Wat er wel komt? Zwart Goud, een kritisch blog over pop, cultuur, kunst en media in de regio Parkstad. Net zo hyperlokaal dus als Berichten Uit Eutropolis maar mét een duidelijke focus. Ook sta ik er niet alleen voor. Met Harry Prenger en Cynthia Smeets deel ik het ouderschap.

Zwart Goud – een speelse verwijzing naar de kolen die jarenlang zorgden voor grote welvaart in de regio – is een ijzersterk concept. Cultuur wordt in Parkstad gezien als de nieuwe steenkool. Daarbij heeft hyperlokale journalistiek de toekomst. Zwart Goud gaat een gat opvullen. In de regio Parkstad is geen medium dat op een kritische en journalistieke manier aandacht schenkt aan alternatieve en marginale cultuur. Ja, er is Zuiderlucht – waar ik zelf ook voor schrijf -, maar dat tijdschrift concentreert zich toch op de wat meer gevestigde cultuur. Lokale kranten Het Limburgs Dagblad en De Limburger laten alternatieve cultuur helemaal links liggen. Zonde, maar geen nood. Nu is er immers Zwart Goud.

Neem zelf vast een kijkje, gisteren zijn we namelijk begonnen met een kritische beschouwing van Harry Prenger over de expositie The Anarchy Of Silence – The Art Of John Cage in SCHUNCK*.

www.zwartgoud.net.

Tja, begin jaren negentig was Harry Prenger nog een gezichtsloze held. Voor mij althans. Eigenlijk deed ik niet aan helden. Helden zijn enorme sukkels, wist Herman Brusselmans al. Goed, tweemaandelijks spelde ik mijn lijfblad Opscene van voor naar achter en van achter naar voor. De beste recensies? Die van Harry Prenger. Bij hem ging het niet om de muzikant of om het album. Alledaagse gebruiksvoorwerpen en bezigheden speelden er de hoofdrol. Colbertjes, bijvoorbeeld. De afwas. Een fles wijn. De vriendin van buurman.

New Journalism, dus. Al kende ik die term toen nog niet. Via via kwam ik er achter dat Harry Prenger, dat was ‘m dus, op slechts tien kilometer van mijn geboortedorp Brunssum woonde. Toevallig verhuisde ik ook nog eens naar z’n stad: Heerlen. Onnodig om uit te leggen wie ik benaderde toen ik door de Stichting Popmuziek Limburg tot juryvoorzitter van Nu of Nooit – de grote prijs van Limburg, zeg maar – was gebombardeerd.

Harry bleek een geval apart. Gesloten, sociaal moeilijk in de omgang, gepassioneerd en eigenzinnig. Op zijn aanraden solliciteerde ik bij Opscene. Daar bleek Harry een zeer gewaardeerde collega, die wel te vaak artiesten met de grond gelijk maakte. Maar ach, zo vond iedereen, dát is Harry. Na mijn verhuizing naar de Randstad verloren we elkaar uit het oog. Af en toe zocht hij me op in Utrecht. Om er een interview te doen voor Opscene of een concert te bezoeken. Meer dan eens heb ik hem aangeraden ook te verhuizen. Met zijn schrijftalent kon hij overal aan de slag, zo meende ik.

Volgens mij wilde hij best. Tijdens onze sporadische vinylstrooptochten door de Jordaan, bekende hij meer dan eens daar best te kunnen wonen. Het kwam er niet van. Daarna verloren we elkaar écht uit het oog. Harry reageerde ongemeen fel op mijn stuk over de dood van Theo van Gogh. Inmiddels communiceren we weer met elkaar. Harry woont nog steeds in Heerlen en schrijft nauwelijks meer. Al jaren niet, overigens. Een poging om bij de kunstredactie van dagblad de Limburger binnen te komen faalde. Onbegrijpelijk. Harry schrijft veel beter dan ik. Hij is dan wel mijn leermeester, zijn niveau zal ik nooit halen. Zijn persoonlijke en intuïtieve manier van schrijven is uniek. Maar goed, daar gaat het in journalistenland doorgaans niet om. Het netwerk is er belangrijker dan kwaliteit.

Goed, een wat lange inleiding voor uitstekende nieuws: Harry Prenger is een weblog gestart. Lees ‘m en geniet.