Elk moment is er bij Kelley Polar een van diepe schoonheid, voorzichtig geboetseerd met oog voor het kleinste detail. Een strijker hier, handklap daar. Het eerste moment waarop in Tyurangalila ‘someday I’m gonna make you mine’ wordt gezongen. Zó mooi, dat woorden te kort schieten. Zijn muziek doet me denken aan het verschil tussen Malmö en Zürich. Beide steden zijn brandschoon. Je treft er letterlijk geen vuiltje aan. Het verschil? In Malmö zorgt het voor een onbestemd gevoel, alsof ik onbewust voel dat er iets niet pluis is. In Zürich maakt het me euforisch. Wanneer ik de stad bezoek – veel en veel te weinig – zweef ik door de stad. Voel ik dat het opgewekte, maar introverte karakter van Zürich bezit van me neemt. (Dat heb ik overigens ook met Keulen, maar die stad is vuil en smerig.)

Zo is het ook met Kelley Polar. Geen idee hoe vaak ik Love Songs of the Hanging Gardens nu al heb gedraaid, keer op keer – ook een paar minuten geleden – maakt het album diepe indruk op me en luister ik ademloos naar de perfect gevormde liedjes en ongelooflijk goede pophooks. Het is pop waar Junior Boys jaloers op zijn. Waar Hall & Oates hun rechterhand voor zouden geven. Madonna haar Maria Magdalena, Kabbala, trainingspak en kinderboeken in één keer voor zou inruilen. Over Keulen gesproken – ik kan de stad toch niet tot een tussenhaakjesdeel van dit stukje degraderen? -, tijdens mijn treinreizen over Venlo hield Kelley Polar me op de been. De reis per stoptrein van Venlo over Gladbach naar Keulen zonder Love Songs of the Hanging Gardens is ondenkbaar.

De opvolger van het magistrale debuut is er nog steeds niet. Als zoethouder kwam Polar in mei dit jaar aanzetten met de Chrysanthenum EP op Environ, het label van Morgan Geist die samen met Polar in Metro Area zit/zat. Als troost de videoclip bij het titelnummer. Nu maar hopen dat Polar eens haast gaat maken. Al is een nieuwe Metro Area ook goed.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4m3VJiocMfg]

Maar ja, die beelden in De Wereld Draait Door – en die guitige lach van knuffelbeer Matthijs van Nieuwkerk die je gewoon ziet denken: ‘what tha fuck?’ – maakten me toch lekker voor de film.

Zondag ga ik ‘m zien. Nu eerst naar de creatieve conferentie i-fabriek in Maastricht. Weg van al dat creative industries geblaat in het grootste dorp van de wereld.

Maar niet zonder een fraaie uitsmijter. Na Joy Division kwam, uiteraard, New Order. Na Loop en Blumfeld de beste band ter wereld. Als Perfect Kiss – ‘The perfect kiss is a kiss of death’ – je niet overtuigt, dan weet ik het ook niet meer.

Of wel: je hebt geen smaak.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=--pSWLEVGhY]