dance, pop

Popnoname en zijn melancho-pop

Het is veel te lang stil geweest rond Popnoname, het alter-ego van Jens-Uwe Beyer. Logisch. De Keulse producer heeft zich de afgelopen jaren bezig gehouden met andere zaken. Zo richtte hij samen met Barnt en Crato platenlabel Magazine op. Zonder meer een van de interessantste labels van dit moment. Ook is hij lid van Cologne Tapes, een allegaartje van bekende en minder bekende muzikanten uit Keulen en betrokken bij platenmaatschappij Kompakt. Bezigheden op het snijvlak van popmuziek en avant-garde. Onder zijn eigen naam maakt Jens-Uwe Beyer prachtige ambient. Eind vorig jaar verscheen het prachtige ‘Red Book’ bij Magazine. Elk jaar is hij vertegenwoordigd op de ‘Pop Ambient’-reeks van Kompakt.

Popnoname is pop zoals pop hoort te klinken: vrolijk, zoet, melancholisch en met scherpe randjes. Scherpe randjes als, oh cliché, de doornen van een roos: je verwacht het niet bij zoveel schoonheid, die prikkende uitstulpsels. En plots is daar bloed. Totaal onverwacht. Dat hoort pop dus ook te doen. De pop van Popnoname doet precies dat. Vanaf zijn doorbraak met ‘You Are Popnoname’ uit 2006 op het Düsseldorfse platenlabel Italic, maakt Jens-Uwe pop om je vingers bij af te likken. In mijn recensie van zijn debuutplaat ‘White Album’ (2007) vergeleek ik hem met Pet Shop Boys,  ‘Surrounded By Weather’ (2008) is nog meer dan het debuut een ultieme popplaat. Soms zo suikerzoet dat alleen de échte popconnaisseur weet dat het materiaal puur goed is. Het album scoorde bijzonder hoog in mijn eindlijst dat jaar.

Die Jens-Uwe is er dus een tijd niet geweest.

En ja, ik heb hem gemist. Weet ik nu. Want nu is er een nieuwe single: ‘Change’. En verdomd, wat is dat nummer fraai. Typisch Popnoname ook. Want onvaste stem, catchy en mierzoete melodie en een aanstekelijk refrein. Kortom, pop waar de stad Keulen inmiddels bekend om staat. Oordeel zelf. Nu is het wachten op die derde langspeler.

Popnoname Change by Uldus Production from Uldus Bakhtiozina on Vimeo.

Standard
kunst, pop

De urgentie van Palais Schaumburg

 

Update, 3 oktober 2012: het uitgestelde concert van Palais Schaumburg vindt aanstaande zaterdag 6 oktober plaats in Worm, Rotterdam. Zie hier.
Update, 24 april 2012, 20u: Optreden van Palais Schaumburg op 27 april in Worm, Rotterdam gaat niet door. Hiller is verongelukt met z’n fiets en revalideert. Zie hier.

Een supergroep, die naam mag Palais Schaumburg best hebben. De Neue Deutsche Welle-band, die in de eerste helft van de jaren tachtig furore maakte, bleek een goede leerschool voor pioniers in de elektronische muziek. Sinds vorig jaar is de band weer bij elkaar in de bezetting waarin het legendarische titelloze debuut werd opgenomen.

Zonder Moritz von Oswald dus. De man achter Basic Channel speelde in 1983 kort mee met de band. Ook niet van de partij? FM Einheit, de slagwerker van Einstürzende Neubauten. Wie er wel weer bij zijn? Thomas Fehlmann (oprichter en later solo uitermate succesvol in de ‘nieuwe’ ambientscene, onder andere als lid van The Orb), Holger Hiller (die in de band na één jaar, in 1981, alweer verliet), Ralf Hertwig (die een bekend Duits filmscriptschrijver is geworden) en Timo Blunch.

Het is de bezetting van Palais Schaumburg, vernoemd naar het ‘Witte Huis’ van de Bondsrepubliek Duitsland in Bonn, die een legendarisch album hebben gemaakt. Het titelloze debuut staat ook nu nog als een huis, mede dankzij de geweldige productie van David Cunningham. Single ‘Wir Bauen eine neue Stadt’ is hoekige, avantgardistische dubpop die soepeler en vooral urgenter klinkt dan de witte funk die destijds in Engeland opkwam. Zat goed muziek tussen, zeker, maar het leek er om te gaan om funk en new wave hard te laten botsen. Niets van dat bij Palais Schaumburg. Daar klopt de dubpop als een bus. Geen botsing, maar de ultieme symbiose tussen dub, new wave, avantgarde en afstandelijke maatschappijkritiek. Zoals alleen Duitsers dat kunnen. Luister maar naar het latere solowerk van Fehlmann of naar de Basic Channel-pseudoniemen Maurizo, Rhythm & Sound, Round One en Quadrant.

Na het eerste album verliet Hiller de band en vertrok naar Engeland om daar als geluidstechnicus aan het werk te gaan. Palais Schaumburg maakte nog twee, niet heel interessante, albums. Hiller liet zich in zijn teksten niet alleen inspireren door de actualiteit. De Duitse componist Paul Hindemith (uitvinder van het begrip Motorik) is er een van. William Burroughs een ander. De cut-uptechniek van die laatste paste Hiller vaak toe. Met betekenis was Hiller destijds niet bezig, vertelde hij twee jaar geleden aan het Berlijnse tijdschrift De:Bug: “Ik ben van mening dat teksten, muziek of welke vorm van kunst dan ook niet voor zichzelf bestaan maar altijd in dialoog met het publiek.”

In hetzelfde interview vertelt Hiller dat hij na de internetcrash aan het begin van deze eeuw berooid is achtergebleven. Huis in Londen weg, nieuwe toekomst opbouwen in Berlijn. Sinds 2000 heeft hij geen muziek meer gemaakt en klust hij bij als leraar Duits. Ligt daar de sleutel voor de terugkeer van Palais Schaumburg? Vast niet. Fehlmann en Hertwig hebben succesvolle carrières. Voor hen is de noodzaak om oud werk op te pakken minder aanwezig. En toch staat Palais Schaumburg binnenkort weer op de planken. In Japan, in Keulen tijdens C/O POP en in het Rotterdamse Worm.

Sinds ik Slint zo’n vijf jaar geleden Spiderland hoorde vertolken in Paradiso ben ik niet zo happig op bands die terugkeren om hun legendarische plaat te vertolken. Toch zijn er uitzonderingen. Voor Godflesh maak ik er graag een. En dat geldt ook voor Palais Schaumburg. De urgentie van het debuutalbum uit 1981 is nu groter dan dat van Screamadelica, Bossanova of de eerste drie van Simple Minds. Komt nog eens bij dat het viertal misschien stiekem nieuwe muziek heeft geschreven. Komende zaterdag staat de band in Worm, Rotterdam.

Standard