Shunda K neemt geen blad voor de mond
Shunda K heeft een beetje hetzelfde probleem als Mathangi ‘M.I.A.’ Arulpragasam: hoe extremer ze uit de hoek komt, hoe steviger ze door de culturele elite wordt omarmd. Zonde want de boodschap van de Amerikaanse mc verdient aandacht. Eerder dit jaar werkte ze mee aan It Gets Better, een project om jonge homo’s, lesbo’s en transgenders een hart onder de riem te steken.
Deed ze al met Yo! Majesty. Het duo maakte één album, Futuristically Speaking… Never Be Afraid. Niet naar luisteren. Aardige beats, slechte raps. Lashunda Nicole Flowers verliet de band in 2009. De lesbische – al was ze getrouwd met een man -, christelijke mc uit Tampa, Florida kent haar tekortkomingen. Vorig jaar werkte ze samen met Peaches. Op The Most Wanted rapt ze maar op een drietal nummers alleen. Doet ze een stuk beter dan voorheen.
Muzikaal is The Most Wanted een verademing. Hiphop, Baltimore club, crunk, soul en pop vloeien er in elkaar over. ‘Stoopid’, ‘My Light’ en ‘It’s Time To Get Paid’ zijn aanstekelijke liedjes waar Lady Gaga jaloers op is: slick maar met brutale rafelranden. In ‘Feel Da Bass’ – samen met Fly Gitt – en ‘Dancing’ – in een Deekline & Pure SX-remix – gaat Shunda K er stukken steviger tegenaan. Tekstueel laat de Amerikaanse er geen gras over groeien. Seks en seksualiteit vormen de basis. Maar de belangrijkste boodschap is universeler: ben trots op wie je bent, geef nooit op, als je wilt kun je alles. Kijk maar naar mij, voegt Shunda K daar continu aan toe.
Mag ze best. Niet alle stijlmixen komen op dit debuutalbum even goed uit de verf, maar in tegenstelling tot een Lady Gaga (doet tegendraads maar is zo mainstream als ‘t maar kan) heeft Shuna K wel de muzikale durf én inhoudelijke diepgang om een positieve invloed te hebben op een jonge doelgroep die opgroeit in een wereld die steeds minder tolerant wordt voor afwijkingen van de ‘standaard’. Shunda K is geen standaard. Komt daar openlijk en met grote mond voor uit. En dat verdient respect.
Luister naar ‘My Light’ met de geweldige Tan als mc:
02 I’m Da Best (feat. Shon B) by Shunda K
Opslaan als: zwetende mix van baltimore club en crunk mét een boodschap.
Meer Shunda K: www.myspace.com/shundak
The Most Wanted van Shunda K is verschenen bij Fanatic Records.
Het is eenvoudig om zijn ‘wonky’ stijl te koppelen aan die van Gaslamp Killer en Lorn, andere producers die Flying Lotus inmiddels om zich heen heeft verzameld. En ja, er zijn overeenkomsten. De benadering van Teebs is in ieder geval een stuk lichter dan die van zijn genregenoten. De lo-fi hiphop op Ardour is breekbaar, onvast, hypnotiserend maar altijd positief. Dat schurende laagje dat bij Burial zorgt voor een vervreemdend gevoel ontbreekt. Maakt de muziek er overigens niet minder prachtig om. Ardour is een soundtrack voor een betere wereld. En ja, dat is de kracht van dit debuut: tijdens het luisteren geloof je daar heilig in. Dé reden voor Flying Lotus om Teebs op z’n label te laten debuteren: ‘Teebs music sounds like an island vacation. The way Avatar looks.’
In die film blijkt overigens niets wat het lijkt. Geldt vast ook voor die paradijselijke glitchpop van Teebs. Bij Eskmo – vernoemd naar het LA-gezelschap The Residents – is dat meteen duidelijk. Die iets noordelijker – in San Francisco -woonachtige landgenoot van Mandow klinkt altijd verontrustend. Al klinkt Brendan Angelides tegenwoordig een stuk toegankelijker dan in het verleden. Rauwe dubstep heeft plaatsgemaakt voor een allegaartje van stotterende ritmes, diepe bassen, repetitieve vocalen en glitch. Minder toegankelijk dan de etherische melodieën van Teebs, maar beslist gemakkelijker te verhapstukken dan de soms driftig buiten de lijntjes kleurende Flying Lotus. In het beslist funky ‘The Melody’ is bijvoorbeeld de soul van Brit Jamie Lidell niet ver weg. Kortom, muziek die perfect past in de urbane smeltkroes die Brainfeeder steeds meer begint te worden. Al komt zijn titelloze langspeeldebuut uit op het Britse Ninja Tune.