Een vreemd jaar, dat 2009. In januari streed ik, met drie andere genomineerden, in Groningen om de Pop Media Prijs 2008. Daarna volgende een jaar waarin ik ontzettend weinig heb geschreven. Goed, die nominatie was onterecht. Toch had ik er de motivatie uit kunnen halen om meer tijd in mijn popjournalistieke werk te steken. Niet gelukt, dus.

Erger, ik schreef ongelooflijk weinig. Zeg maar gerust: schrikbarend weinig. Voor OOR maakte ik een reportage over de stille terugkeer van vinyl, deed ik een interview met jeugdheld Jon Savage, sprak ik met Jim Kerr van Simple Minds en zocht ik Depeche Mode op in Londen. Voor Glamcult schreef ik een portret van Kate Moss en volgde ik de Amsterdamse band Matik. Matt Mason voelde ik voor webzine cut-up aan de tand. Dat was het wel zo’n beetje. Voor de volledigheid: ook sprak ik met en schreef ik over Helmut Geier (Hell), Junior Boys, Miss Kittin & The Hacker, Laurent Garnier, Nouvelle Vague en bezocht ik het C/O Popfestival in Keulen. Het laatste jaar waarin ik zo weinig schreef dateert van bijna twintig jaar geleden.

Oorzaken? Twee. Het ontwikkelen van nieuwe lesprogramma’s bij het Instituut van Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam kostte meer tijd dan verwacht. Ook webzine cut-up vrat tijd. In het geval van IAM pakte dat goed uit. Er staat nu een goed lesprogramma in de zogenaamde cultuurlijn. Bij cut-up pakte de tijdsinvestering minder goed uit. Begin 2009 bezochten nog tegen de 20.000 unieke bezoekers cut-up. Dat aantal liep rap terug. Te weinig nieuwe content. Dat moest anders. Nieuwe schrijvers dus. Nieuwe rubrieken. Nieuwe tactiek en uiteindelijk ook een nieuwe strategie. Eentje die in het verlengde lag van de oude. Het mocht niet baten. Maar het was de moeite meer dan waard.

Één troost: in 2010 ga ik in ieder geval meer schrijven. Voor OOR over popmuziek. Daarnaast keer ik terug op het oude Gonzo (circus)-nest om te schrijven over nieuwe media en mediatheorie. Af en toe over kunst, misschien over (pop)muziek. Onderwerpen die ik niet kwijt kan bij OOR of Gonzo (circus) krijgen aandacht op dit blog. En dan is er nog SocialBeta, een stichting die ik eind dit jaar heb opgericht van Maurice Hermans en Egid van Houtem. Doel? Het expertisecentrum voor e-cultuur zijn dat opereert vanuit Parkstad Limburg. Dat is nogal wat, ik weet.

En dan is er nog het plan voor een boek. Of eigenlijk twee boeken. En een ingrijpende verhuizing. Daarover later meer. Het wordt in ieder geval een spannend jaar, dat 2010.

Zelden was het landschap voor de elektronische dansmuziek zo ontoegankelijk als nu. Stijlen, stromingen en artiesten buitelen over elkaar heen. De ene dj na de andere kroont zichzelf tot dancekeizer. De media zien eendagsvliegen aan voor belangrijker vernieuwers. Puristen schreeuwen om het hardst dat het eigen muzikale hokje ‘t beste is. Tja, probeer dan, als dancefestival, de vinger maar eens aan de pols te houden. 5 days off waagt een dappere poging.

Geen onverdienstelijke ook. Ga er maar aan staan: heb je aan het begin van het jaar eindelijk je programma rond, komen oudgedienden Laurent Garnier en Hell (Helmut Geier, vroeger bekend als DJ Hell) met fantastische albums op de proppen. Die hadden er dus óók moeten staan. Gemiste kans, dat zeker. Aan de andere kant mogen de flessen mousserende witte wijn koel worden gezet. Op woensdag kruipt The Field mét band op het podium van de Melkweg om de zomer officieel in te luiden. Zijn onlangs verschenen tweede album Yesterday And Today is óók een van de beste dancereleases van het jaar. Dat betekent zijdezachte melodieën en uitwaaierende synthpartijen waarop het prima schuifelen is. Mét een glas witte wijn in de hand. En Alex Willner – The Field dus – staat er mooi wel, daar op het podium van 5 days off. 

En zo schiet 5 days off dit jaar vaker in de roos en bevestigt daarmee zijn status als blauwdruk van de dancecultuur. Al zijn de scherpe randjes behoedzaam afgevijld. Erg? Nee hoor. Tijdens de eerste editie van de kleine broer van het Gentse 10 days off in 2001 lag de Amsterdamse dancecultuur op z’n gat. De stad had afscheid genomen van clubs en podia als Roxy, Graansilo, Vrieshuis Amerika en Mazzo. Van een clubcultuur was nauwelijks nog sprake, laat staan een gezonde. Die situatie is anno 2009 heel anders. Studio 80, Trouw, Sugar Factory, Club 8 en oudgediende OCII – om er maar een paar te noemen – staan tegenwoordig borg voor het zicht- en hoorbaar maken van spannende en vernieuwende dance. De scherpe randjes dus.

Dat geeft 5 days off de mogelijkheid om zich meer te richten op gevestigde namen. Soul- en breakbeatadept Jamie Lidell bijvoorbeeld, staat op de eerste dag in de nieuwe grote zaal van de Melkweg. Een dag later zet Simian Mobile Disco Paradiso op z’n kop. Op de zondagnacht, de laatste van het festival, mag Richie Hawtin zijn minimalevangelie prediken. Redelijk vers electropoptalent Santigold opent het festival, maar stond vorig jaar eigenlijk ook al in de planning. Als Santogold. Toen moest zij verstek laten gaan. Aan de frontlinie van de dance kiest 5 days off voor zekerheid. Geen Neil Landstrumm, Rob Sparx en Martyn. Dubstepproducers die zich niets gelegen laten liggen aan hokjes en dubstep vrijelijk mengen met andere popmuziek. Wel Skream en Benga, de kopstukken uit het genre. Altijd goed, natuurlijk. Op de technoavond is Rotterdammer Joris Voorn de belangrijkste naam. Een zekerheidje. Lokaal talent Tom Trago zorgt eerder op die avond voor de vernieuwing. Zijn mix van house, disco en techno is de moeite meer dan waard. 

Over disco en house gesproken: dat zijn de genres waarin momenteel de spannendste dingen gebeuren. Het tempo gaat er rap naar beneden – ligt gemiddeld al op 110 tot 120 bpm – en in steden als Berlijn, Keulen, Gent, Brussel en Oslo wordt daarop zonder problemen gedanst. Lastig voor ons Nederlanders, we zijn immers gewend aan een relatief hoog tempo. Daarop kun je nog goed verbloemen dat je eigenlijk geen tempo kan houden. Geen nood, The Field verzorgt een workshop waarin tijdens het rustig dansen ook nog eens genipt moet worden aan de koele witte wijn. Wordt niet gemakkelijk, al hoef je je enkel te laten leiden door de prachtige ambienthouse, schatplichtig aan pionier Gas, van de Zweed. Voor wie niet wil letten op danstechniek, biedt 5 days off een aantal fijne mogelijkheden. Op zaterdag mag er uitgelaten gesprongen en geschreeuwd worden op de electrorock/pop van Dr. Lektroluv, Waxdolls, Nid & Sancy en The Subs. Op vrijdag is gek doen verplicht bij De Jeugd van Tegenwoordig en Le Le. En voor wie er dan nog geen genoeg van heeft: zondag draait Daniel Haaksman baile funk van het universum. Daar is het uitstekend op kontschudden.

Weinig rafelranden dus dit jaar? Klopt. Maar erg is dat niet. 5 days off biedt een dwarsdoorsnede van de hedendaagse dancecultuur. Voor elk wat wils dus. Ook voor de echte danceconnaisseur. Al is het even zoeken. 

Deze voorbeschouwing zou eigenlijk verschijnen in het door Glamcult gemaakte programmaboekje van 5 days off.

Jammer. Een normaal afscheid bij Glamcult is me niet gegund. Het artikel dat ik schreef naar aanleiding van 5DaysOff wordt niet geplaatst. Reden? Te kritisch. 

Dat verdient uitleg. Glamcult maakt sinds twee jaar een soort programmaboekje dat tijdens het vijfdaagse dancefestival gratis ter beschikking wordt gesteld. Ontzettend leuk, zo’n boekje maken. Zeker omdat Glamcult een duidelijk smoel heeft als het om dance gaat. Het tijdschrift zit dicht op de nieuwe ontwikkelingen in het genre en bericht daar uitvoerig over. Dat komt niet in de laatste plaats door mijn inbreng. Als popjournalist met de specialisatie elektronische dansmuziek weet ik wat er speelt. 

Daar zijn 5DaysOff en ik het overigens niet over eens. Vorig jaar weigerde de organisatie een column van me over de programmering van het festival te plaatsen in het door Glamcult opgestelde boekje. Ik geef toe: die was inderdaad behoorlijk kritisch. Daarom schreef ik een nieuwe die uiteindelijk wel werd geplaatst. Daar had ik alle begrip voor. Ja, Glamcult stelde het boekje samen en was verantwoordelijk voor de inhoud ervan. Toch trad 5DaysOff op als sponsor en distributeur. Dat schept verplichtingen. Niets aan de hand. Zo werkt de wereld van de commerciëlere journalistiek nu eenmaal. 

Dat het ook dit jaar fout zou lopen had ik niet verwacht. De eerste versie van mijn artikel over de programmering van 5DaysOff werd door de inmiddels oplettende Glamcultredactie al retour gezonden. ‘Wij vinden ‘m niet te kritisch maar daar denkt 5DaysOff vast anders over’, was de boodschap. Geen probleem. Ik ben nu eenmaal een kritisch journalist. Een paar duwtjes in de goede richting is onontbeerlijk als om relatief neutrale beschouwingen wordt gevraagd. 

Met de tweede versie heb ik mezelf overtroffen. Ook ik bleek in staat om een relatief neutrale beschouwing te schrijven over een dancefestival. Althans, dat vond ik zelf. En de redactie van glamcult. Iedereen tevreden. Niet, dus. 5DaysOff kon zich niet in de inhoud vinden. En dus wordt het stuk waar ik flink op heb gezwoegd niet geplaatst. Reden? Te kritisch. Tja, dat valt in mijn ogen dus wel mee. Ja, ik plaatst 5DaysOff gezien het programma van deze editie onder de gearriveerde dancefestival. In plaats van de rafelranden van de dance te verkennen, kiest 5DaysOff ervoor om een inhoudelijk best sterke staalkaart van de alternatieve dance te bieden. Geen verrassingen, geen echt nieuwe namen, maar wel aardig wat kwaliteit. 

Klinkt niet verkeerd. Toch? Vond 5DaysOff dus wel. Helaas heb ik het artikel – hoe ironisch – niet meer in bezit. Ik schreef het net na de crash van mijn MacBook Pro op een andere computer en heb geen kopie bewaard. Alsof de duivel ermee speelt. Geen laatste publicatie in Glamcult, dus. Geen publicatie van het artikel elders. Jammer.

Een mens laat in een arbeidsleven flink wat sympathieke opdrachtgevers achter zich. Ik tenminste wel. Opscene, KindaMuzik, Gonzo Circus, Mahl, Ravage. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het kost me enorm veel moeite om los te komen van media die ik zelf een uiterst warm hart toedraag, waar ik me mee ben gaan identificeren. KindaMuzik? Dat ben ik. Zoiets. Ik bleef er dan ook veel te lang hangen. OOR? Ook een lastig verhaal.
Continue reading »

Schrijven doe ik de laatste tijd nauwelijks. Geen tijd en eigenlijk ook geen zin. Misschien heb ik genoeg artiesten, kunstenaars, denkers en creatieven geïnterviewd. Wordt het tijd voor iets anders. Wie weet. Wel mis ik schrijven voor Glamcult meer dan ik verwacht had. Gebrek aan goede muziek is er overigens niet. Safe and Sound van Justus Köhncke is een fantastische plaat. De tweede van Principles of Geometry – Lazare – is een van de mooiste albums dat ik de afgelopen acht jaar heb gehoord. Het Franse gezelschap gooit er krautrock, idm, italohouse, avantgarde, rock en pop in een blender en komt tot een vrijwel niet te ordenen eindresultaat. Een beetje zoals Trans Am doet, alleen dan nog net iets onvatbaarder. Uiterst fraai en intrigerend. Zoals het prachtige A Mountain for a President hieronder bewijst.[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rrmibiuqdtg]

Afgelopen woensdag schreef ik m’n laatste vier recensies voor Glamcult. Afscheid nemen valt me altijd zwaar, maar in het geval van Glamcult is dat extra moeilijk.

Lang heb ik niet voor het maandblad geschreven. Twee jaar? Korter? De warmte en hartelijkheid van hoofdredactrice Hanka en uitgever Rogier kent geen grenzen. Meteen na mijn eerste bezoek aan de redactie in Rotterdam, voelde ik me er thuis.

Daarna kreeg ik volledig vrij spel. Ik mocht overal over schrijven. Kijk, dát is pas fijn werken. Artikel over dubstep en nu disco? Graag! Eentje over Verzet 2.0? Klinkt vaag, kom maar op! Iets schrijven over vergeten muziek uit de jaren vijftig gemaak in het NatLab van Philips? Hanka en Rogier zaten er op te wachten. Althans, zo leek het.

Voor Glamcult interviewde ik Anders Trentemøller (eerste interview in de Nederlandse media), Sonic Youth, James Murphy van LCD Soundsystem, Basement Jaxx, Popnoname, Alex Gopher (dat was minder, de man en ik liggen elkaar niet) en schreef ik een uitgebreid portret van Daft Punk. Nog nooit heb ik bij een medium zoveel vrijheid gekregen. Dat getuigt van lef. Het tijdschrift is een succesverhaal in de dop. Ziet er immers prachtig uit, heeft een goede inhoud én toont een duidelijk gezicht.

Waarom ik er dan toch mee stop? Dat vroeg ik me ook af toen ik met een druk op de knop m’n laatste recensies naar Hanka stuurde.

Voornaamste reden is tijd. Ik wil volgend jaar aan een aantal nieuwe projecten beginnen. Daarvoor moet ik tijd vrij zien te maken door werk af te stoten. Daarbij vind ik dat ik bij een blad als Glamcult – toch trendy en eigentijds, al haat ik dat soort nietszeggende woorden – plaats moet maken voor jong talent. Laatste reden? Een half jaartje of jaartje rust zou niet ongelegen komen. Al is het begrip rust bij mij erg relatief.

Ach, rationeel ben ik er wel uit. Maar ik ga ze missen. Glamcult, Hanka, Rogier. Al ’sprak’ ik ze eigenlijk alleen maar via mail.