Helemaal niets aan te merken op de ‘video yearmix 2011′ van danceblog Eclectro, samengesteld door Renier Mouthaan. Doet ie meer dan perfect. Helemaal omdat hij de muziekclips doorspreekt met beeld van belangrijke evenementen. Welke clips, nummers en evenementen voorbij komen? Staat op de vimeo-pagina van de video. Gewoon even klikken dus. Ongelooflijk trouwens hoeveel mooie clips er afgelopen jaar zijn gemaakt. En dan zit die prachtige voor ‘Blind Side’ van Hybrid er niet eens tussen. Die post ik morgen.
De beste website over dance in Nederland, Eclectro, laat de lezers ook dit jaar de beste danctrack van 2010 kiezen. Goed, er is al een selectie gemaakt. Erg? Nee hoor, want Eclectro ging bij het samenstellen niet over een nacht ijs. Luister, kies en oordeel zelf.
Stampende machines, marcherende militairen, draaiende mechanieken, bommenwerpers op weg naar destructie. Nee, de videoclip bij ‘Machine Of Hate’ is niet bepaald zachtzinnig. Integendeel. De beelden versterken de maniakaal doorstampende electro van BS-1. De muziek van de Utrechter – echte naam: Roland van Oorschot – is de perfecte soundtrack voor situaties waarin het individu alle controle heeft verloren. Situaties waarin machines of machinale processen de loop der dingen bepalen. Om het koud van te krijgen.
Goed, die combinatie ligt voor de hand. Dat ‘m dit geval niet minder krachtig. Van Oorschot kent zijn klassiekers, groeide op met de metal van Anthrax en industrial van Godflesh, luisterde goed naar electronic body music en de onderkoelde Detroit-electro van Drexciya. Meer nog dan in zijn andere project Funxiun komen die invloeden samen bij BS-1.
De vijf nummers op debuut-ep Machine Of Hate zijn rauw, nauwelijks gepolijst, verdrinken bijkans in agressieve acidbubbels, zijn kil als in het zonlicht blinkend staal. En toch is er altijd die glimp van een utopie, een wereld waarin machines ons mensen – het werkelijke gevaar – in toom weten te houden. Is dat de invloed van de utopie? Van Drexciya? Misschien. In ieder geval schuilt er in de industriële electro ergens hoop. Al is het die van de futuristen: pas wanneer alles stuk is, kan de vernieuwing beginnen. Voor ijzervreters en andere radicale modernisten.
Luister naar ‘Machine Of Hate’ van BS-1:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Opslaan als: oudindustrieel ontmoet utopisch postindustrieel, ook geschikt voor ijzervreters. Meer BS-1:www.bs-1.nl.
Machine Of Hate is op vinyl verschenen op het Utrechtse Marguerita Recordings, het label van Cosmic Force.
‘Als wij retro uitbrengen? Dan wordt er tegenwoordig alleen maar retro uitgebracht’ is een gevleugelde uitspraak van Martijn van Gessel, labelmanager van Enfant Terrible. Hij heeft een punt. Toch is zijn label in Nederland een belangrijke kracht achter de huidige minimal electro-hausse. En spreekt, met het Zweedse Agent Side Grinder onder contract, international een aardig woordje mee. Met dubbellaar Kamp Holland geeft het platenlabel nu de ruimte aan Nederlands talent.
Dat doet Enfant Terrible goed. Zeker in een muzikaal landschap waar investeren in nieuw talent niet meer vanzelfsprekend is. Overleven als klein, enthousiast en toegewijd label kan alleen door een niche op te zoeken. Die heeft Enfant Terrible gevonden. Met succes. Het siert eigenaar Van Gessel dat hij zoekt naar meer. Actief investeren in talentvolle muzikanten en bands, bijvoorbeeld. Juist dat is belangrijker dan ooit. Door de overvloed aan nieuwe muziek wordt het steeds lastiger om écht onbekende muziek te ontdekken. Zeker in Nederland, waar de traditionele en nieuwe media traditioneel weinig aandacht heeft voor marginale cultuur.
Enfant Terrible ontgint een deel van de tegencultuur en brengt de vondsten naar een select publiek van liefhebbers. Het samenstellen van Kamp Holland moet monnikenwerk zijn geweest. Enfant Terrible is de afgelopen jaren immers een kwaliteitskeurmerk geworden voor proto-elektro, avantgardepop en experimentele popelectro. Hoe dan het kaf van het koren te scheiden? Loopt er, kortom, wel genoeg talent rond in Nederland?
Ja, is het antwoord. Kamp Holland bulkt van het talent. Enfant Terrible rekt er ook de grenzen van de eigen niche mee op. Zo flirt Autonon in ‘Not For Immortals’ overduidelijk met breakcore en negentiger jaren rave en is ‘Slaapstaking’ van Puin + Hoop spannende analoge noise. Anders, maar dat stoort niet. Ook, inmiddels bij de liefhebber bekende namen als Distel, Hunter Complex en Hadewych (hallo Einstürzende Neubauten!) kleuren Kamp Holland aangenaam oranje.
Grootste verrassing? De ritmische bliepgekte van Peter Quistgard die klinkt als een soort analoge, melodieuze industrial. Noemt ie zelf trouwens Toy Muzak, die stijl. Mooie staalkaart van een opbloeiende Nederlandse tegencultuur dus. Ben er snel bij. Kamp Holland verschijnt enkel op twee plakken vinyl, in beperkte oplage.
Kamp Holland wordt komende zaterdag 19 juni 2010 gepresenteerd tijdens Disko Resistencia in dB’s in Utrecht.
Luister alvast naar ‘Nono’ van Peter Quistgard:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Hij heeft er dertig jaar over gedaan, maar met Teufelswerk maakt Helmut Geier het album dat hem muzikaal onsterfelijk maakt. Sterker nog: de modernistische aanpak van de Duitser maakt het album tot een van de mooiste van deze eeuw.
Goed, die combinatie ligt voor de hand. Dat ‘m dit geval niet minder krachtig. Van Oorschot kent zijn klassiekers, groeide op met de metal van Anthrax en industrial van Godflesh, luisterde goed naar electronic body music en de onderkoelde Detroit-electro van Drexciya. Meer nog dan in zijn andere project Funxiun komen die invloeden samen bij BS-1.
Enfant Terrible ontgint een deel van de tegencultuur en brengt de vondsten naar een select publiek van liefhebbers. Het samenstellen van Kamp Holland moet monnikenwerk zijn geweest. Enfant Terrible is de afgelopen jaren immers een kwaliteitskeurmerk geworden voor proto-elektro, avantgardepop en experimentele popelectro. Hoe dan het kaf van het koren te scheiden? Loopt er, kortom, wel genoeg talent rond in Nederland?
