Vieze hippies, werkschuw tuig, linkse rakkers. Die beschuldigen bleven de afgelopen dagen uit tijdens Occupy in Heerlen. Logisch. Op zaterdag verzamelden zich tien mensen rond het mijnwerkersmonument voor het gemeentehuis. Gemiddelde leeftijd? Ergens rond de vijftig. Zo’n twintig actievoerders lieten zich die dag zien. De gemiddelde leeftijd daalde nauwelijks. Winkelende (oudere) jongeren liepen besmuikt langs. Keurden de demonstranten geen blik waardig, maar maakten later wel lol op Facebook: ‘zelfs het actievoeren vergrijst hier’. De omgekeerde wereld? Welkom in Heerlen.

Lees verder bij Joop.nl.

“Koop alsjeblieft na afloop mijn cd. Dan kan ik misschien een treinkaartje naar Berlijn kopen. En wie weet op een dag terugreizen naar Australië”, zegt Jaimi Faulkner met een serieus gezicht. Een verleider, dát is de van oorsprong Australische singersongwriter. Moeiteloos windt hij z’n publiek op de vingers. Mét zijn grapjes, anekdotes en ontwapenende glimlach, maar vooral met zijn prachtige stem én virtuoze gitaarspel.

Lees verder bij OOR.

Spinvis

Troubadour van het kleine, de onthechting en de twijfel. Zo typeerde ik Spinvis een tijd geleden in muziektijdschrift OOR. Op een zonnige zomerdag van 2007 zocht ik hem op in zijn oude huis in Nieuwegein. Aan het einde van de middag slenterden we naar de nieuwe woning, een paar straten verder. Net zo vinex als zijn huidige. In de ochtend zette Erik de Jong – want zo heet ie echt – koffie in een half leeg thuis. Eerst maalt hij een handjevol bonen. Daarna giet hij water in het koffiezetapparaat. Vijftien minuten duurt het voor de koffie klaar is. Het genot begint nu al. Natuurlijk, het is te gemakkelijk om de gang van zake in huize Spinvis te vergelijken met zijn muziek. Toch liggen de parallellen voor het oprapen. Haast bestaat niet. Lawaai evenmin.

Lees verder bij Zwart Goud.

Met, van Lucky Fonz geleende, elektrische gitaar en programmeerbare ritmemachine betovert Eefje met haar lijzige liedjes. Van die liedjes waar je geen adem bij durft te halen, bang om ze te breken. Van die liedjes die nu eens écht Nederlands zijn in plaats van geleend uit een groot land aan de andere kant van de oceaan. Liedjes die gaan over treinen, dijken, ontbijten, rode krullen en vakantie in Schotland. Met die prachtige, onderkoelde en toch zoete stem. Haar debuutalbum De Koek staat er vol mee.

In mijn voormalige thuisstad Haarlem deed Eefje eind vorig jaar een Haarlem Music Session in de binnenstad. Prachtig. Gisteravond was ze nog beter.

Meer Eefje: www.eefjedevisser.com.

“Jullie zijn allemaal uitgenodigd in mijn appartement in Berlijn”, grapt Jaimi Faulkner terwijl hij snel en routineus zijn gitaar stemt. Bedoelt ie niet serieus, natuurlijk. Maar die ontwapenende glimlach doet anders vermoeden. Onschuldig en authentiek. Dát is de Australische singersongwriter. Gisteravond speelde hij in cultuurcentrum Patronaat in Heerlen, overmorgen staat hij in het voorprogramma van Rory Block in Parkstad Limburg Theater Heerlen.

Lees verder bij Zwart Goud.

Nu is er Dazin’, twee schijven vinyl, op 20:20 Vision uit Leeds. En een derde release op Yore zit er aan te komen. Dat laat debuteren heeft zo z’n voordelen. Van der Leeuw en Lemmens kennen inmiddels het klappen van de zweep, hoorden meer dansmuziek dan ze ooit nog kunnen maken. Dat de twee oor hebben voor goede muziek, bewijst het verleden. Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.

Waar het duo op Forgotten Moments vooral lonkt naar Chicago en Detroit, daar kruipt Morning Factory op Dazin’ wat meer uit de schulp. Al zijn beide steden ook nu niet ver weg. Toch zijn de discocitaten niet te negeren. ‘Bouncin’ Moog’ laat synthesizerritmes dansen zoals Giorgio Moroder het heeft bedoeld. Afsluiter ‘Dedication’ mengt Detroittechno en discosoul losjes door elkaar. De kracht van de nummers zit ‘m vooral in het vrijwel samenvallen van melodie en ritmiek. Die laatste bijt zich vanaf de eerste seconde vast in de arrangementen en laat niet meer los. Het resultaat? Dromerige, afstandelijke maar óók fysieke, dansbare muziek.

Niet bepaald stijlvast dus, die twee van Morning Factory. En dat is precies de bedoeling, menen Van der Leeuw en Lemmens. Voor het Heerlense duo is alles disco. En nee, daarmee bedoelen ze niet de streng afgebakende muziekstijl. Voor Morning Factory is disco een gevoel, een levensstijl. Wie wil weten hoe dat klinkt? Hieronder is Dazin’ in z’n geheel te beluisteren.

Luister naar Dazin’ EP van Morning Factory:

Opslaan als: disco in de ruimste zin van het woord.
Meer Morning Factory: myspace.com/morningfactory

Zojuist verschenen: The Big Show, het debuutalbum van Viberider. Drie jaar geleden won de band de Nu Of Nooit-talentenjacht en was opener op Pinkpop. Vorig jaar verscheen EP Split For Michigan. Komende vrijdag speelt de band in De Nieuwe Nor, Heerlen.

Ach, een grapje bij tijd en wijle kan geen kwaad. De opzichtige flirt met boyband Bros in Dead Boots is echter wat te veel van het goede. ‘When Will I Will I Be Famous’ klinkt het in het refrein. Natuurlijk, sarcastisch bedoeld. Maar toch. Dergelijke trucjes heeft Viderider niet nodig om indruk te maken. Misschien is het wel balorigheid omdat de Limburgs/Rotterdamse band sinds de bescheiden doorbraak in 2007 steevast wordt weggezet als stoner-band. En tja, dat is Viberider niet.

Natuurlijk, de stoner-connectie ligt voor de hand. Dekt de lading echter niet. Ja, de invloeden van Queens Of The Stone Age liggen er in sommige nummers dik bovenop. Zoals in ‘Kiddo’s Cool Like Fonzie’, de opener van debuutalbum ‘The Big Show’. Het nummer is pastiche: net zo strak, net zo onoverkomelijk als het werk van de Amerikanen. Maar toch. Als er al vergeleken moet worden, dan met grunge uit begin jaren negentig van de vorige eeuw. Dáárin voelt Viberider zich thuis.

Vreemd is dat niet. Jowan van Barneveld en Ferry ‘Punto’ Duijsens – de gitaristen en de spil waar de band om draait – toonden zich eerder schatplichtig aan de stroming. Van Barneveld, ook beeldend kunstenaar, timmerde eigenhandig en tuinhuisje in elkaar dat een replica was van de plek waar Kurt Cobain zich een kogel door het hoofd schoot. In een interview met popjournalist Harry Prenger voor cultuurzine cut-up is hij vol lof over Nirvana: ‘Bij Nirvana kon je horen dat bij hun iets op het spel stond. Zeker toen ik op een cassettebandje Bleach hoorde gaf dit een gevoel van herkenning.’ Duijsens betoonde in zijn eerdere band Dreadlock Pussy al eer aan grunge.

Retroband dus, dat Viberider? Nou, nee. Komt door de fikse popinjecties. Juist dát is de aantrekkingskracht van de band. Luister er ‘Picture Me Without You’ en ‘Fck Stoner Anyway’ maar op na. Zo slick klonk harde rock zelden. Snufje melodieuze hardcore, zoete refreintjes die zich in je hoofd nestelen én harde gitaren. Beetje Foo Fighters, eigenlijk. Dát is de band die in 2007 beslag legde op de eerste plaats tijdens Nu Of Nooit en hoge ogen gooide in Buma-tent op Pinkpop.

Dat optreden leverde overigens nogal wat kritiek op van VPRO’s 3VOOR12. Zwakke zang, te weinig spanning en te weinig pop, oordeelde Menno Visser toen. Daar is aan gewerkt. Op debuut The Big Show voert pop de boventoon en komt Viberider verrassend melodieus uit de hoek. ‘Come On Everyone’ is een heerlijk, stekelig popliedje. Het prachtige ‘The Waste’ is proto-grunge: Mother Love Bone en Soundgarden ontmoeten elkaar downtown Seattle. Zoiets. De vocoder in ‘Caroline’, ook al gezegend met zo’n lekker poprefrein, is hilarisch.

Punten van kritiek? Tja, de zang blijkt zwak. Gelukkig speelt die een minder belangrijke rol ik de pop-grunge van Viberider. Belangrijker? Wanneer het tempo daalt komt de kracht van Viberider – de dynamiek, de catchy riffs en melodieuze refreinen – een stuk minder tot z’n recht. Of dat live ook het geval is? Gaan we komende vrijdag zien, tijdens de debuutpresentatie in De Nieuwe Nor in Heerlen.

Vrijdag 18 juni 2010 presenteert Viberider debuutalbum The Big Show in De Nieuwe Nor, Heerlen. Sungrazer uit Maastricht en Valkenburg doet het voorprogramma.

Fotocredit: Bas Notermans.

links:
www.viberider.nl
www.denieuwenor.nl

www.berichtenuiteutropolis.eu.