Vaste prik op de maandagochtend: vol lof spreken over De Oorlog, de negendelige documentaire die de NPS op de zondagavond uitzendt. Wie niet naar Boer Zoekt Vrouw kijkt, schakelt in op Ned 2. De Oorlog plaatst de geschiedenis in een context, al is die gekleurd. De tweede wereldoorlog is het enige stukje geschiedenis dat niet ten prooi is gevallen aan de postmoderniteit.

De vijf jaar, en vooral de verschikkingen die in de laatste daarvan hebben plaatsgevonden, bieden ons een essentieel moreel kader. Nog steeds. Voor het overige is geschiedenis iets van musea, van boeken, van een andere wereld. In het midden van de negentiger jaren van die vorige eeuw verklaarde Francis Fukuyama de geschiedenis dood. De vraag of de geschiedenis ten einde zou gaan lopen poneerde hij overigens al in 1989 in het essay The End Of History?, waarin hij – vrij naar Hegel – betoogde dat het westen naar een synthese tendeert die onze seculaire vrije markt democratie is. Na de aanslagen van 9/11 kwam Fukuyama op zijn woorden terug. Continue reading »

De enige film die ik dit jaar heb gezien en steevast met Closer aanduid. Daarin sta ik overigens niet alleen. Ook Omar Munoz-Cremers blijft ‘m zo noemen. Het meisje bij de kassa wilde me al een kaartje voor 24 Hour Party People verkopen. Toch klopt de titel. Closer mag dan wel zijn briljante zwanenzang zijn, bij Curtis draait alles om controle en, uiteraard, controleverlies. Dat heeft Anton Corbijn goed geobserveerd en heel fraai in de film verwerkt. Al is de psychische aandoening van Curtis niet prominent aanwezig. En dus begrijpt de gemiddelde bioscoopganger er weinig van. Pleegde Curtis zelfmoord omdat hij niet kon kiezen tussen zijn vrouw en minnares? Zat hij gevangen in een mislukt huwelijk mét kind? Werden de seks, drugs en rock’n'roll hem fataal? Nee. Hij verloor simpelweg de controle over de verwachtingen die anderen van hem hadden.

Continue reading »