‘Geschreven door mij, met hulp van Lou Reed’, sneert Morrissey na afloop van zijn fraaie uitvoering van Sattelite Of Love. Routineus werkte de Brits zanger gisteravond in een uitverkochte Eindhoven Airport Zaal in Muziekgebouw Frits Philips. Op de automatische piloot of niet, Morrissey maakte indruk.

Lees verder bij OOR.

Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.

Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.

Luister maar vast naar ‘More Surgery’:

Opslaan als: gitzwarte technopop mét motorik.
Meer Matthew Dear: www.myspace.com/matthewdear en www.matthewdear.com.

1. Gas – Pop
2. Blumfeld - Jenseits von Jedem
3. Luomo – Vocalcity
4. Primal Scream – Exterminator
5. Fennesz & Sakomoto – Cendre
6. Hybird – Morning Sci-Fi
7. Jan Jelinek – Kosmischer Pitch
8. Hell – Teufelswerk
9. Justus Köhncke – Doppelleben
10. BT – Movement in Still Life

Tuurlijk, genoeg albums die er ook in hadden moeten staan. Geen Rhythm & Sound, Burial, Trentemøller, LCD Soundsystem, Newworldaquarium, Boxcutter, Farben en Kode 9. Wel Movement In Still Life, eigenlijk een album uit 1999, maar pas in 2000 verkrijgbaar in Europa en Nederland. Ook Vocalcity voegde ik op het laatste moment toe. Jacob Haagsma wist me ervan te overtuigen dat de plaat toch echt geldt als het debuut van Luomo en geen verzameling ep’s is. Waarvan acte. Uiteindelijk bleek het album mijn enige die het haalde tot de gezamenlijke top-100. Al bleef het meesterwerk steken op 70.

Wat ik nu, een dikke anderhalve maand later, aan de lijst zou veranderen. Niets, helemaal niets. Want prachtlijst.

Dit jaar heeft Apse geluk: Climb Up is én een fantastisch album én voor de afwisseling eens niet in december uitgebracht. Ook het product uit Nederland doet het goed. Juju & Jordash verdienen een hoge plek in de Moordlijst, Dennis Wels, Knalpot, Kattadreuffe (oké, eigenlijk een ep) en Aardvarck dongen mee.

Deze vijf zijn het deze week geworden. Oké, het is pas eind oktober, maar vast staat dat 2009 een uitstekend technojaar is geworden. En dat Duitse pop – althans in mijn lijstje – regeert.

1. Redshape – The Dance Paradox
2. Juju & Jordash - Juju & Jordash
3. Apse – Climb Up
4. Jochen Distelmeyer – Heavy
5. Fuckpony - Let The Love Flow

Hier staat de volledige Moordlijst van deze week:
http://www.oor.nl/news_details.asp?id=7663

De actuele Moordlijst vind je hier: oor.nl/moordlijst

Mijn individuele lijst?

1.    Neil Landstrumm – Lord For £39
2.    Popnoname – Surrounded By Weather
3.    Gaiser – Blank Fade
4.    Luomo – Convivial
5.   Pan American – White Bird Release

De actuele Moordlijst vind je hier: oor.nl/moordlijst

Mijn individuele lijst?

1.    Popnoname – Surrounded By Weather
2.    Gaiser – Blank Fade
3.    Neil Landstrumm – Lord For £39
4.    fennesz – black sea
5.    Luomo – Convivial

Precies ja, zelfde lijstje als bij week 35. Moet kunnen. Helemaal omdat de website van OOR week 35 en 36 samen publiceert. Lindstrøm staat overigens ook in de gezamenlijke lijst bovenaan. Helemaal terecht.

Daar ga ik niet nog eens een jaar mee wachten, besloot ik afgelopen weekend. Op het moment doe ik zoveel leuke dingen dat het overzicht soms volledig zoek is. Dat zorgt niet alleen voor stress, maar ook voor een vreemd soort writers-block. Heeft invloed op de kwaliteit van mijn werk en dat is onverteerbaar. In december lukte het me bijna niet om mijn artikel over het Rotterdamse danceclub Parkzicht op tijd bij de OOR-redactie in te leveren. Ik krijg simpelweg geen letter op het beeldscherm.

Gelukkig bleek men bij OOR uiterst tevreden met het stuk. Dat deed me twijfelen aan mijn besluit om voor het tijdschrift te stoppen. Nu komt het er uiteindelijk toch van. Een uiterst moeilijke keuze. Als veertienjarige muziekjunk wilde ik immers niets liever dan ooit voor OOR schrijven. Missie geslaagd, zou je kunnen stellen. Daarbij vind ik OOR een erg goed geschreven blad dat – wat betreft de kwaliteit van de popmuziekjournalistiek – z’n gelijke in Nederland en Vlaanderen niet kent. Al behoor ik zelf maar voor een deel tot de doelgroep.

Toegegeven, de onderwerpen waarover ik schrijf zijn voor OOR doorgaans marginaal. Niet erg, hoor. De functie van luis in de pels is me op de huid geschreven. In al die jaren ben ik veel van het tijdschrift gaan houden. Waarom dan toch stoppen?

Belangrijkste reden is de moeite die ik tegenwoordig heb met het afronden van artikelen en het bijkomende kwaliteitsverlies. Een schrikbarende constatering. Veel schrijf ik immers niet meer. Kijk er cut-up maar op na. Stoppen met schrijven in het algemeen is geen optie. Daar doe ik het te graag voor.

De oplossing? Alleen nog maar schrijven over écht interessante onderwerpen voor media waar ik mijn ei volledig kwijt kan en de hete adem van deadlines niet in mijn nek hijgt. En tja, dan is de keuze – met cut-up smekend op de achtergrond – snel gemaakt.

Het maartnummer van OOR is het laatste met bijdragen van mij – onder andere interviews met Miss Kittin en Junkie XL -, daarna ga ik me volledig richten op cut-up en Glamcult – was er gestopt, ik weet, maar ik miste ze te erg. Of ik ooit nog terugkeer bij OOR? Zou zo maar kunnen. Eerst is het tijd voor andere dingen.