“Je begint een beetje een oude zeur te worden, hè?” Ze bedoelde niets met de opmerking, heus niet. En nee, ze maakte ‘m niet opzettelijk. Écht niet. Voor ik in de verdediging kon schieten stootte een vriend me aan. “Ze heeft wel een beetje gelijk hoor”, glimlachte hij. Goed, dat ik veel over voetbal praat? Dat nemen m’n vrienden voor lief. Als ik maar net iets meer over muziek praat. Of over de staat van onze westerse maatschappij desnoods. Dáár word ik voor uitgenodigd op hun hippe Amsterdamse feestjes. Dat liep dit keer anders. Continue reading »

De wedstrijd vanavond? Die doet er niet meer toe. Onder normale omstandigheden, tenminste. Vorige week maakte ons Fortuna gehakt van naaste concurrent Almere City. Het veredelde Ajax-filiaal mag het in de topklasse gaan proberen. Tegen RKC kan er frank en vrij worden gespeeld. Stiekem met het hoofd bij volgend jaar.

Goed, helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet. Wanneer ik deze column schrijf, staat Cambuur uit op het programma. Fortuna speelt de laatste wedstrijden goed. En zo’n Cambuur? Kunnen we best hebben. Al draaien die goed mee in de subtop. Maar winst is niet persé noodzakelijk. Volgende week gewoon winnen in Almere. Dan is er geen vuiltje aan de lucht. Fortuna heeft alles zelf in de hand. En juist dat baart me zorgen. Er lijkt elk jaar meer onzekerheid in de club te sluipen. Het winterschoeiseldebacle aan het begin van dit jaar staat nog vers in mijn geheugen gegrift. Niemand begreep er een snars van. Ook de spelers niet. En toch gebeurt het. Dat is angstaanjagend.

De afgelopen jaren ging het niet best met Fortuna. Vorig jaar bungelden we ook ergens onderaan. Ontliepen degradatie. Dat zou niet meer gebeuren, luidde het in augustus vorig. Bernard Hofstede kwam, topscoorder Fabio Caracciolo koos voor Sittard. En dan is het eenvoudig rekenen. Goede doelman mét eredivisie-ervaring, solide verdediging, aardig middenveld en, in goede doen, dodelijke aanval. Goed genoeg om in de middenmoot te belanden. Op voetbalfora rekenden enkele Fortuna-fans zich al rijk: een periodetitel moet haalbaar zijn.

De laatste acht jaar waren de verwachtingen elk seizoen hoog gespannen. Ook bij mij. Dit seizoen zou sowieso bijzonder worden. Ik keerde immers terug naar het zuiden – ja ja, naar 045, maar toch – en was dus in staat vaker naar Fortuna te gaan. Dat pakte anders uit. Vrijdag werd mijn Amsterdam-dag. Op tijd in Sittard zijn? Ondoenlijk. Daarbij is de vrijdagavond een werkavond voor een popjournalist als ik. Ballen dus. Ach, daar kan ik mee leven. Niet alles heb je in eigen hand. Een gelukkig leven is vooral gebaseerd op het vermogen om zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen te scheiden van die waarbij dat wél het geval is.

Goed, op de prestaties van Fortuna heb ik uiteraard ook geen invloed. En toch, dat we aan het einde van het seizoen wéér onderaan bungelen en degradatie ternauwernood weten af te wenden maakt me verdrietig. Een beetje boos, ook. Dat gevecht om degradatie is namelijk écht onnodig geweest. Fortuna heeft een aardige selecte, kan meekomen met de middenmoot en zeker ergens bovenaan het rechterrijtje eindigen. Dat dat niet gebeurt? Heeft niets te maken met omstandigheden die de club niet in de hand heeft.

Vertrouwen, dáár draait ‘t om. Vanuit mijn appartement zie ik in de verte het stadion van een andere club die daar alles van weet: Roda JC. Met een aardig elftal wisten zij een aantal jaar geleden degradatie uit de eredivisie te voorkomen. Zonde. Ik keek al uit naar de derby’s. Nu strijden de Kerkradenaren mee om de vierde plaats én Europees voetbal. Het verschil? Vertrouwen. Zelfvertrouwen. Oké, ik geef toe, een vreemde plek om op zoek te gaan naar troost. Maar toch. Die ontwikkeling biedt hoop. Komend seizoen zou zo maar de wederopstanding van Fortuna Sittard kunnen zijn. Eerst een plekje in de middenmoot. daarna nieuwe investeerders. Hofland die het voor gezien houdt in Cyprus en Van Bommel die besluit om zijn laatste jaren uit te dienen bij de club waar hij het vak leerde. Dan spelen we over twee seizoen weer derby’s tegen die reserve-Duitsers uit Parkstad. Eerst even RKC de oren wassen.

Deze column verscheen eerder dit jaar – voordat Fortuna gelijkspeelde in Almere en op de dag van de thuiswedstrijd tegen RKC – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

Heel even dacht ik het. Niet meer dan een fractie van een seconde. Heus, écht niet meer. Een losse flodder. Zomaar een gedachte. ‘Toekomst Van Bommel nog ongewis’, kopte de website van Voetbal International. En ja, logisch is het niet en tóch dacht ik het: “hij komt naar Fortuna.” Terwijl ik dát dacht voelde ik een glimlach opkomen. Zo een die ontstaat wanneer je onbewust iets onbetamelijks doet. Naar de mooie, lange benen van een onbekende vrouw kijken, bijvoorbeeld. Je wilt het niet, en toch doe je het. Instinctief, zeg maar. Zo voelde mijn gedachte ook. Wedden dat ik niet de enige was die het dacht?

Hét? Dat is de terugkeer van Mark van Bommel bij Fortuna Sittard, de club waar de middenvelder zijn professionele voetbalcarrière startte. Ja, ik weet. Die terugkeer is hoogst onwaarschijnlijk. Van Bommel speelde afgelopen zomer een prima wereldkampioenschap en was vorig seizoen de onbetwiste leider van zijn club, Bayern München. Van Bommel is met z’n 33 nog steeds een aanwinst voor de meeste Europese topclubs. Tottenham Hotspur, Manchester City en Wolfburg hebben zich schijnbaar voor hem gemeld. In de zomer is de Limburger transfervrij. Van Bommel zelf zwijgt in alle toonaarden. Wat hem betreft maakt hij het seizoen gewoon af. Dat zijn vervanger, de Braziliaanse middenvelder Luiz Gustavo die onlangs overkwam van TSG Hoffenheim, in München is gearriveerd? Van Bommel wordt er niet warm of koud van.

Goed, dat is schone schijn. Achter de schermen speelt vast veel meer. Inmiddels spreken PSV-supporters uit waar ik alleen van durf te dromen: Van Bommel komt naar PSV. De Limburger gaat zijn carrière afsluiten bij de Eindhovenaren. Tenminste, dat schijnt ie vaker gezegd te hebben. En tja, dan moet ie niet nog ergens anders heengaan. Het is immers de vraag wat een middenvelder van tegen de 36 toe kan voegen. De supporters zijn het er over eens: hij moet nu komen. Ik geef toe: zo vreemd is dat niet gedacht. PSV is een mooie club, speelt elk jaar Europees en is in potentie de enige club van Nederland met Europese mogelijkheden. Ik zie Ajax of FC Twente nog geen Europese cupfinale spelen. PSV wel. Dat Van Bommel uiteindelijk naar PSV gaat? Dat klinkt nog niet eens zo heel ongeloofwaardig.

En toch. Sinds ik, eh, hét dacht, laat het idee me niet meer los. Het is een onzinnige gedachte. Totaal ontdaan van elke realiteitszin. Maar toch, stel je voor. Mark van Bommel maakt in de winterstop de overstap van Bayern München naar Fortuna Sittard. ‘Om de club vooruit te helpen, voor degradatie te behoeden’, laat hij het bij de persconferentie aanwezige journalistencorps optekenen. ‘Deze club zit diep in mijn hart’, verklaart hij met overslaande stem. Na afloop valt hij Fernando Ricksen in de armen. Vrienden voor het leven, lijken ze. Even verderop praat een duidelijk geëmotioneerde Kevin Hofland met L1. Na een telefoontje van Van Bommel leverde hij zijn contract in bij Feyenoord en betaalde AEK Larnaca een afkoopsom. Ook hij gaat spelen voor zijn club. Voor niets. Gewoon, omdat de club hulp nodig heeft. Hem nodig heeft.

Kameraadschap is belangrijker dan geld, dan roem. Daar zijn de mooiste verhalen uit de voetbalgeschiedenis op gebaseerd. De werkelijkheid is een andere. Fortuna Sittard, onze club, staat er beroerd voor. Alleen met een onmenselijke krachtsinspanning kan degradatie naar de topklasse worden afgewend. Ondanks de gedachte die in mijn hoofd heeft postgevat, staan Van Bommel en Hofland morgen niet voor de deur. Ricksen is er wel. Een ervaren rot die een team op sleeptouw kan nemen, zo bewees hij in z’n eerste wedstrijd uit bij RKC, maar ook hij kan geen ijzer met handen breken. En toch. Met hem komt de kameraadschap. De opoffering, het voor elkaar door het vuur gaan, dat uiteindelijk lijfsbehoud kan betekenen. Kortom, met Ricksen komt het geloof in een goede afloop. Voorbarig, ik weet. Maar bepaald geen vreemdere gedachte dan, eh, hét.

Deze column verscheen eerder dit jaar – nog voor Van Bommel naar AC Milan trok – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

“Kump goot!” heet het elke vrijdag op de supporterssites van Fortuna Sittard. Maar het komt niet goed. Ook afgelopen vrijdagavond niet. In Roosendaal werd met 3-1 van de plaatselijke voetbalclub RBC verloren. De zevende verliespartij dit seizoen. Met twee punten staat Fortuna achttiende. Stijf onderaan.

Lees verder bij Zwart Goud.

Mijn column voor de eerste SV Nao Veure! van seizoen 2010/2011. Omdat niet iedereen het fantastische blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard leest.

Gemakkelijke keuzes. Daar ben ik niet zo van. Doorgaans kies ik de langste weg om ergens te komen, het moeilijkste standpunt om te verdedigen. Altijd gedaan, ook. Of dat mijn liefde voor Fortuna Sittard verklaart? Lastige vraag. Is dat eigenlijk wel een keuze, supporter zijn van een bepaalde voetbalclub? Geen gemakkelijke, in ieder geval. Dat verdient uitleg.

Opgroeien in de jaren zeventig is frusterend. Voetbal draaide nog om voetbal, maar ik was te jong om er écht van te genieten. Wat ik me herinner? Luisteren naar Langs De Lijn dat in de weekenden door de huiskamer van mijn opa en oma schalde. Mijn opa die sporadisch vertelde over Roda JC. Zijn club, dacht ik. Bleek Limburgia te zijn, maar die vereniging was geen schim meer van wat hij ooit was. Nee, opgroeien in Brunssum betekende een verscheurde voetbalidentiteit. Kerkrade en Sittard liggen immers ongeveer even ver weg. Of daarom zoveel vriendjes kozen voor Ajax of PSV? Ach, dat is gemakzucht. Die gemakkelijke keuzes, zeg maar. Je kon je er moeilijk een buil aan vallen. Misschien was het ook een vlucht. Feyenoord, een havenarbeidersclub met dezelfde mentaliteit als die van mijnwerkers, werd vakkundig gemeden. Leek té erg op het bekende. Dan liever dat mietjesvoetbal uit Amsterdam of die koopgrage gloeilampen uit Eindhoven. Een keuze op stand, dus. Niets voor mij. Het werd Fortuna. Om het gevoel, om dat prachtige stadion De Baandert, om de wilskracht die uit het voetbal sprak en stiekem ook om de underdog-positie van de club. De grote concurrent uit Kerkrade deed het namelijk best goed zo eind jaren zeventig en begin jaren tachtig. Ik geef toe: bepaald fanatiek was ik niet. En ja, ook op Kaalheide was ik te vinden tijdens de Europacup-wedstrijden tegen Vitória Guimarães, Sredets Sofia en AS Monaco. Toch, De Baandert bleef de mooiste voetbalplek op aarde.

Twintig jaar geleden verloor ik Fortuna uit het oog. Ik trok naar Amsterdam. Woonde de jaren daarna op loop- of fietsafstand van De Galgenwaard, Het Kasteel, De Meer, De Kuip, Olympia Stadion, RheinEnergieStadion en HFC Haarlem-stadion. Uit het oog uit het hart? Dat niet. Van een afstand bleef ik de club volgen. Wanneer ik in de buurt was pikte ik een wedstrijd mee. Niet vaak. Voor een popjournalist is de vrijdagavond, net als voor eerste divisievoetballers, dé belangrijkste werkavond. Toch werd mijn liefde voor Fortuna danig op de proef gesteld. Niet door Fortuna zelf, maar door het voetbal in het algemeen – dat absoluut waardeloze wereldkampioenschap – en Amsterdam in het bijzonder. Bij elke verloren Europese voorronde was het er raak: klagende Ajax-supporters. Een klein jaar verder waren ze er weer. Reden? Een onterecht verloren landskampioenschap. Collega-journalist Menno Pot, ook auteur van VAK 127 en De Derby, wist me te vertellen waarom. De teleurstelling bij Ajax is anders dan bij een club als Fortuna al snel groot, omdat er veel van de club wordt verwacht, zo legde hij me uit. Ik geloof er niets van. Klagen zit Amsterdammers gewoon in het bloed en Ajax-supporters zijn huilebalken. Stiekem ben ik altijd jaloers op Menno geweest. Hij woont zowat om de hoek bij De Arena. Kan ‘zijn’ team altijd thuis zien spelen. Dat wilde ik ook.

Laat ik eerlijk zijn. Ik ben vorige maand niet naar Zuid-Limburg verhuisd om Fortuna vaker te zien spelen. Maar het is mooie bijkomstigheid. Zeker nu. Met het aantrekken van Wim Dusseldorp en de nieuwe veelbelovende aanval gaat Fortuna stappen maken. Lopend of op de fiets naar de Trendwork Arena? Gaat nog steeds niet lukken. Wanneer ik uit mijn raam kijk, hoog boven het centrum van Heerlen, zie ik in de verte de lichtmasten van het Parkstad Limburg Stadion. Bepaald niet de gemakkelijkste keuze.

Een dikke tien jaar afzien. Nee, het zit de Fortunasupporter niet mee. Niet om oude koeien uit de sloot te halen, maar we werden achtste, balden lekker en hadden een van de fijnste stadions van de Eredivisie. Dat was tien jaar geleden.

Daarna ging het mis. Het is nooit meer goed gekomen. Afgelopen seizoen was het absolutie dieptepunt. Ludo van Denderen – journalist bij AD Sportwereld en Omroep Brabant – schreef er een boek over. Gelukkig is er vlaai, Een seizoen met Fortuna Sittard is een ontluisterend boek. Daarover later meer. Het is ook een optimistisch boek. Een faillissement en degradatie werden ontlopen.

Seizoen 2010-2011 wordt mooi, wist ik zeker. Ik kocht een seizoenskaart. Om mijn club te steunen, want de vrijdagavond is een wat lastige. Ik zal niet heel vaak kunnen gaan kijken. Gisteren was ik er niet, daar in Sittard. Gelukkig. Ik zou een vreselijke avond hebben gehad. Fortuna ging kansloos ten onder tegen Den Bosch. 0-4. Afgelopen week werd er in Apeldoorn verloren met 3-1. Dat had ik niet verwacht. Superspits Fabio Caracciolo, vorig jaar topscoorder in de Jupiler League, is er immers bijgekomen.

Dat is niet zo genoeg, zo blijkt. De selectie van Fortuna herbergt niet genoeg voetbalend vermogen. Te veel talent, te weinig doorgewinterende routine. Leuke analyse. Klopt ook nog eens. Maar de pijn verzachten doet het niet. Bang voor degradatie? Stiekem wel een beetje.

Voetbal. Het is niet meer wat het geweest is. Nee, dat is geen nostalgie. Commercie heeft de wortels van de sport blijvend aangetast. Het eerste échte slachtoffer in Nederland viel gisteren. HFC Haarlem, één van de oudste clubs van het land, werd failliet verklaard en uit de competitie genomen. Er gaan meer clubs volgen.

Continue reading »

Het kan verkeren. Vorige maand was Sporting Limburg onafwendbaar, nu presteert Fortuna Sittard beter dan ooit en is er grote kans op het behouden van de voetbalproflicentie. Dat terwijl die andere fusiepartner, Roda JC, steeds dieper in de degratiezorgen wordt gedrukt.

Tja, blijkbaar verlamt de strijd om degradatie de mannen in Kerkrade. Gezien de spelers die er rondlopen in het Parkstad Limburg Stadion is verliezen van Willem II een doodzonde. Roda kan de Tilburgers hebben. Op alle fronten. Klinkt misschien gek, maar dit gun ik de grote aartsrivaal niet. Goed, wellicht spelen Fortuna en Roda volgend seizoen weer tegen elkaar. Dat is prachtig. Uiteraard. Maar Roda – nog nooit gedegradeerd uit de eredivisie – hoort niet in de Jupiler League. Toch maar hopen dat de zuiderburen volgende week Feyenoord in De Kuip verschalken.

Wel heel fijn: het arrogante Ajax krijgt de deksel op de neus van Sparta. En, uiteraard, Fortuna rolt MVV – nu dé grote concurrent – op met 3 – 2. Het winnende doelpunt werd notabene gescoord door Danny Scheurs, de aanvaller die vorig jaar overbodig bleek in Maastricht. Niets mooier dan een derby winnen. Fortuna klimt ermee naar de vijftiende plaats. Niet onverdienstelijk gezien de problemen die de club en de selectie dit seizoen hebben doorgemaakt.

Ondertussen is Trots Op Fortuna (TOF), een groep supporters die de noodlijdende club financieel willen redden, druk bezig met het gezond maken van de club. Dat schijnt aardig te lukken. Terecht. Fortuna hoort in het Nederlandse profvoetbal thuis. Alleen de rij van spelers die er de jeugdopleiding doorliepen en er doorbraken is een goede reden: Van Bommel, Hofland, Bouma, Ricksen, Hesp. Das toch een aardig rijtje. Komt nog eens bij dat Limburg de bakermat van het moderne Nederlandse profvoetbal ligt. In de tijd dat Ajax, Feyenoord en PSV met moeite een elftal op de been kregen, trokken Fortuna 54, Sittardia en Limburgia door Europa op zoek naar prijzengeld. De ene week Real Madrid, de andere Benfica. Dat was voetbal in Limburg in de jaren vijftig. 

Goed, geschiedenis biedt geen kansen voor de toekomst. Maar dat Fortuna behouden blijft voor het profvoetbal? Ik hoop het. Misschien toch maar een seizoenskaart aanschaffen. Al is het lastig om op vrijdagavond in het lelijkste stadion van Nederland neer te strijken met Haarlem als woonplaats. Tja.

Het zijn zware tijden voor aanhangers van Fortuna Sittard. Elke week komt de club negatief in het nieuws. Behalve nu. Met prachtig vechtvoetbal wisten de Sittardenaren drie punten weg te halen uit Maastricht. Mooi moment voor een ommekeer?

Niets smaakt zoeter dan een overwinning op de grote vijand. Oké, dé vijand is MVV niet. Dat is Roda JC. Die spelen echter een divisie hoger. Ach, doet er niet toe. MVV verdient eveneens een pak slaag, want regiogenoten uit het arrogante Maastricht. Dat bleek de laatste jaren uitermate lastig.

Afgelopen vrijdag leek een zege ondenkbaarder dan ooit. Ga maar na: MVV heeft goed ingekocht, speelt verzorgd voetbal en heeft zich vanaf het begin van de competitie in de top van de eerste divisie genesteld. Fortuna Sittard verloor zijn belangrijkste spelers en heeft een elftal dat op hoofdklasseniveau wellicht potten kan breken. Fout gedacht.

Want nu is er de 2-0 overwinning. In De Geusselt notabene. Tegen een team dat meedoet voor de titel en in deze derby zonder twijfel gaat voor de overwinning. Dat tekent de wilskracht van het huidige Fortuna. Wanneer het er écht toe doet, dan staat het elftal er. Zouden ze vaker moeten doen. Dat verhoogt de kans op een positief advies over het voortbestaan van de club.

Die hangt nog steeds aan een zijden draad. Na het verlaten van de sfeervolle Baandert (prachtig stadion, maar in 2000 afgebroken) voor de blokkendoos langs het spoor, gaat het slecht met de club. De gemeente heeft de ambities rond het stadion nooit kunnen waarmaken, met grote financiële tekorten voor Fortuna als gevolg.

Maar goed. Stiekem hoop ik dat seizoen 2008/2009 gaat zorgen voor een ommekeer. De overwinning op MVV is alvast een hoopvol teken.

Het komende voetbalseizoen wordt voor Fortuna Sittard het jaar van de waarheid. Voor het eerst in de geschiedenis van het betaalde voetbal in Nederland degradeert het team dat als laatste eindigt in de eerste divisie naar de hoofdklasse.

Oké, vorig haar wist de club uit Sittard een zestiende plaats af te dwingen. Teleurstellend voor een club met de historie van Fortuna, maar ruim boven de twintigste en laatste plaats. Of dat dit jaar weer gaat gebeuren? Stiekem hoop ik nog steeds op een revelatie. Fortuna dat een periodetitel haalt en zo de weg terug naar de top inzet.

Tegen beter weten in. De selectie is ten opzichte van vorig jaar verslechterd. Vaste krachten hielden het in Sittard voor gezien. Versterkingen werden aangetrokken in de Zwitserse Bosniër Samir Kozarac en Belgische doelman David Meul. Op papier goede spelers voor Fortuna. Afgelopen vrijdagavond speelden ze echter een cruciale rol in de verloren seizoensouverture tegen FC Emmen.

1-2 werd het. In Sittard. In de allerlaatste minuut van de blessuretijd raakte een bal de hak van Kozarac en rolde pardoes, langs een verbaasde Meul in het doel. Oef. Lichtpuntje? Belgische belofte, en invaller voor de geblesseerde Danny Schreurs, Sebastiano Garlisi scoorde een doelpunt. Het mocht niet baten. Hopelijk gaat het volgende week tegen Go Ahead Eagles in Deventer beter.