Deed ze al met Yo! Majesty. Het duo maakte één album, Futuristically Speaking… Never Be Afraid. Niet naar luisteren. Aardige beats, slechte raps. Lashunda Nicole Flowers verliet de band in 2009. De lesbische – al was ze getrouwd met een man -, christelijke mc uit Tampa, Florida kent haar tekortkomingen. Vorig jaar werkte ze samen met Peaches. Op The Most Wanted rapt ze maar op een drietal nummers alleen. Doet ze een stuk beter dan voorheen.

Muzikaal is The Most Wanted een verademing. Hiphop, Baltimore club, crunk, soul en pop vloeien er in elkaar over. ‘Stoopid’, ‘My Light’ en ‘It’s Time To Get Paid’ zijn aanstekelijke liedjes waar Lady Gaga jaloers op is: slick maar met brutale rafelranden. In ‘Feel Da Bass’ – samen met Fly Gitt – en ‘Dancing’ – in een Deekline & Pure SX-remix – gaat Shunda K er stukken steviger tegenaan. Tekstueel laat de Amerikaanse er geen gras over groeien. Seks en seksualiteit vormen de basis. Maar de belangrijkste boodschap is universeler: ben trots op wie je bent, geef nooit op, als je wilt kun je alles. Kijk maar naar mij, voegt Shunda K daar continu aan toe.

Mag ze best. Niet alle stijlmixen komen op dit debuutalbum even goed uit de verf, maar in tegenstelling tot een Lady Gaga (doet tegendraads maar is zo mainstream als ‘t maar kan) heeft Shuna K wel de muzikale durf én inhoudelijke diepgang om een positieve invloed te hebben op een jonge doelgroep die opgroeit in een wereld die steeds minder tolerant wordt voor afwijkingen van de ‘standaard’. Shunda K is geen standaard. Komt daar openlijk en met grote mond voor uit. En dat verdient respect.

Luister naar ‘My Light’ met de geweldige Tan als mc:
02 I’m Da Best (feat. Shon B) by Shunda K

Opslaan als: zwetende mix van baltimore club en crunk mét een boodschap.
Meer Shunda K: www.myspace.com/shundak

The Most Wanted van Shunda K is verschenen bij Fanatic Records.

Het is eenvoudig om zijn ‘wonky’ stijl te koppelen aan die van Gaslamp Killer en Lorn, andere producers die Flying Lotus inmiddels om zich heen heeft verzameld. En ja, er zijn overeenkomsten. De benadering van Teebs is in ieder geval een stuk lichter dan die van zijn genregenoten. De lo-fi hiphop op Ardour is breekbaar, onvast, hypnotiserend maar altijd positief. Dat schurende laagje dat bij Burial zorgt voor een vervreemdend gevoel ontbreekt. Maakt de muziek er overigens niet minder prachtig om. Ardour is een soundtrack voor een betere wereld. En ja, dat is de kracht van dit debuut: tijdens het luisteren geloof je daar heilig in. Dé reden voor Flying Lotus om Teebs op z’n label te laten debuteren: ‘Teebs music sounds like an island vacation. The way Avatar looks.’

In die film blijkt overigens niets wat het lijkt. Geldt vast ook voor die paradijselijke glitchpop van Teebs. Bij Eskmo – vernoemd naar het LA-gezelschap The Residents – is dat meteen duidelijk. Die iets noordelijker – in San Francisco -woonachtige landgenoot van Mandow klinkt altijd verontrustend. Al klinkt Brendan Angelides tegenwoordig een stuk toegankelijker dan in het verleden. Rauwe dubstep heeft plaatsgemaakt voor een allegaartje van stotterende ritmes, diepe bassen, repetitieve vocalen en glitch. Minder toegankelijk dan de etherische melodieën van Teebs, maar beslist gemakkelijker te verhapstukken dan de soms driftig buiten de lijntjes kleurende Flying Lotus. In het beslist funky ‘The Melody’ is bijvoorbeeld de soul van Brit Jamie Lidell niet ver weg. Kortom, muziek die perfect past in de urbane smeltkroes die Brainfeeder steeds meer begint te worden. Al komt zijn titelloze langspeeldebuut uit op het Britse Ninja Tune.

Er broeit iets in Californië. Muziek die doet denken aan die trage, experimentele hiphop uit de jaren negentig. En ook ideologisch is er een link. Ook headz, want zo werd het genre destijds genoemd, was ideale ontsnappingsmuziek. Al klinkt die vlucht tegenwoordig een stuk minder donker.

Luister naar Wind Loop van Teebs:

Luister naar The Melody van Eskmo:

Opslaan als: ach, laten we het gewoon maar wonky noemen (die Amerikanen toch…).
Meer Eskmo en Teebs: www.myspace.com/eskmo en www.myspace.com/teeeb

Ardour van Teebs en Eskmo van Eskmo zijn in Nederland verschenen bij PIAS.

Lees verder op Zwart Goud.

Ze lijken wel met z’n achten. Op de grote schermen achter het podium springen Florian Zwietnig en Gerald Mandl elk drie keer wild op en neer. De beelden zijn schokkerig en in zwart-wit geschoten. De rauwe muziek raakt je als een mokerslag. Op het eerder deze maand in Groningen gehouden Eurosonic – dé showcase voor relatief onbekende Europese popbandjes – doet het Duitse duo Mediengruppe Telekommander zijn eerste Nederlandse optreden. De kritieken zijn achteraf verdeeld. Vreemd is dat niet. Het geluid staat in zaal Mutua Fides veel te hard. Daardoor komen de voor Mediengruppe Telekommander zo kenmerkende baslijnen totaal niet uit de verf.

Daarbij weet bassist Gerald Mandl zich het eerste kwartier geen raad op het podium. Terwijl gitarist Florian Zwietnig het publiek onderhoudt, de nummers start op de laptop achter op het podium en als een gek op en neer rent, staat Mandl er wat verlegen bij. Pas wanneer de twee de gitaar en bas inruilen voor microfoon en megafoon komt ook hij los én slaat de vonk over. Tijdens het afsluitende ‘Kommanda’ wordt vooraan het podium gedanst en wordt de tekst ‘ich kommander, du kommander, er kommander, sie kommander, der kommander, telekommander’ gulzig meegezongen. Dit is opwindend, dit is punk.

Mediengruppe Telekommander is inderdaad punk. Of postpunk. Of neue Deutsche Welle.  En nee, dat de muziek klinkt alsof het 1981 is maakt niet uit. Juist niet. Er zit immers een modern elektronica jasje omheen én de teksten zijn kritisch, subversief. Mediengruppe Telekommander maakt kortom hét geluid van verzet. En verzet – waartegen dan ook – is hip. Dat weet het duo als geen ander. Zwietnig, afgestudeerd psycholoog en voormalig conceptbedenker bij een internetbedrijf, en literatuurwetenschapper Mandl kennen elkaar van een toevallige reis van Salzburg naar Berlijn. Ze delen de voorliefde voor techno, Duits gezongen hiphop en indierock en beginnen ondanks dat ze ver van elkaar wonen – Berlijn en Wenen -  gezamenlijk muziek te programmeren voor korte films en video-installaties. Al snel volgen er een aantal EP’s op vinyl.

Uitgebracht op het Hamburgse Enduro platenlabel en geproduceerd door Christian Harder. De Duitse media reageert enthousiast, major Mute klopt aan met een platencontract en plots is er het officiële debuut Die ganze Kraft einer Kultur. Nou ja, debuut? De cd is niet meer dan een combinatie van de drie voorafgaande EP’s voorzien van een wat gladdere productie en nog meer maatschappijkritiek. Het maakt de muziek van Mediengruppe Telekommander wel toegankelijk voor mensen die geen vinyl kopen.

“Het is opeens heel snel gegaan”,  verzucht Zweitnig , “We maken pas anderhalf jaar redelijk professioneel muziek en om op je dertigste pas muzikant te worden is best vreemd. 2004 is het spannendste jaar van ons leven geweest. De debuutplaat die uitgekomen is, de optredens op grote zomerfestivals en in concertzalen. Maar het mooiste is wel dat we nu weten dat onze muziek zo enthousiast wordt opgepikt. Laten we hopen dat dat zo blijft.”  Die kans is behoorlijk groot. Mediengruppe Telekommander heeft de wind van de hype immers mee. De combinatie van postpunk, rock, electro en techno is populair. Zal best, meent Zweitnig, maar op de hoogte van de laatste muziektrends is hij niet. Eigenlijk luistert hij alleen maar naar techno en naar de Keulse band Von Spar. Tekstueel volgt Mediengruppe Telekommander wel de laatste ontwikkelingen.

“De dagelijkse media beïnvloeden ons sterk. We raken erdoor geïnspireerd, schrijven erover en verknippen de teksten dan tot korte fragmenten die we dan weer volgens de cut-up techniek aan elkaar plakken.” Dat levert teksten op die op cynische wijze berichten over de neoliberale maatschappij. Een maatschappij waarin alles een consumptieartikel wordt. Op de eerste single ‘Trend’ zingt het duo over de honger naar de nieuwste hypes. T-shirts met de beeltenis van Andreas Baader en Che Guevara condooms. Overal is geld mee te verdienen, alles kan verkocht worden als hip. Flink wat maatschappijkritiek dus. “Hier in het Westen is ook veel goed. Heel veel zelfs”, nuanceert Zweitnig, “We willen ook helemaal niet de vinger leggen op alle zaken die slecht zijn. Het gaat om ons kritiek, een kritische houding te aanzien van onze directe omgeving, gemengd met scherpe zelfkritiek.”

Die directe omgeving is belangrijk, vindt hij. Juist daar is het individu verbonden met de maatschappij. “Onze teksten zijn niet beïnvloed door filosofen of intellectuele theorieën. We stellen ons ook niet op tegenover het systeem, maar proberen het juist van buitenaf te beschouwen. Zo verwerken we dus het alledaagse en onze kritiek daarop in onze teksten. Juist de Kapitalistische Gesellschaft zorgt ervoor dat we dat kunnen doen.” Dat neemt niet weg dat het leveren van kritiek een vorm van rebellie is. En rebellie is dan weer een belangrijk onderdeel van populaire cultuur. “Er zijn altijd conservatieve en rebellerende stromingen in de populaire cultuur te vinden. Die wisselen elkaar af.

Momenteel is alles wel heel erg conservatief en braaf. Maar het is kwestie van tijd voordat muziek weer rebels wordt. De manier waarop wij en een paar andere Duitse bands op dit moment muziek maken is jammer genoeg een uitzondering.” Maar wat wil Mediengruppe Telekommander uiteindelijk bereiken met zijn rebelse muziek en kritische teksten? Mensen bewust maken van hun omgeving, van het vermogen om kritisch te zijn, van de rol die de media en commercie spelen in ons dagelijkse leven? Nuchter: “Muziek kan helemaal niets veranderen. Buiten mensen gelukkig maken op de momenten dat ze er naar luisten. En op dansen natuurlijk.”

Link:
http://www.mediengruppe-telekommander.de

dit artikel verscheen op woensdag 26 januari 2005 op cut-up.com en schreef ik samen met Omar Muñoz-Cremers. Sinds december 2009 is webzine cut-up niet meer. Toch staat de content nog steeds online. Daar komt eind deze maand waarschijnlijk verandering in. De digitale voetsporen van cut-up worden dan voor altijd uitgewist. De mij dierbare stukken van eigen hand verschijnen de komende weken op dit blog.

1. Kery James & Mac Tyer – Patrimoine du Ghetto Calista Film (Frankrijk)

2. Nitro Di – Sem Rancor (Brazilië)

3. Fresku – Twijfel (Nederland)

4. Het VerZet – Promo (Limburg)

5. Verdikt – Kop In Wolken (Vlaanderen)

6. Kollegah – Herbst (Duitsland)

Zo’n tien jaar geleden kwam de klad erin. Het succes steeg Warp naar het hoofd. Gitaarbands werden getekend en uitgebracht, epigonen van het oude, vernieuwende geluid kregen een plekje in de indrukwekkende portfolie. De verhuizing naar Londen vormde uiteindelijk de doodsteek.

Niet dat Warp geen interessante acts uitbrengt. Zeker niet. Zo mind blowing als vroeger is het materiaal echter niet meer. Er zijn uitzonderingen. Los Angeles van Flying Lotus bijvoorbeeld. Een Amerikaan die eerder een album uitbracht op Plug Research. Klinkt als? Experimentele Headz. Je weet wel: hiphop zoals hiphop hoort te klinken. Druggy en zonder al te veel vocalen. Rap is immers geen hiphop. Op Los Angeles maakt Flying Lotus uitstapjes naar house, italo, new wave en minimal.

Kijk en luister naar de clip hieronder en overtuig je zelf.