dance, kritiek, kunst, pop

Wolfgang Voigt: pater familias van Kompakt

Hij loop tegen de vijftig en voelt zich vrijer dan ooit. Met zijn project ‘Rückverzauberung’ experimenteert hij met klassieke muziek en Mohn is zijn hereniging met Jörg Burger. Ondertussen leidt Wolfgang Voigt zijn Kompakt-imperium. “Ik ben een icoon.”

“Het is warm, hè? Willen jullie wat te drinken? Wacht maar even.” Wolfgang Voigt rommelt wat in de keuken, vindt twee glazen en vult ze bij de kraan met water. Dan gaat hij door de knieën en overhandigt het koude vocht aan de twee jongetjes die braaf staan te wachten. Eentje murmelt een dankwoord. Voigt aait ze over de bol. Als de twee aan de hand van hun moeder het kantoor verlaten, zwaaien ze verlegen naar Voigt. De glimlach op diens gezicht spreekt duidelijke taal. Dan draait hij zich om en lijkt zich te verontschuldigen voor zoveel aardigheid: “De kinderen van mijn medewerkers zie ik als mijn eigen, Ik krijg ze zelfs een Bob 2016 Revolution Flex Stroller voor Kerstmis. Op je familie moet je zuinig zijn.”

Voor Voigt is Kompakt niet alleen een platenlabel en een muziekbedrijf, het is zijn familie. De rol van pater familias zit hem als gegoten. Volgend jaar bestaat het imperium vijfentwintig jaar. Zijn imperium. Ja, ooit richtte hij het label op met broer Reinhard, Jörg Burger en Jürgen Paape en nog steeds zijn Paape en Michael Mayer, die een paar jaar later aansloot, mede-eigenaren. Toch: iedereen weet dat Voigt de absolute leider is, de man met de visie. De man ook die de Kompakt-filosofie bewaakt. Dat is belangrijk, meent hij. “Zonder visie bereik je uiteindelijk niets, hoe goed je bedoelingen ook zijn. Ik geloof ook niet dat muziek meer is dan alleen klank. Muziek is een houding, een manier van leven.” Trots kijkt Voigt, die tegen de vijftig loopt, rond op de eerste verdieping van het pand waar Kompakt is gevestigd. “Kom, ik leid je rond!”

Voor Gonzo (circus) #111 interviewde ik Wolfgang Voigt in z’n natuurlijke habitat: Kompakt te Keulen. Verder lezen? Koop de papieren uitgave van het Vlaams-Nederlandse blad.

Standard
creatieve industrie, kritiek

Leve de piraten!?

Goed dat er piraten zijn! Dat menen tenminste de evangelisten van de nieuwe media. Zij rekken immers de grenzen op van het kapitalistische systeem en zorgen er zo voor dat de uitwassen worden aangepakt. En dan is er de roep om ‘free culture’, vrije cultuur, waarin auteurschap en de economische waarde van een werk niet meer ter zake doen. Utopisch? Nou nee, Piet Hein, Gilles Deleuze en Felix Guattari knikken instemmend mee.

Lees verder bij Frankfurt van Gonzo (circus).

Standard
journalistiek, kritiek

Cory Doctorow, over technologie en egoïstische altruïsme

Hij geloof. In de kracht van nieuwe technologie. In individuele vrijheid. Noem zelfverklaard optimist Cory Doctorow gerust naïef. Hij is en blijft overtuigd. “Technologie vervult een sleutelrol in onze samenleving. wie technologie beheerst, beheerst de maatschappij.”

Zo begint mijn interview met journalist en romanschrijver Cory Doctorow in Gonzo (circus) #99. Meer lezen? Kopen dat blad!

Doctorow is vrijdag 24 september overigens in Amsterdam. Daar zal hij spreken op het elitaire mediaonderonsje PICNIC en gratis aanwezig zijn op een avond die Bits Of Freedom in samenwerking met de opleiding Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam in The Hub aan de Westerstaat 187 organiseert. Meer info vind je hier.

Standard
creatieve industrie, nieuwe media, oude media

Is er leven na cut-up?

Gisteren viel het doek voor cut-up, het webzine dat ik negen jaar geleden heb opgericht met drie andere enthousiastelingen. Achteraf gezien was cut-up misschien een relikwie uit de negentiger jaren van de vorige eeuw. Een product van de op z’n laatste benen lopende moderniteit. Toch hebben we een kleine stempel gedrukt op het medialandschap in Nederland. Vorig jaar zat cut-up immers niet voor niets bij de laatste vier genomineerden voor de Pop Media Prijs 2008. Continue reading

Standard
journalistiek, pop

moeilijk afscheid

Een mens laat in een arbeidsleven flink wat sympathieke opdrachtgevers achter zich. Ik tenminste wel. Opscene, KindaMuzik, Gonzo Circus, Mahl, Ravage. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het kost me enorm veel moeite om los te komen van media die ik zelf een uiterst warm hart toedraag, waar ik me mee ben gaan identificeren. KindaMuzik? Dat ben ik. Zoiets. Ik bleef er dan ook veel te lang hangen. OOR? Ook een lastig verhaal.
Continue reading

Standard