Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”
Ja, rijkelijk laat. Ik weet. Mijn top-10 van de jaren nul is reeds verschenen in OOR #11 van dit jaar. Voor blogbezoekers die hét tijdschrijft over popmuziek in de breedte niet lezen, staat ie hieronder. 1. Gas – Pop 2. Blumfeld – Jenseits von Jedem 3. Luomo – Vocalcity 4. Primal Scream – Exterminator 5. [...]
Het werkvirus heeft me te pakken. De eerste twee weken van januari zijn ontzettend druk. Daar komt er deze week weer eentje bij. Daarna hoop ik op wat meer tijd om mijn blog dagelijks bij te houden. Tot die tijd een korte muzikale update. De volgende albums draaien rondjes in mijn macbook pro: Justus Köhncke [...]
Al een dikke week wacht ik op het nieuwe album van Justus Köhncke. De promo kan elk moment in de bus vallen. Zorgt ervoor dat ik mijn appartement alleen nog maar verlaat wanneer het absoluut noodzakelijk is. Sinds ik Keulen definitief heb verlaten, begeef ik me niet meer dagelijks naar Hallmackenreuther om er maantaart te [...]