Destijds sprak ik ze voor KindaMuzik in de kleedkamer van Paradiso voor hun show. Zanger Paul Banks was hypernerveus en hield zich ontzettend stoer, helemaal toen de fotograaf hem stil probeerde te laten zitten. De namen Ian Curtis en Adrian Borland zeiden hem destijds (ergens begin 2003) niets. ‘Nooit bewust naar geluisterd. Lijkt hun manier van schrijven op die van mij? Toeval. Puur toeval.’ Wat een deugniet, die Banks.

Een tijdje geleden alweer ontdekte ik ze op MySpace. Daarna verloor ik ze uit het oog. Tot Ruud van Esch een interview met ze publiceerde op KindaMuzik. Het vorige maand uitgekomen debuutalbum Time Insults The Mind is een heerlijk metalalbum dat leentjebuur speelt bij hardcore en veelvuldig teruggrijpt op de jaren tachtig. Lonkt naar speedmetal en trashmetal dus. Goed, daar steekt een beetje nostalgie om de hoek. Maar toch. Als professioneel popjournalist hoor ik dat Black Anvil goed is. Dat heb ik overigens veel minder met andere representanten van retrohypes binnen de metal. Heb je er ontiegelijk veel van in de black metal. Daar is het luisterresultaat stukken minder dan de intenties doen vermoeden.

Maar goed. Ik luister veel te weinig metal, hardcore en andere harde rock om een echt oordeel te kunnen vellen. Zou ik wel meer moeten doen, vind ik. Maar ja, het ontbreekt me aan tijd en kennis van zaken. Want ook met een vrij internet dat me ongelimiteerde toegang geeft tot alle denkbare metal ooit gemaakt, weet ik niet wat wel en wat niet te luisteren. Een lastige zaak. Tips zijn dus welkom. Tot slot nog een mopje Black Anvil. Voor de liefhebbers. ohja, op het podium dragen ze makeup waar zelfs King Diamond (ooit Mercyful Fate, weet u nog?) jaloers op is.

Vier jaar geleden schreef ik een column over Andrew Wood voor KindaMuzik. Niet naar aanleiding van de moord van Wood zelf. De zelfmoord van die andere grungedode, Kurt Cobain – toen tien jaar geleden – was de aanleiding. Als zojuist gestopte hoofdredacteur van het webzine kon ik wel een potje breken, anders was de column er wellicht niet eens gekomen. Gek is dat niet. Wood is old school. Hij zoop als een ketter en gebruikte meer drugs dan goed voor ‘m waren. Dat werd ‘m uiteindelijk fataal. Heel ander verhaal dan dat van golden boy Cobain die worstelend met zijn eigen identiteit als ster een einde aan zijn leven maakte. Een getergde ziel die zo in het rijtje Jimi Hendrix, Ian Curtis en Jim Morrison kan. Allen briljante zielen, groter dan het leven zelf. Althans, zo oordeelt de buitenwacht.

Niets van dat bij Andrew Wood. Geboren op 8 januari 1966 werd hij het middelpunt van de prille Seattlescene van eind jaren tachtig. De scene die door Everett True in Melody Maker voor het eerst wordt beschreven als grunge. Grappig, want het beeld dat tegenwoordig heerst van grunge rijmt op geen enkel vlak met de flamboyante verschijning die Wood is. Wood lijkt de negatie van grunge. Hij houd van stadionrock, is gek op de Canadese rockband Argent, noemt Kiss en Queen als zijn favoriete bands en staat het liefst middenin de schijnwerpers. Daar gooit hij zijn haar naar achter in plaats van langs zijn naar beneden gerichte hoofd.Nee Wood is rock’n'roll.

Maar is dat niet waar grunge zich tegen afzette? Nee. Dat is het niet. Grunge is eind jaren tachtig, begin negentig veel meer een cultuurstroming dan een soort muziek. Ga maar na: Soundgarden, Mudhoney, Alice In Chains. Screaming Trees, Nirvana, Warmongers. Wie herkent er een muzikale lijn in? Kijk er de fantastische zeitgeist-film Singles – dat speelt in de Seattlescene – maar op na. Grunge is teenangst in extrema. Dat kan verschillende kanten op. De introverte vertolking van het gevoel van leegte door onder andere Nirvana, of de pathetische omarming van het leven zelf door Mother Love Bone. Meer over de historie van de band en over Wood lees je de column op KindaMuzik waar ik al aan refereerde.

Toch nog een paar woorden over de betekenis van Wood voor mijzelf. Die is namelijk enorm. Muzikaal groeide ik op in de jaren tachtig. Eerst met hitparademuziek – Kiss, Police, Blondie – daarna met heavy metal – Slayer, Metallica, Exciter, Anthrax, nwobhm. Vanaf 1985 ging het ten dele mis. Ik raakte in de ban van de Amerikaanse underground. fIREHOSE, Sonic Youth, Hüsker Dü, Wipers, Big Black, 7 Seconds. Dat was lastig. In feite leidde ik een soort dubbelleven. Het lukte immers niet die twee muzikale stromingen met elkaar te verbinden. Ook niet door de metalcrossover van D.R.I.

Tot Wood, tot Mother Love Bone. Op de CFNB – Canadian Forces Netwerk Broadcasting, in Brunssum gevestigd – hoorde ik Shine en Crown Of Thorns. Het was bij mijn weten niet de eerste keer dat ik gehuild heb om de schoonheid van muziek, wel een van de heftigste. Mother Love Bone maakte hardrock volgens klassiek recept. Maar toch, er was nog iets anders. Iets dat lastig te definiëren was en dat Mother Love Bone anders maakte dan al die hairmetalbands die destijds de hitlijsten domineerden. Later werd het verschil me duidelijk: Mother Love Bone is zichzelf. Wood doet zich niet anders voor. Hij is die rock’n'roll-entertainer, die flamboyante, mooie jongen die ster wil worden en daar alles voor opzij wil zetten. De andere muzikanten in zijn band – het latere Pearl Jam – zijn introverte werkers op de achtergrond. Stil, maar met de wil tot het uiterste te gaan. Perfect voor Wood die alle ruimte krijgt om rond te dansen in de schijnwerpers. Je kunt hem je moeilijk voorstellen tussen noeste binnenvetters als Stone Gossard, Layne Staley en Chris Cornell. Toch wordt hij door de muziekscene in de stad op handen gedragen.

Nadat Evert True in Melody Maker schrijft over Seattle en grunge, is het hek van de dam. Iedereen wil naar die provinciestad in het hoge noorden. Wood besluit – voor de zoveelste keer af te kicken – en een debuutplaat op te nemen met Mother Love Bone. Die komt er uiteindelijk. Apple heet ie, briljante plaat die Wood niet meer heeft meegemaakt. Hij sterft na een overdosis in het ziekenhuis van Seattle. De magistrale plaat van Temple Of The Dog – onder twijfel het mooiste grunge-album ooit en vernoemd naar een van de regel in Man Of Golden Words – is opgedragen aan Wood. De man die Seattle muzikale weer eens op de kaart zette.

Na Apple, Badmotherfinger (Soundgarden) en Temple Of The Dog konden de albums van Pearl Jam en Nirvana alleen maar tegenvallen. Smells Like Teen Spirit hoorde ik voor het eerst op de BFBS – ook al een legerradiozender. Deed me weinig. Aardig liedje. De band gaan bekijken in de Amsterdamse Paradiso? Nee, bedankt. Nog steeds doet Nirvana me niet zo heel veel. Al vond ik Gus van Sants Last Days erg mooi en wist het trio teenangst terug te brengen in de mainstream.

Maar zo goed als Mother Love Bone mét Wood?
Vergeet ‘t maar.

Op YouTube is deze mooie docu over de band te vinden:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=XJHb2Q_jMa0]

Als uitsmijter het prachtige Wooden Jesus van Temple Of The Dog.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=AJBwhXSNwzA]

Daar ga ik niet nog eens een jaar mee wachten, besloot ik afgelopen weekend. Op het moment doe ik zoveel leuke dingen dat het overzicht soms volledig zoek is. Dat zorgt niet alleen voor stress, maar ook voor een vreemd soort writers-block. Heeft invloed op de kwaliteit van mijn werk en dat is onverteerbaar. In december lukte het me bijna niet om mijn artikel over het Rotterdamse danceclub Parkzicht op tijd bij de OOR-redactie in te leveren. Ik krijg simpelweg geen letter op het beeldscherm.

Gelukkig bleek men bij OOR uiterst tevreden met het stuk. Dat deed me twijfelen aan mijn besluit om voor het tijdschrift te stoppen. Nu komt het er uiteindelijk toch van. Een uiterst moeilijke keuze. Als veertienjarige muziekjunk wilde ik immers niets liever dan ooit voor OOR schrijven. Missie geslaagd, zou je kunnen stellen. Daarbij vind ik OOR een erg goed geschreven blad dat – wat betreft de kwaliteit van de popmuziekjournalistiek – z’n gelijke in Nederland en Vlaanderen niet kent. Al behoor ik zelf maar voor een deel tot de doelgroep.

Toegegeven, de onderwerpen waarover ik schrijf zijn voor OOR doorgaans marginaal. Niet erg, hoor. De functie van luis in de pels is me op de huid geschreven. In al die jaren ben ik veel van het tijdschrift gaan houden. Waarom dan toch stoppen?

Belangrijkste reden is de moeite die ik tegenwoordig heb met het afronden van artikelen en het bijkomende kwaliteitsverlies. Een schrikbarende constatering. Veel schrijf ik immers niet meer. Kijk er cut-up maar op na. Stoppen met schrijven in het algemeen is geen optie. Daar doe ik het te graag voor.

De oplossing? Alleen nog maar schrijven over écht interessante onderwerpen voor media waar ik mijn ei volledig kwijt kan en de hete adem van deadlines niet in mijn nek hijgt. En tja, dan is de keuze – met cut-up smekend op de achtergrond – snel gemaakt.

Het maartnummer van OOR is het laatste met bijdragen van mij – onder andere interviews met Miss Kittin en Junkie XL -, daarna ga ik me volledig richten op cut-up en Glamcult – was er gestopt, ik weet, maar ik miste ze te erg. Of ik ooit nog terugkeer bij OOR? Zou zo maar kunnen. Eerst is het tijd voor andere dingen.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=1VdyXuOR-_U]