‘Deze artiesten vinden wij goed: Giorgio Mororder’, prijkt er op Facebook-pagina van Villa. Wie zomerhit ‘Beats Of Love’ reeds hoorde, wist dat al. Samen met de verleidelijke stemmen van The New Sins geven de drie Gentenaren de klassieker een nieuw leven door het een Balearic disco-jasje aan te meten. Op Studio Brussel komt de single al weken elk uur langs. Helemaal terecht.
Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.
Goed, wie het origineel hoort, weet waarom. Want zo’n typisch Belgische mengeling van disco en new wave. Wie goed luistert hoort er de latere new beat al in terug. Scoort Villa dan niet wat al te gemakkelijk met deze cover? Nee. Deze nieuwe versie is meer disco, meer Balearic zo je wilt, en verpakt de trieste boodschap – ‘it rains on the streets, my heart sends me beats’, wat een zielenpijn, wat een tragiek – van het liedje misschien nog wel suikerzoeter dan Nebel het destijds deed. Ach, oordeel zelf. Hieronder staan beide versies. Ik kan in ieder geval niet wachten op nieuwe materiaal van Villa.
Luister naar ‘Beats Of Love (extended version)’ van Villa featuring The New Sins:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
‘Met een beetje geluk is het binnenkort zelfs opnieuw carnaval’, sluit het Belgische kwaliteitsmuziekzine Kwadratuur de recensie van Cosmic Balearic Beats Vol.2 af. Eindelijk muziek dus om met plezier op te dansen, wil Johan Giglot er maar mee zeggen. Gelijk heeft ie. En ook weer niet.
Goed, minimal techno heeft de laatste tijd de overhand in clubland. Zeker in Nederland. Serieuze, wellicht ietwat grimmige muziek. De soundtrack van een maatschappij op drift, zeg maar. Toch is er genoeg tegenwicht. Cosmic balearic beats komen niet zo maar uit de lucht vallen, zoals Kwadratuur lijkt te suggereren. Integendeel: ze zijn nooit weggeweest. Wie openers I Need Love van Toddy en Rayko’s Slowtrack hoort, weet wat ik bedoel. Dit is gewoon new beat. En nog verdomd goede ook.
En zo doet het Gentse platenlabel Eskimo met de Cosmic Balearic Beats-serie weer aan fijne geschiedschrijving . Zoals het dat in het verleden zo goed deed met de Serie Noire-verzamelaars. Ditmaal geen mengeling van oud en nieuw materiaal. Op Cosmic Balearic Beats staat een nieuwe groep producers centraal die het pan-Europese dansgeluid herwaarderen. Wat dat pan-Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.
Eind jaren tachtig introduceert new beat het geluid in de dan opbloeiende dancescene. De Britten – of eigenlijk een Argentijn die oude Europese pophits in Amnesia draaide – doen iets soortgelijks op Ibiza en noemen de nieuwe stijl balearic. Dat dromerige geluid past uitstekend bij het, dan nog nieuwe, gebruik van ecstasy. Dwarsverbanden met Italo disco en deephouse zijn snel gelegd. Toch verdwijnen de genres in de negentiger jaren naar de underground. Tot deze eeuw, eigenlijk. Electroclash zorgt voor een korte opleving van Italo house en new beat. Het Keulse Kompakt label schept met microhouse een nieuw soort loot aan de pan-Europese muziekboom. Noren Lindstrøm en Prins Thomas halen het oude Europese discogeluid weer van stal en flirten daarbij opzichtig met de Duitse kosmische rock – krautrock, zo je wilt – van welleer.
De herintroductie van de term balearic door Eskimo is nog niet zo goed. Zeker niet met het voorvoegsel cosmic. Juist door niet te kiezen voor het label ‘disco’ worden de dwarsverbanden nóg duidelijk. Althans, voor mij. Dit is muziek die de popmuzikale ruggengraat van Europa blootlegt. Dit is wat Europese pop Europees maakt. Op de tweede in de reekst klinkt werkelijk alles door. Vroeg zeventig jaren disco uit Italië, krautrockritmes, synthesizerpatronen van de eerste Europese disco, de zoetsappigheid van europop en het buitenaardse van nu beat. Dit is, kortom, een prachtige staalkaart van wat er buiten de gebaande paden in de dancescene wordt gemaakt.
Genoeg achtergrond. Naar de muziek. Die is van exceptioneel niveau. Van aanstormend talent van over de hele wereld. Achter het eerder genoemde Rayko gaat Spanjaard Raico Peña schuil. Hij transport Alan Pasons Project direct naar de eenentwintigste eeuw. The Outrunners kunnen zo aan tafel bij Legowelt. Dance Disorder smeedt succesvol new beat en Lindstrøm aan elkaar. Opener I Need Love van Toddy – de enige oudgediende van het stel – flirt met de trage minimal van Ripperton. Nederlander Lyhome is duidelijk beïnvloed door indietronics. Deze Cosmic Balearic Beats is, kortom, meer dan veertig jaar Europese muziekgeschiedenis. Het is de belichaming van een nieuwe generatie producers die de historische onderstroom van de dancemuziek naar de oppervlakte probeert te halen. Of Balearic Beats bij de gemiddelde muziekliefhebber kan concurreren met minimal techno of Warp-elektronica. Vast niet, daarvoor wijkt het geluid toch te zeer af van de standaard die in de mainstream is gezet. Die carnaval kan Johan Giglot dus op z’n buik schrijven. Al is België wel een heel stuk toleranter als het op nieuwe muziek aankomt dan Nederland. Misschien is verhuizen naar de grensstreek nog niet zo’n slecht idee.
Geen tijd, geen tijd. Eigenlijk was ik van plan RoXY en De Houserevolutie zo snel mogelijk te lezen en recenseren. Is er nog – steeds – niet van gekomen. Dat terwijl ik het boek het liefst wil verslinden.
De kritieken op het boek reppen van een eenzijdig beeld op de ontwikkelingen van het genre. De hoofdstad staat centraal. Logisch, gezien de insteek van auteur Job de Wit. Hij schrijft immers een boek over de RoXY. Toch stoort het me al jaren dat Amsterdam gezien wordt als de bakermat van housecultuur in Nederland. Niets is, volgens mij, minder waar.
Rotterdam maakte rond dezelfde tijd kennis met het nieuwe muziekfenomeen. Ik kan het nog niet hardmaken, maar het lijkt me logisch dat de regio Eindhoven en zuidelijk Limburg eerder waren. Rond 1988 luisterde ik voornamelijk naar punk, indie en weirde elektronica. Kan me echter wel herinneren dat er destijds al grote feesten waren in onder andere de Peppermil in Heerlen. Veel Limburgse feestgangers gingen de grens over, richting België. Daar regeerde new beat, een mengeling van electronic body music en acid.
Mijn interview met Maurice van Engelen – frontman van Praga Khan en in die hoedanigheid een van de aanstichters van de new beat-hype – vertelde me jaren geleden, tijdens een interviewsessie in Leuven, dat hij eind jaren tachtig zijn ogen uitkeek toen hij live speelde in Rotterdam. Goed, het zijn flarden informatie. De mist hangt er echter nog steeds.
Het wordt hoogtijd om in de geschiedenis van de Limburgse dancescene te duiken. Wordt vervolgd. Voor nu eerst maar eens het boek van Job de Wit Lezen.
Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.
Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.