dance, pop

EIGENWIJS EN MODERN

Zestig is ze. Eigenlijk had ik Grace Jones vorige week moeten interviewen. Ging op het laatste moment niet door. Interview een dag verplaatst en geen mogelijkheid om gemaakte afspraken op korte termijn af te zeggen. Jammer, de promo van haar nieuwe album Hurricane maakt nieuwsgierig.

Op haar eerste album in negentien jaar toont de oud-discodiva zich wederom eigenwijs en modern. Voor Jones geen muzikale hokjes. Losjes laveert ze tussen disco, dub, dubstep en percussiegedreven pop. Vergelijk dat eens met de tien jaar jongere Madonna, die ruzie schopt met de vader van haar kinderen, ieder jaar een ander geloof aanklampt en muzikaal al jaren geen deuk meer in een pakje boter slaat. Ach, oordeel zelf.

Standard
dance, kunst, pop

kelley, waar ben je?

Het beste concert dat ik de afgelopen vijf jaar zag? Kelley Polar op Motel Mozaïque 2006. De Newyorker schrijft pop in hoofdletters. Doet dat overigens op een volstrekt unieke manier. Een argument nodig om aan te tonen dat het onderscheid tussen pop en kunst een onzinnige constructie is? Verplaatst de beste popliedjes van New Order en Pet Shop Boys naar 2005 en maak ze klein. Ontdoe ze van alle ballast, van de grote gebaren, de kitsch. Het resultaat? Love Songs of the Hanging Gardens van de cellist. Pop waar het predikaat subliem voor is uitgevonden.

Continue reading

Standard