dat goed uit. Er staat nu een goed lesprogramma in de zogenaamde cultuurlijn. Bij cut-up pakte de tijdsinvestering minder goed uit. Begin 2009 bezochten nog tegen de 20.000 unieke bezoekers cut-up. Dat aantal liep rap terug. Te weinig nieuwe content. Dat moest anders. Nieuwe schrijvers dus. Nieuwe rubrieken. Nieuwe tactiek en uiteindelijk ook een nieuwe strategie. Eentje die in het verlengde lag van de oude. Het mocht niet baten. Maar het was de moeite meer dan waard.
Één troost: in 2010 ga ik in ieder geval meer schrijven. Voor OOR over popmuziek. Daarnaast keer ik terug op het oude Gonzo (circus)-nest om te schrijven over nieuwe media en mediatheorie. Af en toe over kunst, misschien over (pop)muziek. Onderwerpen die ik niet kwijt kan bij OOR of Gonzo (circus) krijgen aandacht op dit blog. En dan is er nog SocialBeta, een stichting die ik eind dit jaar heb opgericht van Maurice Hermans en Egid van Houtem. Doel? Het expertisecentrum voor e-cultuur zijn dat opereert vanuit Parkstad Limburg. Dat is nogal wat, ik weet.
En dan is er nog het plan voor een boek. Of eigenlijk twee boeken. En een ingrijpende verhuizing. Daarover later meer. Het wordt in ieder geval een spannend jaar, dat 2010.
Mijn collega’s bij OOR konden hun lachen nauwelijks inhouden. Een recensie van 
Lijstjestijd. Afgelopen maandag stuurde ik mijn top-10 van beste albums van 2010 naar de redactie van OOR. Absolute nummer één? Von Spar. Uit Keulen. Vlakbij dus, want slechts op een dik uur rijden. In OOR schreef ik over het derde album Foreigner:
Wat er wel komt? Zwart Goud, een kritisch blog over pop, cultuur, kunst en media in de regio Parkstad. Net zo hyperlokaal dus als Berichten Uit Eutropolis maar mét een duidelijke focus. Ook sta ik er niet alleen voor. Met