1. Hell – Teufelswerk
2. DFRNT – Metafiction
3. Redshape – The Dance Paradox
4. Jochen Distelmeyer – Heavy
5. The Field – Yesterday And Today
6. Junior Boys – Beyond Dull Care
7. The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart
8. Juju & Jordash – Juju & Jordash
9. Disko Drunkards – The Glimmers Present Disko Drunkards
10. Apse – Climb Up

Ondanks de twee voltreffers, is mijn lijst behoorlijk atypisch. Veel dance, bijvoorbeeld en weinig indierock. Dat is in de uiteindelijke eindlijst 2009 van OOR wel anders. Kijk maar mee:

1. The XX - XX
2. Grizzly Bear – Veckatimest
3. Fuck Buttons – Tarot Sport
4. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
5. Moss – Never Be Scared/Don’t Be A Hero
6. Anne Soldaat – In Another Life
7. The Horrors – Primary Colours
8. Artic Monkeys – Humbug
9. Editors – In This Light And On This Evening
10. Florence & The Machine – Lungs
11. Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were An Eagle
12. The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart
13. Dirty Projectors – Bitte Orca
14. DM Stith – Heavy Ghost
15. Mastodon – Crack The Skye
16. Wilco – Wilco (The Album)
17. De Staat – Wait For Evolution
18. Fever Ray – Fever Ray
19. The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin
20. Hell – Teufelswerk

Opvallend: het enige dancealbum in de eindlijst is terug te vinden op nummer twintig. Schraal dancejaar dus? Geenszins! Alle albums in mijn persoonlijke lijst zijn buitengewoon goed. En er vielen er ook nog eens een handvol af. De tweede van Lindstrøm en Prins Thomas, bijvoorbeeld. Of de twee Nederlandse dubstepalbums van Martyn (34 in de eindlijst) en 2562 (21). Met terugwerkende kracht verdienen ook Black To Comm (Alphabet 1968) en Alix Perez (1984) een plek in mijn persoonlijke lijst. Maar goed, daar is het nu te laat voor.

Wie er voor die twee albums moeten afvallen? Goede vraag. The Pains At Being Pure At Heart gaat dan sneuvelen, vrees ik. Geweldig album, maar nostalgische gevoelens spelen een belangrijke rol. Maakt niet uit. Kan voorkomen en ook popcritici maken zich er schuldig aan. Daarbij: bijzonder fraai album en mooie bandnaam. Disko Drunkard en Apse maken aanspraak op ‘tweede band om uit de lijst te verdwijnen’. Ga ik verder geen uitspraak over doen.

Pikant: ik draaide alle albums die de top 20 van OOR hebben gehaald. De meeste hebben me niet geraakt, een aantal een beetje, een handvol (echt maximaal vijf) vond ik best goed. Waarvan acte. De gemiddelde smaak van ‘de popjournalist in Nederland’ is de mijne niet.

Kom ik op het belangrijkste deel van deze blogpost: wat was jouw top tien van dit jaar? Graag bij de comments.