Zojuist verschenen: The Big Show, het debuutalbum van Viberider. Drie jaar geleden won de band de Nu Of Nooit-talentenjacht en was opener op Pinkpop. Vorig jaar verscheen EP Split For Michigan. Komende vrijdag speelt de band in De Nieuwe Nor, Heerlen.

Ach, een grapje bij tijd en wijle kan geen kwaad. De opzichtige flirt met boyband Bros in Dead Boots is echter wat te veel van het goede. ‘When Will I Will I Be Famous’ klinkt het in het refrein. Natuurlijk, sarcastisch bedoeld. Maar toch. Dergelijke trucjes heeft Viderider niet nodig om indruk te maken. Misschien is het wel balorigheid omdat de Limburgs/Rotterdamse band sinds de bescheiden doorbraak in 2007 steevast wordt weggezet als stoner-band. En tja, dat is Viberider niet.

Natuurlijk, de stoner-connectie ligt voor de hand. Dekt de lading echter niet. Ja, de invloeden van Queens Of The Stone Age liggen er in sommige nummers dik bovenop. Zoals in ‘Kiddo’s Cool Like Fonzie’, de opener van debuutalbum ‘The Big Show’. Het nummer is pastiche: net zo strak, net zo onoverkomelijk als het werk van de Amerikanen. Maar toch. Als er al vergeleken moet worden, dan met grunge uit begin jaren negentig van de vorige eeuw. Dáárin voelt Viberider zich thuis.

Vreemd is dat niet. Jowan van Barneveld en Ferry ‘Punto’ Duijsens – de gitaristen en de spil waar de band om draait – toonden zich eerder schatplichtig aan de stroming. Van Barneveld, ook beeldend kunstenaar, timmerde eigenhandig en tuinhuisje in elkaar dat een replica was van de plek waar Kurt Cobain zich een kogel door het hoofd schoot. In een interview met popjournalist Harry Prenger voor cultuurzine cut-up is hij vol lof over Nirvana: ‘Bij Nirvana kon je horen dat bij hun iets op het spel stond. Zeker toen ik op een cassettebandje Bleach hoorde gaf dit een gevoel van herkenning.’ Duijsens betoonde in zijn eerdere band Dreadlock Pussy al eer aan grunge.

Retroband dus, dat Viberider? Nou, nee. Komt door de fikse popinjecties. Juist dát is de aantrekkingskracht van de band. Luister er ‘Picture Me Without You’ en ‘Fck Stoner Anyway’ maar op na. Zo slick klonk harde rock zelden. Snufje melodieuze hardcore, zoete refreintjes die zich in je hoofd nestelen én harde gitaren. Beetje Foo Fighters, eigenlijk. Dát is de band die in 2007 beslag legde op de eerste plaats tijdens Nu Of Nooit en hoge ogen gooide in Buma-tent op Pinkpop.

Dat optreden leverde overigens nogal wat kritiek op van VPRO’s 3VOOR12. Zwakke zang, te weinig spanning en te weinig pop, oordeelde Menno Visser toen. Daar is aan gewerkt. Op debuut The Big Show voert pop de boventoon en komt Viberider verrassend melodieus uit de hoek. ‘Come On Everyone’ is een heerlijk, stekelig popliedje. Het prachtige ‘The Waste’ is proto-grunge: Mother Love Bone en Soundgarden ontmoeten elkaar downtown Seattle. Zoiets. De vocoder in ‘Caroline’, ook al gezegend met zo’n lekker poprefrein, is hilarisch.

Punten van kritiek? Tja, de zang blijkt zwak. Gelukkig speelt die een minder belangrijke rol ik de pop-grunge van Viberider. Belangrijker? Wanneer het tempo daalt komt de kracht van Viberider – de dynamiek, de catchy riffs en melodieuze refreinen – een stuk minder tot z’n recht. Of dat live ook het geval is? Gaan we komende vrijdag zien, tijdens de debuutpresentatie in De Nieuwe Nor in Heerlen.

Vrijdag 18 juni 2010 presenteert Viberider debuutalbum The Big Show in De Nieuwe Nor, Heerlen. Sungrazer uit Maastricht en Valkenburg doet het voorprogramma.

Fotocredit: Bas Notermans.

links:
www.viberider.nl
www.denieuwenor.nl

www.berichtenuiteutropolis.eu.

Spannendste moment voor nu? Donderdagavond opent het i_beta/festival met een avond over copyright en remixcultuur. De dag erna staan in het teken van de creatieve industrie. Het meeste kijk ik uit naar de lezing van Joost Heijthuijsen over het bedrijfsmodel van het Tilburgse Incubate-festival. De andere sprekers zijn bekend. Althans, voor mij. En daarom stukken minder interessant. Dat geldt waarschijnlijk niet voor de gemiddelde bezoeker van i_beta. Heerlen is een vreemde stad. Wie door het centrum dwaalt proeft nergens creativiteit. Althans, niet meteen. Voor Gonzo (circus) schreef ik de afgelopen dagen een VELD_VER_SLAG over de regio. Die nieuwe cultuur is er wel, maar nog vooral niet direct zichtbaar.

In een recente publicatie van de Atlas Der Gemeenten wordt Heerlen aangehaald als het voorbeeld voor creatief stadsbeleid. ‘Een van de weinige bewezen effectieve manieren om met lokaal beleid de aantrekkingskracht van een stad te vergroten, en de lokale economie te stimuleren’, schrijft onderzoeker Gerard Marlet in zijn cahier Muziek in de stad – Het belang van podiumkunsten, musea en erfgoed voor de stad over de stad. Hij heeft gelijk, heb ik inmiddels ondervonden. Het broeit in de stad. Krimp zorgt er voor leegstand én interessante exposities en ondergrondse initiatieven. Belangrijker: er is een mentaliteitsverandering gaande. Creatieven kijken niet meer direct naar de Randstad, schamen zich niet meer voor de regio. Het Parkstad Heerlen Theater en cultuurcentrum Schunck* etaleren zich met een on-Heerlens elan.

De gemeente zelf laat het gebeuren en ondersteunt waar nodig. Dat op afstand blijven is cruciaal voor de ontwikkeling van nieuwe cultuur van onderop. Het begint er, kortom, op te lijken dat Heerlen zich met succes aan het ontworstelen is van de traumatische jaren na de sluiting van de mijnen. En dat is goed. Wat zeg ik, dat is noodzakelijk. i_beta staat symbool voor die ontwikkeling. Heerlen is ‘in beta’, in ontwikkeling. Is niet af, en zal dat waarschijnlijk ook  nooit meer zijn. Dat is niet erg. Die mentaliteit past bij deze tijd. Daarbij: ideeën zijn de nieuwe steenkool. Ideeën, creativiteit zijn in staat om Heerlen weer op de kaart te zetten. Als i_beta iets gaat laten zien is het dat.

tja, dat zie ik, dat zien mijn collega’s bij Zachte G en Social Beta, dat zien de creatieven die hun enthousiaste medewerking verlenen aan het festival. Of de gemiddelde ‘creatieve’ Heerlenaar dat al ziet? Goede vraag. Ik hoop van wel. We zullen het zien, komende donderdagavond en vrijdag. Tot dan!

www.ibeta.eu

#9 Heerlen in Beta from Zachte G TV on Vimeo.

bezoek www.TEDxEutropolis.eu.

Lees verder bij: Frankfurt, rondblik in het landschap @ Gonzo (circus).

1. Spoelstra – The Almighty Internet
Muzikale postmoderniteit, dát is dit langspeeldebuut van Spoelstra. Hij vat er het internet in muziek. Bijna letterlijk. Dit is muziek met de intensiteit van informatiestromen die iedere seconde van de dag op ons worden afgevuurd. Geen ontkomen aan? Nou, dat valt mee. Wie in de muziek zelf gaat zitten, hoort opeens de strakke structuren en duidelijke patronen die Spoelstra onder de geluidschaos heeft neergelegd. Mooi? Daar ben ik nog niet over uit. Wel een intrigerende plaat, dit The Almighty Internet.

2. Red Zone van Stanley Donwood, SCHUNCK*, Heerlen
Goed, voor negentiger jaren grafisch ontwerp kun je me ‘s nachts wakker maken. Het werk van Stanley Donwood – bekend geworden als ontwerper van Radiohead-producten – ademt het futuristische idee van dat tijdperk. Zijn werk is niet in hokjes te stoppen en is zwanger van de toekomst. Donwood exposeerde al eerder in Nederland, maar Heerlen heeft een primeur: Red Zone is het meest complete overzicht van het werk van de Brit tot nu toe. In de categorie: moet je zien.

3. The Medium Is The Massage van Marshall McLuhan en Quentin Foire
Mijn oude exemplaar bleek onvindbaar, dus kocht ik The Medium Is The Massage in de pocketuitvoering. In de trein gelezen en toch (weer) aangenaam verrast door de scherpe observaties van McLuhan. Prachtig grafische bijdragen van Foire, overigens. Die staan naast de tekst van McLuhan geheel op zichzelf. IJzersterke combinatie. Nooit gedacht dat ik het ooit zou vinden, maar: essentieel leesmateriaal voor mediastudenten.

Erger, ik schreef ongelooflijk weinig. Zeg maar gerust: schrikbarend weinig. Voor OOR maakte ik een reportage over de stille terugkeer van vinyl, deed ik een interview met jeugdheld Jon Savage, sprak ik met Jim Kerr van Simple Minds en zocht ik Depeche Mode op in Londen. Voor Glamcult schreef ik een portret van Kate Moss en volgde ik de Amsterdamse band Matik. Matt Mason voelde ik voor webzine cut-up aan de tand. Dat was het wel zo’n beetje. Voor de volledigheid: ook sprak ik met en schreef ik over Helmut Geier (Hell), Junior Boys, Miss Kittin & The Hacker, Laurent Garnier, Nouvelle Vague en bezocht ik het C/O Popfestival in Keulen. Het laatste jaar waarin ik zo weinig schreef dateert van bijna twintig jaar geleden.

Oorzaken? Twee. Het ontwikkelen van nieuwe lesprogramma’s bij het Instituut van Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam kostte meer tijd dan verwacht. Ook webzine cut-up vrat tijd. In het geval van IAM pakte dat goed uit. Er staat nu een goed lesprogramma in de zogenaamde cultuurlijn. Bij cut-up pakte de tijdsinvestering minder goed uit. Begin 2009 bezochten nog tegen de 20.000 unieke bezoekers cut-up. Dat aantal liep rap terug. Te weinig nieuwe content. Dat moest anders. Nieuwe schrijvers dus. Nieuwe rubrieken. Nieuwe tactiek en uiteindelijk ook een nieuwe strategie. Eentje die in het verlengde lag van de oude. Het mocht niet baten. Maar het was de moeite meer dan waard.

Één troost: in 2010 ga ik in ieder geval meer schrijven. Voor OOR over popmuziek. Daarnaast keer ik terug op het oude Gonzo (circus)-nest om te schrijven over nieuwe media en mediatheorie. Af en toe over kunst, misschien over (pop)muziek. Onderwerpen die ik niet kwijt kan bij OOR of Gonzo (circus) krijgen aandacht op dit blog. En dan is er nog SocialBeta, een stichting die ik eind dit jaar heb opgericht van Maurice Hermans en Egid van Houtem. Doel? Het expertisecentrum voor e-cultuur zijn dat opereert vanuit Parkstad Limburg. Dat is nogal wat, ik weet.

En dan is er nog het plan voor een boek. Of eigenlijk twee boeken. En een ingrijpende verhuizing. Daarover later meer. Het wordt in ieder geval een spannend jaar, dat 2010.

Meer over de laatste verjaardag op de website cut-up zelf. Die blijft overigens nog tot zeker maart 2010 online. Wellicht ga ik nog een permanent archief inrichten, maar momenteel lijkt het me een beter idee als cut-up van de digitale aardbodem verdwijnt. Dat pas bij het medium.

Tijd om te rouwen is er niet. Inmiddels stapelen de nieuwe ideeën en projecten zich weer op. Voor Gonzo (Circus) – waar ik al eens voor werkte – ga ik schrijven over (nieuwe) media. Mooi blad met sterke Vlaamse wortels, dat ik al sinds de negentiger jaren van de vorige verslind.

Andere grote uitdaging? Het dagvoorzitterschap van het Zachte G Event afgelopen lente in Heerlen heeft uiteindelijk, en na vele stappen, geleid tot het oprichten van een stichting SocialBeta die kennis, concepten, pilots en prototypen ontwikkelt op het snijvlak van media, cultuur en maatschappij. Andere bestuursleden zijn Maurice Hermans, Egid van Houtem en Tjeu Seeverens.

Daarnaast spelen nog een aantal schetsmatige ideeën. Het weer regelmatig bijhouden van dit blog is daar overigens geen van. Dat gaat immers vanaf vandaag, met nieuw design, sowieso gebeuren.