dance, pop

Popnoname en zijn melancho-pop

Het is veel te lang stil geweest rond Popnoname, het alter-ego van Jens-Uwe Beyer. Logisch. De Keulse producer heeft zich de afgelopen jaren bezig gehouden met andere zaken. Zo richtte hij samen met Barnt en Crato platenlabel Magazine op. Zonder meer een van de interessantste labels van dit moment. Ook is hij lid van Cologne Tapes, een allegaartje van bekende en minder bekende muzikanten uit Keulen en betrokken bij platenmaatschappij Kompakt. Bezigheden op het snijvlak van popmuziek en avant-garde. Onder zijn eigen naam maakt Jens-Uwe Beyer prachtige ambient. Eind vorig jaar verscheen het prachtige ‘Red Book’ bij Magazine. Elk jaar is hij vertegenwoordigd op de ‘Pop Ambient’-reeks van Kompakt.

Popnoname is pop zoals pop hoort te klinken: vrolijk, zoet, melancholisch en met scherpe randjes. Scherpe randjes als, oh cliché, de doornen van een roos: je verwacht het niet bij zoveel schoonheid, die prikkende uitstulpsels. En plots is daar bloed. Totaal onverwacht. Dat hoort pop dus ook te doen. De pop van Popnoname doet precies dat. Vanaf zijn doorbraak met ‘You Are Popnoname’ uit 2006 op het Düsseldorfse platenlabel Italic, maakt Jens-Uwe pop om je vingers bij af te likken. In mijn recensie van zijn debuutplaat ‘White Album’ (2007) vergeleek ik hem met Pet Shop Boys,  ‘Surrounded By Weather’ (2008) is nog meer dan het debuut een ultieme popplaat. Soms zo suikerzoet dat alleen de échte popconnaisseur weet dat het materiaal puur goed is. Het album scoorde bijzonder hoog in mijn eindlijst dat jaar.

Die Jens-Uwe is er dus een tijd niet geweest.

En ja, ik heb hem gemist. Weet ik nu. Want nu is er een nieuwe single: ‘Change’. En verdomd, wat is dat nummer fraai. Typisch Popnoname ook. Want onvaste stem, catchy en mierzoete melodie en een aanstekelijk refrein. Kortom, pop waar de stad Keulen inmiddels bekend om staat. Oordeel zelf. Nu is het wachten op die derde langspeler.

Popnoname Change by Uldus Production from Uldus Bakhtiozina on Vimeo.

Standard
dance, kritiek, kunst, pop

Wolfgang Voigt: pater familias van Kompakt

Hij loop tegen de vijftig en voelt zich vrijer dan ooit. Met zijn project ‘Rückverzauberung’ experimenteert hij met klassieke muziek en Mohn is zijn hereniging met Jörg Burger. Ondertussen leidt Wolfgang Voigt zijn Kompakt-imperium. “Ik ben een icoon.”

“Het is warm, hè? Willen jullie wat te drinken? Wacht maar even.” Wolfgang Voigt rommelt wat in de keuken, vindt twee glazen en vult ze bij de kraan met water. Dan gaat hij door de knieën en overhandigt het koude vocht aan de twee jongetjes die braaf staan te wachten. Eentje murmelt een dankwoord. Voigt aait ze over de bol. Als de twee aan de hand van hun moeder het kantoor verlaten, zwaaien ze verlegen naar Voigt. De glimlach op diens gezicht spreekt duidelijke taal. Dan draait hij zich om en lijkt zich te verontschuldigen voor zoveel aardigheid: “De kinderen van mijn medewerkers zie ik als mijn eigen, Ik krijg ze zelfs een Bob 2016 Revolution Flex Stroller voor Kerstmis. Op je familie moet je zuinig zijn.”

Voor Voigt is Kompakt niet alleen een platenlabel en een muziekbedrijf, het is zijn familie. De rol van pater familias zit hem als gegoten. Volgend jaar bestaat het imperium vijfentwintig jaar. Zijn imperium. Ja, ooit richtte hij het label op met broer Reinhard, Jörg Burger en Jürgen Paape en nog steeds zijn Paape en Michael Mayer, die een paar jaar later aansloot, mede-eigenaren. Toch: iedereen weet dat Voigt de absolute leider is, de man met de visie. De man ook die de Kompakt-filosofie bewaakt. Dat is belangrijk, meent hij. “Zonder visie bereik je uiteindelijk niets, hoe goed je bedoelingen ook zijn. Ik geloof ook niet dat muziek meer is dan alleen klank. Muziek is een houding, een manier van leven.” Trots kijkt Voigt, die tegen de vijftig loopt, rond op de eerste verdieping van het pand waar Kompakt is gevestigd. “Kom, ik leid je rond!”

Voor Gonzo (circus) #111 interviewde ik Wolfgang Voigt in z’n natuurlijke habitat: Kompakt te Keulen. Verder lezen? Koop de papieren uitgave van het Vlaams-Nederlandse blad.

Standard
dance, pop, recensie

Glitterbug: techno als verwerking

Ja, ik weet: Cancerboy van Glitterbug is al een tijdje uit. Toch verdient het album nog wat extra aandacht. Had eigenlijk gewoon in OOR moeten gebeuren, maar andere releases kregen om diverse redenen voorrang. Ook René Passet recenseerde het album niet, al kom je z’n quote – <<Germany’s best kept techno secret>> – overal tegen.

Passet heeft een punt. Een Nederlandstalige recensie van Cancerboy ben ik immers nog niet tegengekomen. Zonde, want deze derde van Till Rohmann uit Keulen is z’n beste. Z’n meest intense en persoonlijke, ook. Cancerboy is de soundtrack van de periode dat Rohmann als jongetje streed tegen kanker en overwon. Tijdens ons gesprek in het Keulse clubcafé Zum Scheuen Reh bekent hij niet gemakkelijk over die periode te praten. “Voor mij voelde het goed om er een album over te maken om het zo een plek te geven”, vertelde hij.

Ook zonder die achtergrondkennis luistert Cancerboy als een intens album. Al klinkt ‘t mét natuurlijk nog emotioneler. Eerder bracht Rohmann werk uit op labels als Ware, Wolfskuil, Mule, Notown, Ghostly, False-Industries, Ki en Obsolete Components. Soms duidelijk gericht op de dansvloer, soms dieper en abstracter. Cancerboy is verschenen op z’n eigen c.sides-platenlabel. Rohmann gaat er diep. Vindt er muzikaal aansluiting bij het geluid van Panta Du Prince, maar voegt – hoe koud zijn techno soms ook mag klinken – altijd wat warmte toe. Die combinatie is bij vlagen prachtig. In ‘Passages’ bijvoorbeeld, waar gloedvolle synths zorgen voor een bleek soort blijdschap.

Die tegengestelde klankkleuren zijn op deze derde langspeler hét handelsmerk van Rohmann. Hoe diep en donker zijn techno ook mag klinken, altijd is er die andere kant, die van lichte euforie, van een bleek zonnetje dat tegen beter weten in is opgekomen om wat warmte te bieden. Rohmann gaat uiterst subtiel te werk. Nergens liggen de emoties er te dicht bovenop. Je zou Cancerboy wat dat betreft een ingetogen album kunnen noemen.

En dan zijn er nog de titels die enig inzicht lijken te geven in de gevoerde strijd. ‘Those Hopefull Moments’ is een uiterst fragiel, maar prachtig nummer dat langzaam richting euforie gaat. In ‘From Here On’ en ‘Dragged Along’ is de pijn, tanende geloof in een goede afloop en eenzaamheid voelbaar.

Dat zoiets vreselijks tot zo’n prachtig album kan leiden.

Cancerboy van Glitterbug is verschenen bij c.sides en wordt gedistribueerd door Kompakt en N.E.W.S..

Opslaan als: diepe, subtiele techno met tegengestelde klankkleuren.
Meer Glitterbug: www.glitterbug.de.

Standard