creatieve industrie, dance, journalistiek, kritiek, nieuwe media, pop

Duitslandreis halte #2: krautrock, mode en de theorie van popmuziek

Een betere gids dan Michael Wenzel kun je onmogelijk wensen. Zelfs in de stromende regen, na een hele dag door de stad sjouwen, hang je aan zin liepen. “En hier stortte hij in elkaar!”, steekt Wenzel zijn handen theateraal omhoog. We lopen door Düsseldorf en volgen de laatste route die Wolfgang Riechman liep door zijn stad. Een ontmoeting met twee net vrijgekomen criminelen werd hem fataal. De autoriteiten dacht dat ie dronken was terwijl hij in werkelijk met een stiletto in de borst werd gestoken. In het ziekenhuis bloedde hij langzaam leeg. Het uitkomen van zijn debuutalbum maakte hij niet meer mee.

Lees verder bij frnkfrt.

Standard
dance, kunst, pop, recensie

Voodootechno uit Düsseldorf

Elk jaar hetzelfde liedje: in december ontdek ik albums die ik eerder slechts een oppervlakkige luisterbeurt gunde. Want ja, uit de stapels promo’s die op mijn bureau belanden moet ik in korte tijd een keuze maken. Soms wordt die keuze voor me gemaakt door de hoofdredactie van één van m’n opdrachtgevers. Goed, inmiddels ben ik een doorgewinterde keuzemaker. De promo’s die in december alsnog speelminuten krijgen blijken vrijwel allemaal terecht aan mijn aandacht te zijn ontsnapt. Vrijwel allemaal, want een album of vijf per jaar blijkt achteraf topmateriaal.

Talking van Harmonious Thelonious is er zo een. Wat heet! Het album zou zonder moeite zijn beland in mijn jaarlijst van 2010. Hoe het kan dat ik het album in eerste instantie miste? Geen idee. Echt niet. De man achter Harmonious Thelonious volg ik al jaren. Stefan Schwander uit Düsseldorf maakt als Antonelli immers al jaren prachtige deephouse en knisperelectronica voor labels als Level en Italic. En toch. Maandenlang stond het mapje met de promo op mijn iMac te wachten om geopend te worden. Nog zoiets geks: mijn album van het jaar is Foreigner van Von Spar. Precies ja, uitgekomen op Italic. En daar is… u kunt het vast al raden. Laat ik het houden op een blackout, een moment van verstandsverbijstering. Gaat me niet meer gebeuren.

Goed, terug naar Harmonious Thelonious. Naar Schwander die op Talking volstrekt origineel te werk gaat. In OOR omschreef Koen Poolman de muziek op deze langspeler treffend: “Als Terry Riley en Steve Reich die samen met een groep Afrikaanse drummers op olievaten en gamelanschalen in een open vrachtwagen door een kolkende Duitse binnenstad worden gereden tijdens de Love Parade. Het is bijna een sjamanistisch ritueel, zo primitief en hypnotiserend is de muziek van Talking.” Beter kan ik het niet omschrijven. Talking doet wat Schwander in zijn theoretische beschrijving van het project belooft. Het mengt minimal music met Europese elektronica en Afrikaanse ritmes.

Maar het album doet meer. Het brengt minimale muziek terug naar de basis, naar ritme, overgave, emotie, intens gevoel. Talking is een kolkende massa die constant van kleur verschiet, maar op koers blijft. Talking is muziek met slechts één doel: verdwijnen. Langzaam vervloeien de ritmepatronen tot één geheel. Een nieuwe werkelijkheid. Ja, Talking is je reinste voodoo. Muziek om bij uit te treden. !!! in de overtreffende trap. Muziek voor een parallel universum. Kortom, Schwander legt vakkundig een lijntje tussen duizenden jaren van muziek en verklaart tussen neus en lippen door dat Afrikaanse drummers en componist Alfred (Arnold, dus) Schönberg hetzelfde fundament hebben. Laat die arme Theodor Adorno het maar niet horen.

Luister naar ‘Mokambo’ van Harmonious Thelonious:
[audio:http://www.theoploeg.net/music/HarmoniousTheloniousMokambo.mp3|titles=Mokamba|artists=Harmonious Thelonious]

Opslaan als: voodootechno, Schönberg op z’n primaalst.
Meer Harmonious Thelonious: www.harmoniousthelonious.com

Talking van Harmonious Thelonious is verschenen bij Italic.

Standard