Lees verder bij Frankfurt van Gonzo (circus).

Zo begint mijn interview met journalist en romanschrijver Cory Doctorow in Gonzo (circus) #99. Meer lezen? Kopen dat blad!

Doctorow is vrijdag 24 september overigens in Amsterdam. Daar zal hij spreken op het elitaire mediaonderonsje PICNIC en gratis aanwezig zijn op een avond die Bits Of Freedom in samenwerking met de opleiding Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam in The Hub aan de Westerstaat 187 organiseert. Meer info vind je hier.

Meer over de laatste verjaardag op de website cut-up zelf. Die blijft overigens nog tot zeker maart 2010 online. Wellicht ga ik nog een permanent archief inrichten, maar momenteel lijkt het me een beter idee als cut-up van de digitale aardbodem verdwijnt. Dat pas bij het medium.

Tijd om te rouwen is er niet. Inmiddels stapelen de nieuwe ideeën en projecten zich weer op. Voor Gonzo (Circus) – waar ik al eens voor werkte – ga ik schrijven over (nieuwe) media. Mooi blad met sterke Vlaamse wortels, dat ik al sinds de negentiger jaren van de vorige verslind.

Andere grote uitdaging? Het dagvoorzitterschap van het Zachte G Event afgelopen lente in Heerlen heeft uiteindelijk, en na vele stappen, geleid tot het oprichten van een stichting SocialBeta die kennis, concepten, pilots en prototypen ontwikkelt op het snijvlak van media, cultuur en maatschappij. Andere bestuursleden zijn Maurice Hermans, Egid van Houtem en Tjeu Seeverens.

Daarnaast spelen nog een aantal schetsmatige ideeën. Het weer regelmatig bijhouden van dit blog is daar overigens geen van. Dat gaat immers vanaf vandaag, met nieuw design, sowieso gebeuren.

Daar ga ik niet nog eens een jaar mee wachten, besloot ik afgelopen weekend. Op het moment doe ik zoveel leuke dingen dat het overzicht soms volledig zoek is. Dat zorgt niet alleen voor stress, maar ook voor een vreemd soort writers-block. Heeft invloed op de kwaliteit van mijn werk en dat is onverteerbaar. In december lukte het me bijna niet om mijn artikel over het Rotterdamse danceclub Parkzicht op tijd bij de OOR-redactie in te leveren. Ik krijg simpelweg geen letter op het beeldscherm.

Gelukkig bleek men bij OOR uiterst tevreden met het stuk. Dat deed me twijfelen aan mijn besluit om voor het tijdschrift te stoppen. Nu komt het er uiteindelijk toch van. Een uiterst moeilijke keuze. Als veertienjarige muziekjunk wilde ik immers niets liever dan ooit voor OOR schrijven. Missie geslaagd, zou je kunnen stellen. Daarbij vind ik OOR een erg goed geschreven blad dat – wat betreft de kwaliteit van de popmuziekjournalistiek – z’n gelijke in Nederland en Vlaanderen niet kent. Al behoor ik zelf maar voor een deel tot de doelgroep.

Toegegeven, de onderwerpen waarover ik schrijf zijn voor OOR doorgaans marginaal. Niet erg, hoor. De functie van luis in de pels is me op de huid geschreven. In al die jaren ben ik veel van het tijdschrift gaan houden. Waarom dan toch stoppen?

Belangrijkste reden is de moeite die ik tegenwoordig heb met het afronden van artikelen en het bijkomende kwaliteitsverlies. Een schrikbarende constatering. Veel schrijf ik immers niet meer. Kijk er cut-up maar op na. Stoppen met schrijven in het algemeen is geen optie. Daar doe ik het te graag voor.

De oplossing? Alleen nog maar schrijven over écht interessante onderwerpen voor media waar ik mijn ei volledig kwijt kan en de hete adem van deadlines niet in mijn nek hijgt. En tja, dan is de keuze – met cut-up smekend op de achtergrond – snel gemaakt.

Het maartnummer van OOR is het laatste met bijdragen van mij – onder andere interviews met Miss Kittin en Junkie XL -, daarna ga ik me volledig richten op cut-up en Glamcult – was er gestopt, ik weet, maar ik miste ze te erg. Of ik ooit nog terugkeer bij OOR? Zou zo maar kunnen. Eerst is het tijd voor andere dingen.