Ja, rijkelijk laat. Ik weet. Mijn top-10 van de jaren nul is reeds verschenen in OOR #11 van dit jaar. Voor blogbezoekers die hét tijdschrijft over popmuziek in de breedte niet lezen, staat ie hieronder.

1. Gas – Pop
2. Blumfeld - Jenseits von Jedem
3. Luomo – Vocalcity
4. Primal Scream – Exterminator
5. Fennesz & Sakomoto – Cendre
6. Hybird – Morning Sci-Fi
7. Jan Jelinek – Kosmischer Pitch
8. Hell – Teufelswerk
9. Justus Köhncke – Doppelleben
10. BT – Movement in Still Life

Tuurlijk, genoeg albums die er ook in hadden moeten staan. Geen Rhythm & Sound, Burial, Trentemøller, LCD Soundsystem, Newworldaquarium, Boxcutter, Farben en Kode 9. Wel Movement In Still Life, eigenlijk een album uit 1999, maar pas in 2000 verkrijgbaar in Europa en Nederland. Ook Vocalcity voegde ik op het laatste moment toe. Jacob Haagsma wist me ervan te overtuigen dat de plaat toch echt geldt als het debuut van Luomo en geen verzameling ep’s is. Waarvan acte. Uiteindelijk bleek het album mijn enige die het haalde tot de gezamenlijke top-100. Al bleef het meesterwerk steken op 70.

Wat ik nu, een dikke anderhalve maand later, aan de lijst zou veranderen. Niets, helemaal niets. Want prachtlijst.

Het werkvirus heeft me te pakken. De eerste twee weken van januari zijn ontzettend druk. Daar komt er deze week weer eentje bij. Daarna hoop ik op wat meer tijd om mijn blog dagelijks bij te houden. Tot die tijd een korte muzikale update.

De volgende albums draaien rondjes in mijn macbook pro:

Justus Köhncke - Safe And Sound (Kompakt / NEWS)
Beste album van de ras-Keulenaar tot nu toe. Een verrassend plaat, ook. Köhncke laat er de liedjes links liggen en stort zich op de dansvloer.Resultaat? Een lappendeken van disco, microhouse en popdance die me bij elke draaibeurt doet terugverlangen naar de mooiste stad op aarde. Zucht.

Hot Chip - Made In The Dark (Mute / EMI)
Tevreden waren de Britten van Hot Chip niet over tweede album The Warning, dat toch mooi werd genomineerd voor een Mercury Music Prize. Te bombastisch, te over-the-top, te slick. Dat is deze derde allemaal niet. Levert in ieder geval de beste Hot Chip op tot nu toe. Het eerste deel van Made In The Dark is introvert, donker, melancholisch en ademt in momenten flarden Europese disco en krautrock. Tegen het einde gaat het dan toch mis en volgen een aantal niemendalletjes elkaar op. Toch: verrassend en fijn album.

System 7 – Phoenix (A-Wave / NEWS)
Hippiedance die nostalgisch maakt. Begin jaren negentig was ik gek op de psychedelische ambienttrance-feestjes in Amsterdam. Eat Static waren m’n helden. Zeker toen ze drum’n'bass en psychedelica door elkaar begonnen te husselen. Goede tweede? System 7. Ja, het meeste materiaal van de twee ex-Gongers is wel heel zweverig. Maar toch… Je kon er zo heerlijk op dansen. Nog steeds overigens, bewijst Phoenix. Eat Static doen op afsluiter Wolf-Head mee. Jippie!

Raz Ohara and The Odd Orchestra – Raz Ohara and The Odd Orchestra (Get Physical / Lowlands)
Berlijner met Deense roots in een romantische bui. Waar Raz Ohara eerder opzicht lonkte naar Prince en Beck, maar met één been in het house-genre bleef staan, daar kiest hij nu onvoorwaardelijk voor liedjes. Eerlijk gezegd weet ik nog niet precies wat ik van die koerswisseling vind. Z’n stem is in ieder geval weer zo fraai als altijd.

Dennis Wels – Serenity (Evil Cat)
Album van singer-songwriter Dennis Wels uit Boxtel. Geweldige stem, fraaie gitaarmelodieeën. Kortom: ik geloof Dennis Wels. Het belangrijkste aspect bij mannen met enkel een gitaar. Lucky Fonz III geloofde ik op z’n laatste album niet altijd. Wels laveert ergens tussen Tom Waits en Fuck The Writer. Later meer over Serenity.

The Orb – The Dream (Stereo Deluxe / Lowlands)
De Duitse periode van The Orb is (tijdelijk) over. Thomas Fehlmann – zo meldt hij me per email – heeft niet bijgedragen aan The Dream. Alex Paterson – het andere trouwe lid – werkt op dit album samen met producer Youth en grijpt terug op de begindagen van The Orb. Eerlijk is eerlijk: de eerste paar nummers van het album zijn overweldigend, hypnotiserend en druggy. Daarna nemen invloeden uit dub de overhand. Weet nog niet wat ik van het album als geheel vind. Het titelnummer is in ieder geval geweldig.

Ook op de fictieve draaitafel: Miss Kittin – Batbox, Junkie XL – Booming Back At You, Goldfrapp – Seventh Tree, Willits + Sakomoto – Ocean Fire, Voicst – A Tale Of Two Devils, Multi-Panel – The Door.

Al een dikke week wacht ik op het nieuwe album van Justus Köhncke. De promo kan elk moment in de bus vallen. Zorgt ervoor dat ik mijn appartement alleen nog maar verlaat wanneer het absoluut noodzakelijk is.

Sinds ik Keulen definitief heb verlaten, begeef ik me niet meer dagelijks naar Hallmackenreuther om er maantaart te eten, sweet chai-thee te drinken en vanuit mijn ooghoek Köhncke in de gaten te houden, die er elke dag gebogen over zijn iBook zit te werken.

Of zijn album net zo goed wordt als de voorafgaande platen? Geen idee. De fantastische cover van Michael Rothers – Kraftwerk, Neu!, Harmonia – Feuerland belooft in ieder geval veel goeds.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=SHu9QryT0Xw]