Na Asa Breed had ik het eerlijk gezegd gehad met Matthew Dear. De geboren Texaan zong veel te veel op het album. En daar is ie niet zo goed in, zingen. Op zich niet onoverkomelijk. Ware het niet dat juist z’n zang ervoor zorgde dat die te eenvormige liedjes veel te veel op elkaar gingen lijken. Goed, soms was de spanning te proeven. Wanneer Dear zijn liefde aan de vroege Talking Heads betuigde vielen de stukjes op hun plek. Dat gebeurde echter veel te weinig.

Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.

Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.

Luister maar vast naar ‘More Surgery’:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: gitzwarte technopop mét motorik.
Meer Matthew Dear: www.myspace.com/matthewdear en www.matthewdear.com.

Ja, rijkelijk laat. Ik weet. Mijn top-10 van de jaren nul is reeds verschenen in OOR #11 van dit jaar. Voor blogbezoekers die hét tijdschrijft over popmuziek in de breedte niet lezen, staat ie hieronder.

1. Gas – Pop
2. Blumfeld - Jenseits von Jedem
3. Luomo – Vocalcity
4. Primal Scream – Exterminator
5. Fennesz & Sakomoto – Cendre
6. Hybird – Morning Sci-Fi
7. Jan Jelinek – Kosmischer Pitch
8. Hell – Teufelswerk
9. Justus Köhncke – Doppelleben
10. BT – Movement in Still Life

Tuurlijk, genoeg albums die er ook in hadden moeten staan. Geen Rhythm & Sound, Burial, Trentemøller, LCD Soundsystem, Newworldaquarium, Boxcutter, Farben en Kode 9. Wel Movement In Still Life, eigenlijk een album uit 1999, maar pas in 2000 verkrijgbaar in Europa en Nederland. Ook Vocalcity voegde ik op het laatste moment toe. Jacob Haagsma wist me ervan te overtuigen dat de plaat toch echt geldt als het debuut van Luomo en geen verzameling ep’s is. Waarvan acte. Uiteindelijk bleek het album mijn enige die het haalde tot de gezamenlijke top-100. Al bleef het meesterwerk steken op 70.

Wat ik nu, een dikke anderhalve maand later, aan de lijst zou veranderen. Niets, helemaal niets. Want prachtlijst.

Nog een kleine maand dan mag de eindafrekening van dit jaar voor OOR weer worden gemaakt. Die invuloefening komt altijd te vroeg. Elk jaar glippen er albums tussen de mazen door of verschijnt prachtige muziek in december. Te laat om ze nog in de top-10 van het onderhavige jaar te proppen. Continue reading »

Geen verrassingen in de Moordlijst van komende week. Zeker, de nieuwe Paul Kalkbrenner (soundtrack van de film Berlin Calling), When Machines Exceed Human Intelligence van Harmonic 313, Golden Tracks van Shadow Dancer en Psycho Goulash van Agaskodo Teliverek dingen mee naar een plaatsje. Toch is Pan.American vooralsnog de enige nieuwkomer. Week 11 wordt een écht nieuwe lijst.

De actuele Moordlijst vind je hier: oor.nl/moordlijst

Mijn individuele lijst?

1.    Neil Landstrumm – Lord For £39
2.    Popnoname – Surrounded By Weather
3.    Gaiser – Blank Fade
4.    Luomo – Convivial
5.   Pan American – White Bird Release

Het voordeel van een dalend aantal journalisten dat bijdraagt aan de Moordlijst is de verscheidenheid ervan. Een doorn in het oog van sommige OOR-lezers, die liever zien dat de lijst het algemene beeld laat zien, maar in mijn ogen een prima ontwikkeling. Daarom dus deze week Fennesz, Neil Landstrumm (!!), Gaiser en Luomo in de lijst. Daar kun je goede sier mee maken als poptijdschrijft. Niet dan? Vraag me alleen af waar Popnoname gebleven is.

De actuele Moordlijst vind je hier: oor.nl/moordlijst

Mijn individuele lijst?

1.    Popnoname – Surrounded By Weather
2.    Gaiser – Blank Fade
3.    Neil Landstrumm – Lord For £39
4.    fennesz – black sea
5.    Luomo – Convivial

1.    Lindstrøm – Where You Go I Go Too
2.    Diverse artiesten – Total 9
3.    Trifonic – Emergence
4.    Dan Le Sac Vs Scroobius Pip – Angles
5.    Gas – Nah Und Fern

Precies ja, zelfde lijstje als bij week 35. Moet kunnen. Helemaal omdat de website van OOR week 35 en 36 samen publiceert. Lindstrøm staat overigens ook in de gezamenlijke lijst bovenaan. Helemaal terecht.

1.    Gas – Nah Und Fern
2.    Primal Scream – Beautiful Future
3.    Hybrid – Hybrid Soundsystem 01
4.    Low Motion Disco – Keep it Slow
5.    Sascha Funke – Mango

1.    Gas – Nah und fern
2.    Gustav – Verlass die stadt
3.    Sascha Funke – Mango
4.    Santogold – Santogold
5.    Motorpsycho – Little lucid moments

Een mens laat in een arbeidsleven flink wat sympathieke opdrachtgevers achter zich. Ik tenminste wel. Opscene, KindaMuzik, Gonzo Circus, Mahl, Ravage. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het kost me enorm veel moeite om los te komen van media die ik zelf een uiterst warm hart toedraag, waar ik me mee ben gaan identificeren. KindaMuzik? Dat ben ik. Zoiets. Ik bleef er dan ook veel te lang hangen. OOR? Ook een lastig verhaal.
Continue reading »

Nederpop is vijftig jaar geworden. Althans, dat beweert popjournalist Jan van der Plas. En wie ben ik om daar tegen in te gaan? Het gegeven levert in ieder geval een mooie OOR op bomvol artikelen over Nederpop. Mijn verhaal over Parkzicht is een van de enige over dance, maar ach. Gabber wordt gezien als een belangrijk vaderlands cultuurpoduct. Terecht overigens. Opvallend detail: mijn beschrijvende kop van het artikel is door de redactie vervangen door Parkzicht, Hel op Aarde. Tja.

Ook present in de eerste OOR van ‘t jaar: de top-10 aller tijden van Nederpopplaten. Zoals altijd samen gesteld door honderd popcritici. Aan de namen valt te merken dat het de redactie moeite kost om er zoveel te vinden. Nederland is immers niet het land van de kritiek. Opgeteld en gedeeld levert dat het volgende lijstje op:

1. Urban Dance Squad – Mental Floss For The Globe (1989)
2. Herman Brood & His Wild Romance – Shpritsz (1978)
3. Spinvis – Spinvis (2002)
4. Johan – Pergola (2001)
5. Opgezwolle – Eigen Wereld (2006)
6. Bettie Serveert – Palomine (1992)
7. Boudewijn de Groot – Voor De Overlevenden (1967)
8. Daryll-Ann – Weeps (1996)
9. Golden Earring – Moontan (1973)
10. Doe Maar – Doris Day En Andere Stukken (1982)

Mijn eigen lijstje ziet er volgt uit:

1. 35007 - Especially for You
2. Serenes – Barefoot & Pregnant
3. Urban Dance Squad – Mental Floss For The Globe
4. Spinvis – Spinvis
5. Speedy J – G Spot
6. Unit Moebius – Status
7. Sjako! – Secret Skin
8. Backfire! – Rebel 4 Life
9. Aardvarck – Cult Copy
10. Fatal Flowers – Pleasure Ground

Dat verder niemand Pleasure Ground van Fatal Flowers noemt is te begrijpen. Ik draaide ‘m grijs bij uitkomen, daarom is hij belangrijk voor me. Dat Sjako! en 35007 overal ontbreken vind ik minder vanzelfsprekend. Geweldige bands, zeer goede albums. Opvallend dat van Speedy J maar liefst drie verschillende titels worden genoemd. Had dus gemakkelijk de top-10 kunnen halen. Jammer. Nu staat er geen dance in de uiteindelijke lijst.

Dit hele jaar staat bij de popmedia in het teken van 50 jaar Nederpop. Inmiddels is ook de website in de lucht waar gewerkt wordt aan het canon van de Nederpop. Wat al direct opvalt? Het construeren van een canon leidt tot gedeelde en herkenbare gebeurtenissen. En dat zijn nu juist nooit de écht cruciale. Jammer, maar begrijpelijk.

De individuele lijstjes – ook die van cut-up.er Peter Bruyn – tref je aan op de website van OOR.

Logische vraag: wat is jou Nederpop top-10?