Honderden creatieven in de Heerlense binnenstad. Lezingen en workshop op prachtige locaties (Schunk*, oude pornobios, Nieuwe Nor) en misschien wel de mooiste zaal van Nederland (Royal). i_beta 2010 was een creatief succes. Volgend jaar weer en dan met meer inbreng van mezelf.

Ja, ik weet: het is stil op m’n blog. Veel te stil. Wees gerust: dat is van tijdelijk aard. Verhuizing naar Heerlen, tropendrukte bij de Hogeschool van Amsterdam, organisatie van i_beta én het voorbereiden van Berichten Uit Eutropolis laten geen tijd meer om te schrijven. Komt goed.

Spannendste moment voor nu? Donderdagavond opent het i_beta/festival met een avond over copyright en remixcultuur. De dag erna staan in het teken van de creatieve industrie. Het meeste kijk ik uit naar de lezing van Joost Heijthuijsen over het bedrijfsmodel van het Tilburgse Incubate-festival. De andere sprekers zijn bekend. Althans, voor mij. En daarom stukken minder interessant. Dat geldt waarschijnlijk niet voor de gemiddelde bezoeker van i_beta. Heerlen is een vreemde stad. Wie door het centrum dwaalt proeft nergens creativiteit. Althans, niet meteen. Voor Gonzo (circus) schreef ik de afgelopen dagen een VELD_VER_SLAG over de regio. Die nieuwe cultuur is er wel, maar nog vooral niet direct zichtbaar.

In een recente publicatie van de Atlas Der Gemeenten wordt Heerlen aangehaald als het voorbeeld voor creatief stadsbeleid. ‘Een van de weinige bewezen effectieve manieren om met lokaal beleid de aantrekkingskracht van een stad te vergroten, en de lokale economie te stimuleren’, schrijft onderzoeker Gerard Marlet in zijn cahier Muziek in de stad – Het belang van podiumkunsten, musea en erfgoed voor de stad over de stad. Hij heeft gelijk, heb ik inmiddels ondervonden. Het broeit in de stad. Krimp zorgt er voor leegstand én interessante exposities en ondergrondse initiatieven. Belangrijker: er is een mentaliteitsverandering gaande. Creatieven kijken niet meer direct naar de Randstad, schamen zich niet meer voor de regio. Het Parkstad Heerlen Theater en cultuurcentrum Schunck* etaleren zich met een on-Heerlens elan.

De gemeente zelf laat het gebeuren en ondersteunt waar nodig. Dat op afstand blijven is cruciaal voor de ontwikkeling van nieuwe cultuur van onderop. Het begint er, kortom, op te lijken dat Heerlen zich met succes aan het ontworstelen is van de traumatische jaren na de sluiting van de mijnen. En dat is goed. Wat zeg ik, dat is noodzakelijk. i_beta staat symbool voor die ontwikkeling. Heerlen is ‘in beta’, in ontwikkeling. Is niet af, en zal dat waarschijnlijk ook  nooit meer zijn. Dat is niet erg. Die mentaliteit past bij deze tijd. Daarbij: ideeën zijn de nieuwe steenkool. Ideeën, creativiteit zijn in staat om Heerlen weer op de kaart te zetten. Als i_beta iets gaat laten zien is het dat.

tja, dat zie ik, dat zien mijn collega’s bij Zachte G en Social Beta, dat zien de creatieven die hun enthousiaste medewerking verlenen aan het festival. Of de gemiddelde ‘creatieve’ Heerlenaar dat al ziet? Goede vraag. Ik hoop van wel. We zullen het zien, komende donderdagavond en vrijdag. Tot dan!

www.ibeta.eu

#9 Heerlen in Beta from Zachte G TV on Vimeo.

bezoek www.TEDxEutropolis.eu.

“Hoor je dat? Thom Yorke komt misschien ook nog!”, fluistert een meisje opgewonden. Geroezemoes en rumoer tijdens het openingspraatje van Stijn Huijts. Een zelfverzekerde spreker is de directeur van de Heerlense cultuurpaleis SCHUNCK* niet. Wel een gepassioneerde. Zeker wanneer hij het heeft over Red Maze van Stanley Donwood. Eigenlijk zijn tentoonstelling. Hij vatte immers het idee op om iets te doen op het raakvlak van hogere en lagere cultuur. Jaren geleden al. Drijfveer? Zijn passie voor popcultuur. Het resultaat? Een overzichtstentoonstelling van Donwoods werk. Voor het eerst in de lange carrière van de Britse kunstenaar. En ja, zo vertelt Huijts tussen neus en lippen door, misschien komt de voorman van Radiohead even buurten.

Lees verder bij: Frankfurt, rondblik in het landschap @ Gonzo (circus).

De Moordlijst van OOR bestaat niet meer. Dat heeft tenminste één voordeel: individuele lijstjes zeggen altijd meer dan door consensus gekleurde gezamenlijke. De afgelopen week verliep relatief rustig qua mediaconsumptie, al reisde ik op en neer tussen Haarlem en Heerlen voor een vergadering en de tentoonstelling van Stanley Donwood. Veel nieuwe muziek luisterde ik niet. Toch een lijstje? Jazeker! Maar wel slechts een top-3.

1. Spoelstra – The Almighty Internet
Muzikale postmoderniteit, dát is dit langspeeldebuut van Spoelstra. Hij vat er het internet in muziek. Bijna letterlijk. Dit is muziek met de intensiteit van informatiestromen die iedere seconde van de dag op ons worden afgevuurd. Geen ontkomen aan? Nou, dat valt mee. Wie in de muziek zelf gaat zitten, hoort opeens de strakke structuren en duidelijke patronen die Spoelstra onder de geluidschaos heeft neergelegd. Mooi? Daar ben ik nog niet over uit. Wel een intrigerende plaat, dit The Almighty Internet.

2. Red Zone van Stanley Donwood, SCHUNCK*, Heerlen
Goed, voor negentiger jaren grafisch ontwerp kun je me ‘s nachts wakker maken. Het werk van Stanley Donwood – bekend geworden als ontwerper van Radiohead-producten – ademt het futuristische idee van dat tijdperk. Zijn werk is niet in hokjes te stoppen en is zwanger van de toekomst. Donwood exposeerde al eerder in Nederland, maar Heerlen heeft een primeur: Red Zone is het meest complete overzicht van het werk van de Brit tot nu toe. In de categorie: moet je zien.

3. The Medium Is The Massage van Marshall McLuhan en Quentin Foire
Mijn oude exemplaar bleek onvindbaar, dus kocht ik The Medium Is The Massage in de pocketuitvoering. In de trein gelezen en toch (weer) aangenaam verrast door de scherpe observaties van McLuhan. Prachtig grafische bijdragen van Foire, overigens. Die staan naast de tekst van McLuhan geheel op zichzelf. IJzersterke combinatie. Nooit gedacht dat ik het ooit zou vinden, maar: essentieel leesmateriaal voor mediastudenten.

Een vreemd jaar, dat 2009. In januari streed ik, met drie andere genomineerden, in Groningen om de Pop Media Prijs 2008. Daarna volgende een jaar waarin ik ontzettend weinig heb geschreven. Goed, die nominatie was onterecht. Toch had ik er de motivatie uit kunnen halen om meer tijd in mijn popjournalistieke werk te steken. Niet gelukt, dus.

Erger, ik schreef ongelooflijk weinig. Zeg maar gerust: schrikbarend weinig. Voor OOR maakte ik een reportage over de stille terugkeer van vinyl, deed ik een interview met jeugdheld Jon Savage, sprak ik met Jim Kerr van Simple Minds en zocht ik Depeche Mode op in Londen. Voor Glamcult schreef ik een portret van Kate Moss en volgde ik de Amsterdamse band Matik. Matt Mason voelde ik voor webzine cut-up aan de tand. Dat was het wel zo’n beetje. Voor de volledigheid: ook sprak ik met en schreef ik over Helmut Geier (Hell), Junior Boys, Miss Kittin & The Hacker, Laurent Garnier, Nouvelle Vague en bezocht ik het C/O Popfestival in Keulen. Het laatste jaar waarin ik zo weinig schreef dateert van bijna twintig jaar geleden.

Oorzaken? Twee. Het ontwikkelen van nieuwe lesprogramma’s bij het Instituut van Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam kostte meer tijd dan verwacht. Ook webzine cut-up vrat tijd. In het geval van IAM pakte dat goed uit. Er staat nu een goed lesprogramma in de zogenaamde cultuurlijn. Bij cut-up pakte de tijdsinvestering minder goed uit. Begin 2009 bezochten nog tegen de 20.000 unieke bezoekers cut-up. Dat aantal liep rap terug. Te weinig nieuwe content. Dat moest anders. Nieuwe schrijvers dus. Nieuwe rubrieken. Nieuwe tactiek en uiteindelijk ook een nieuwe strategie. Eentje die in het verlengde lag van de oude. Het mocht niet baten. Maar het was de moeite meer dan waard.

Één troost: in 2010 ga ik in ieder geval meer schrijven. Voor OOR over popmuziek. Daarnaast keer ik terug op het oude Gonzo (circus)-nest om te schrijven over nieuwe media en mediatheorie. Af en toe over kunst, misschien over (pop)muziek. Onderwerpen die ik niet kwijt kan bij OOR of Gonzo (circus) krijgen aandacht op dit blog. En dan is er nog SocialBeta, een stichting die ik eind dit jaar heb opgericht van Maurice Hermans en Egid van Houtem. Doel? Het expertisecentrum voor e-cultuur zijn dat opereert vanuit Parkstad Limburg. Dat is nogal wat, ik weet.

En dan is er nog het plan voor een boek. Of eigenlijk twee boeken. En een ingrijpende verhuizing. Daarover later meer. Het wordt in ieder geval een spannend jaar, dat 2010.

Gisteren viel het doek voor cut-up, het webzine dat ik negen jaar geleden heb opgericht met drie andere enthousiastelingen. Achteraf gezien was cut-up misschien een relikwie uit de negentiger jaren van de vorige eeuw. Een product van de op z’n laatste benen lopende moderniteit. Toch hebben we een kleine stempel gedrukt op het medialandschap in Nederland. Vorig jaar zat cut-up immers niet voor niets bij de laatste vier genomineerden voor de Pop Media Prijs 2008. Continue reading »

Klinkt als een futuristisch manifest. En ach, dat is goed. Er wordt anno 2009 te weinig gedroomd van een maakbare toekomst. Had ik ‘t  vanmiddag toevallig nog met Thomas van Aalten over. Maar goed, morgen vertrek ik naar Eutropolis om er de creatieve sector aan het woord te laten. En ze de blik op elkaar te laten richten in plaats van op het verre westen.

Ach, vanuit Haarlem is het gemakkelijk kritiek leveren op de creatieve sector in Limburg. Toen ik er zelf woonde, zag ik de potentie van de regio ook niet. Weg wilde ik. Zo snel mogelijk. Naar Amsterdam. Goed, tijden veranderen. Amsterdam is inmiddels veranderd in een ingedutte provinciestad waar de ‘underground’ bijeenkomt in tot in detail gestylde clubs waar niets aan het toeval is overgelaten. Een scheur in de muur hier, wat afbladderende verf daar. Als spijkerbroeken waar de fabrikant alvast gaten en slijtageplekken in heeft gemaakt. Allemaal precies drie centimeter van elkaar. Dát Amsterdam is geen partij voor Eutropolis. Het spannende gebied tussen Luik, Hasselt, Sittard, Aken, Heerlen en Maastricht. Een gebied vol tegenstellingen, spanningen, taalverschillen, cultuurverschillen. 

Daarbij: vanuit Heerlen rij je in een kleine driekwartier naar Keulen. Een metropool om de hoek, dus. Dat schept mogelijkheden. Daarbij is het mijn verleden nog altijd niet helemaal verwerkt en heeft de uitloop en vergrijzing in de regio gezorgd voor een huizenoverschot. Kansen te over dus. Nu is de creatieve industrie aan zet.

Het door Driezesnul en Zachte G georganiseerde Let’s Get Physical is daarmee niet zomaar een dag voor en door creatief Limburg. Het kan een aanzet zijn voor het ontwaken van de potentie die de regio heeft. Aan mij zal het niet liggen.

Maastricht heeft zich kandidaat gesteld voor Culturele Hoofdstad 2018. Dat betekent nogal wat voor de stad. Steun vanuit de rest van de regio Zuidlimburg. bijvoorbeeld. Projectbureau Zachte G maakte er al vier zeer interessante reportages over.

Maastricht wil heel graag, maar échte vernieuwende cultuur is er niet te vinden. Heel anders dan in Heerlen. Daar wordt inmiddels al gesproken over de Heerlense Lente. Talent krijgt er de kans, de mogelijkheden voor marginale cultuur zijn er, mede door steun van de gemeente, groot. Evenals de afkeer van Maastricht. Een gevoel dat diep in de cultuur van de Zuidlimburg zit ingebakken.

Maar toch, de kansen zijn er. De ligging van de regio is ideaal, de mogelijkheden van de eigen creatieve productie eveneens. Het geloof in de eigen kracht is echter nog te gering en er wordt opgekeken tegen de Randstad die, op zijn beurt, weer neerkijkt op Limburg. Juist samenwerkingen dichtbij huis, vlak over de grens, bieden mogelijkheden. Het cultuurverschil is kleiner, de taalbarrière een obstakel.

Genoeg werk aan de winkel. Het kandidaatschap kan de regio een enorme creatieve boost geven. Een boost waar Zuidlimburg al sinds de jaren zeventig naar snakt.

#4 Maastricht Culturele Hoofdstad 2018! from Zachte G TV on Vimeo.