Apparat, foto: Tobias Vollmer

Grimas op het gezicht van Sascha Ring. Wéér een fout. De Berlijner probeert zijn teleurstelling te maskeren. Lukt dus niet. Zo speels en vrij als hij te werk gaat als Apparat, zo gespannen stond Ring er afgelopen donderdag bij mét band. Geen wonder. De akoestiek in de Philharmonie in Keulen is fabelachtig goed. Elke noot is perfect te horen, óók de valse. En tja, Ring wil extra goed voor de dag komen. Dit jaar nog moet er een album uitkomen van Apparat als heuse band: geen glitch meer, maar postrock met elektronica. Op het podium voor klassieke muziek blijft daar weinig van over. In de hoofdstad van de instrumentale rock overspeelde de Berlijner duidelijk zijn hand.

Lees verder bij OOR.

Berlijn kan hoog en laag springen, maar Keulen blijft dé dance-stad. Nieuwste argument? Kilimanjaro, het nieuwe album van Superpitcher. Wederom de perfecte mix van pop en dance. Ach, oordeel zelf en kijk naar de door filmmaker Marco dos Santos gemaakte stemmige videoclip voor ‘Rabbits in a hurry’.

SUPERPITCHER “RABBITS IN A HURRY” OFFICIAL VIDEO from Marco Dos Santos on Vimeo.

Een ep, die overigens net uit is, een expositie en een roman. Hoe divers wil je het hebben?

1. Barnt – What is A Number, That A Man May Know It?
De Keulse koek is nog lang niet op. Blies Von Spar je eerder dit jaar van de sokken, nu is de beurt aan Barnt op het kersverse Magazine platenlabel. Goed, met slechts drie nummers, dus nog geen orkaankracht. Maar toch: tot drie maal toe ademt Barnt Keulen. En dat betekent? Kosmische rock gemengd met microhouse. Klinkt melancholisch én futuristisch op hetzelfde moment. Recensie volgt snel.

Link:
www.magazine.mu

2. A Star Is Born, fotografie und Rock seit Elvis in Museum Folkwang, Essen
Foute titel, want de periode voor Elvis is in Essen juist heel belangrijk. Gelukkig maar, want dat maakt de tentoonstelling eentje om over na te denken. Altijd goed, natuurlijk, dat nadenken. Er valt echter ook te genieten. Van foto’s, videoclips, geluidsfragmenten en albumhoezen. En ja, zelfs mijn vader genoot. Morgen meer over A Star Is Born op dit blog.

Link:
www.museum-folkwand.de

3. Thomas Heerma van Voss – De Allestafel
Negentien was Thomas Heerma van Voss toen ie vorig jaar De Allestafel schreef. Wist ik niet. Niet dat ie literaire ambities had, niet dat ie zó jong was. Ik ken hem namelijk als motor achter www.hiphopleeft.nl en als gerespecteerd projectpartner bij IAM. En de roman? Net in begonnen en nu al wil ik door blijven lezen. Een goed teken.

Link:
Thomas Heerma van Voss bij uitgeverij Augustus

Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”

Continue reading »

De enige artiest die tot nu toe op een feestje van cut-up speelde: Popnoname. Voor vier man en een paardenkop gaf hij een prachtige show weg. Pas later werd zijn White Album opgemerkt in de mainstreammedia. Uiteraard met hulp van ondergetekende.

Sinds ik Jens-Uwe Beyer koffie en broodjes bracht tijdens zijn week eenzame opsluiting in een galerie in Keulen, ben ik fan. De week leverde niet op wat het op moest leveren: een hitsingle op het Keulse Kompakt. In plaats daarvan vond hij onderdak bij Italic. Klein, sympathiek en ook Keuls. Het label is net naar Berlijn verhuisd. Reden? De vriendin van de eigenaar kreeg er een nieuwe baan. Zo klein is het.

Surrounded By Weather is anders dan White Album. Minder dance, meer liedjes. Beyer lonkt er naar Brian Wilson. Naar Pet Shop Boys. Naar proto-microhouse. Dat levert een op het eerste gehoor onevenwichtig album op. Ja, er staan een paar prachtige houseanthems op, maar wanneer Beyer het tempo laat dalen, verslapt de aandacht. Een echt oordeel heb ik nog niet, daarvoor heb ik Surrounded By Weather nog niet vaak genoeg gehoord.

Op de MySpace van Popnoname staat een fijn voorproefje: 2012. Beyer husselt er alle houseclichés door elkaar. Typisch Popnoname. Recensie volgt snel in OOR, Glamcult en op cut-up.

In de tussentijd:
‘Popnoname is een hippie, maar wel een moderne’ (cut-up)
recensie White Album (cut-up)
recensie You Are (cut-up)

Het beste concert dat ik de afgelopen vijf jaar zag? Kelley Polar op Motel Mozaïque 2006. De Newyorker schrijft pop in hoofdletters. Doet dat overigens op een volstrekt unieke manier. Een argument nodig om aan te tonen dat het onderscheid tussen pop en kunst een onzinnige constructie is? Verplaatst de beste popliedjes van New Order en Pet Shop Boys naar 2005 en maak ze klein. Ontdoe ze van alle ballast, van de grote gebaren, de kitsch. Het resultaat? Love Songs of the Hanging Gardens van de cellist. Pop waar het predikaat subliem voor is uitgevonden.

Continue reading »