Om jaloers op te worden. Resident Advisor, één van de fijnste internationale webzines over elektronische dansmuziek, maakt nu al ook al documentaires. In Real Scenes trekt RA langs steden die er te doen in het elektronische landschap. Bristol en Detroit passeerden reeds de revue. Welke steden volgen? Is nog niet bekend. En dat is voer voor speculatie. Komen Keulen, Montreal, Glasgow, Luik en Lille langs? Ik hoop van wel. Met dank aan Rob Adema voor de tip.
Weinig vervelendere dubstep-nummers dan ‘When I Look At You’ van Emalkay. Martin Knowles doet er een poging om dubstep en schreeuwerige nu rave met elkaar te mengen. Klinkt strondvervelend. Die euforische tempowisselingen, die opgepitchte autocue-vocalen? Niet om aan te horen. Dubstepfans oordeelden echter anders – ‘een echte klassieker’ – en ook Pitchfork reageerde enthousiast: ‘a solid release that risks moving beyond than grayscale.’ De 12inch kreeg een 8.
Ja, Knowles durft als Emalkay buiten de standaarden van het dubstep-genre te kijken. Maar dat pakt niet altijd goed uit. Knowles kleurt namelijk als een boze kleuter: na afloop van de kleursessie is er geen lijn meer te ontdekken. Dat wreekt zich op Eclipse, z’n eerste langspeler. Afsluiter ‘True Romance’ is net al zo tenenkrommend. Wéér die opgepitchte autocue-vocalen, nu onder old school-drum’n’bass. Wéér die pijnlijke platheid. Toch zijn de bedoelingen van Knowles goed. Althans, dat denk ik. In andere gevallen – als ie gestructureerder te werk gaat – slaagt zijn flirt met het verleden namelijk wel. In ‘Flesh & Bone’ bijvoorbeeld. Daar verkent de Brit wél de roots van dubstep. Resultaat? Klinkt als dé bastaard van drum’n’bass en dubstep: nu skool breaks.
Knowles is op dit debuut vaker succesvol. ‘The World’ is een aardige dubstep ontmoet r&b-exercitie en het veel te korte ‘Why don’t I Like You’ is verdomde spannende triphop, maar veel te kort. De mix tussen drum’n’bass en dubstep in ‘Keep Moving On’ is aanstekelijk. Echt goede dubstep? Is Knowles ook meester in. ‘Metropolis’ is buitenklasse, opener ‘Fabrication’ dromerig mooi. Kortom, wanneer ie, wat volwassener, tussen de lijntjes kleurt klinkt Knowles op z’n best. Die boodschap wil ie vast niet horen. Ach, dat zelfinzicht komt nog wel. Met ‘Flesh & Bone’ heeft ie mijn interesse in nu skool breaks in ieder geval weer aangewakkerd. Daarover snel meer op dit blog.
Luister naar ‘Flesh & Bone’ van Emalkay featuring Rod Azlan:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Opslaan als: geklieder met dancegenres leidt zelden tot iets écht goeds, met de Franse slag tussen de lijntjes kleuren wel. Meer Emailkay:www.soundcloud.com/emalkay
‘Interessant dat je me dat vraagt.’ Thorsten kijkt me vorsend aan. Zijn gezicht klaart op. Hij herkent de kritische muziekliefhebber. Ik sta in Tam Tam, een gezellige en intieme platenzaak in Aken, zo’n zestien kilometer van Heerlen. In mijn hand? Het langspeeldebuut van James Blake. Op vinyl. “Wat ik ervan vind?”, herhaalt Thorsten mijn vraag. “Zwaar overschat, maar ongelooflijk populair. Jonge kids lopen de deur hier plat. Iedereen heeft het over de nieuwe dubstepsensatie. Maar dit is helemaal geen dubstep. Dit is geneuzel”, foetert bij.
Jarenlang was het marginale cultuuraanbod in Amsterdam niet om over naar huis te schrijven. Daar is de laatste tijd verandering in gekomen. Het klimaat van culturele armoede heeft de hoofdstad wel een aantal goede platenlabels opgeleverd, mét een goede neus voor wat zich buiten de stads- en landsgrenzen afspeelt.
Basserk is daar één van. Geen beter label om op de hoogte te blijven van de nieuwe ontwikkelingen in pistolpop, nu rave en electrorock. Kortom, in de combinatie van stompende beats, gierende synthesizers en ragende gitaren. Daarbij is het grafisch ontwerp om door een ringtje te halen. Een 12inch van Basserk kan bij wijze van spreken zo aan de muur. Zouden meer labels moeten doen.
Ook de verzamelreeks van het label ziet er piekfijn verzorgd uit. De vierde in de rij Some Tunes is inmiddels verschenen. En ja, ook deze is moeite waard. Muzikaal heeft Basserk de grenzen flink opgerekt. Terecht, want ook de dubstep van Schock and Awe past prima bij het label. Want dezelfde vibe als de andere bijdragen.
Toegegeven, de spijkerharde techno-electro van Doctr en Klipar, mét veel te hard doordenderende synths, kan we gestolen worden. Al heeft die eerste nog een leuk, percussief house-intermezzo. Maar goed, ook dat is Basserk. Wat me beter bevalt? De italo van Ita Atari & Rampue. Alleen de naam al. Of wat denken van ‘Ganz Sticky’ van Petr Passive? Koppelt ook nog eens losjes EBM en dubstep aan elkaar. Zo hoor ik het graag.
Beste nummer? Zonder twijfel ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon uit Boston. Waarom? Door de house-feel, die aanstekelijke groove en vooral omdat het én funky is én verdomde dreckig. Je kunt er, kortom, heerlijk op rauzen.
Luister naar ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Opslaan als: electrorock, pistolpop, nu rave, gewoon rauzen. Meer Basserk:www.basserk.com.
Harmonics and Oscillators staat er in de bio die Alix Perez heeft toegevoegd aan zijn Twitteraccount. Ludiek, natuurlijk. Het muzikale spectrum dat Perez op 1984 laat horen is uiterst divers, maar is terug te voeren op die twee begrippen. Harmonie is de basis, oscillatoren de basis van elektronische muziek zoals we die nu kennen. Voilà, de essentie van Alix Perez: historie en vernieuwing gaan bij hem hand in hand.
Onvergeeflijk dus dat ik zijn album 1984 heb gemist. Maanden lag de promo – het album is midden oktober verschenen – op mijn stapel ‘te luisteren nieuwe muziek’. De opheffingsperikelen rond cut-up slokten te veel tijd op om bij te blijven. Gelukkig heb ik het album van de in Londen woonachtige Belg uiteindelijk toch ontdekt. Want, mijn god, wat is 1984 een prachtig album.
Goed, Alix Perez dus. Volgens ATM een van de ‘leaders of the nu skool’ van drum&bass. Dat genre volg ik sinds begin deze eeuw niet meer. Het geluid van Bad Company werd te dominant. En tja, dat is niet de drum&bass die ik interessant vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.
Vooralsnog houd ik het bij 1984. Geen pure drum&bass, overigens. Meer een amalgaam van stijlen. Dubstep, UK garage, triphop, hiphop, ambient. Alles komt voorbij, maar, en dat is zo speciaal aan het werk van Alix Perez, anders dan je gewend bent. Het prachtige Forsaken is daarvan het beste voorbeeld. Gloedvolle UK garage die dicht tegen intelligent drum&bass aanschurkt mét warme vocalen en stijlvol terugtrekkende melodielijn. Die laatste zorgt ervoor dat het nummer schuurt, ondanks de vrolijke noot. In één woord gewéldig!
En zo staan er meer parels op 1984. De scifi-triphop met Ursula Rucker op zang bijvoorbeeld of de rauwe techhop met Yungun. Klinkt fantastisch én anders. Ook de drum&bass-exercities van de Belg zijn lastig te omschrijven. Alsof Burial en Source Direct samen de studio onveilig maken, komt het dichtst in de buurt. Al vergeet ik dan voor het gemak de knap in de muziek verweven invloeden uit intelligent dance music.
Wat dat betreft is Alix Perez en vernieuwer. Zijn muziek schuurt, knarst, maar heeft ook dat typische utopische geluid van drum&bass tien jaar geleden. Het komt allemaal goed, dat idee. Knap husselt hij dubstep, idm en negentiger jaren drum&bass door elkaar. Wanneer 1984 was uitgekomen op Warp of Hyperdub in plaats van Shogun? Was dit album vast in veel jaarlijstjes van critici verschenen. Ook in dat van mij.
Mooiste aan de rustige decembermaand? Tijd genoeg om de enorme berg nog niet geluisterde promo’s onder handen te nemen. Het resultaat? Veel middelmaat, paar interessante albums en een handjevol parels. Zoals Lord For £39 van Neil Landstrumm.
Precies ja, de Schot – echte naam: Neil Sutherland – die bekend staat om de snoeiharde techno die hij samen met Tobias Schmidt maakt voor Tresor. Altijd al een experimenteel mannetje geweest, die Neil. Zijn werk voor Planet Mu is sterk beïnvloed door dubstep. Dat levert dance op die de grenzen opzoekt. Precies wat dubstep nodig heeft.
Tja, met dubstep gaat het precies zoals als het ging met drum&bass, UK Garage en 2-step. Zijn de kaders gedefinieerd? Dan wordt er enkel nog binnen de lijntjes gekleurd. Gelukkig zijn er producers als Landstrumm die dubstep niet zien als een afgebakend genre met een strikte set van regels.
Meer nog dan op Restaurant Of Assassins – zijn debuut voor Planet Mu – laat de Schot op Lord For £39 een unieke eigen stijl horen. Dubstep in een Joey Beltramjasje, eigenlijk. Al zegt dat lang niet alles. Nee, geweldig album dat, had ik het eerder dit jaar gehoord, zonder twijfel in mijn top 10 van 2008 had gestaan. Bekijk hieronder het interview met Landstrumm dat in maart 2008 verscheen in de Slices-serie.
Ja, Knowles durft als Emalkay buiten de standaarden van het dubstep-genre te kijken. Maar dat pakt niet altijd goed uit. Knowles kleurt namelijk als een boze kleuter: na afloop van de kleursessie is er geen lijn meer te ontdekken. Dat wreekt zich op Eclipse, z’n eerste langspeler. Afsluiter ‘True Romance’ is net al zo tenenkrommend. Wéér die opgepitchte autocue-vocalen, nu onder old school-drum’n’bass. Wéér die pijnlijke platheid. Toch zijn de bedoelingen van Knowles goed. Althans, dat denk ik. In andere gevallen – als ie gestructureerder te werk gaat – slaagt zijn flirt met het verleden namelijk wel. In ‘Flesh & Bone’ bijvoorbeeld. Daar verkent de Brit wél de roots van dubstep. Resultaat? Klinkt als dé bastaard van drum’n’bass en dubstep: nu skool breaks.
Ook de verzamelreeks van het label ziet er piekfijn verzorgd uit. De vierde in de rij Some Tunes is inmiddels verschenen. En ja, ook deze is moeite waard. Muzikaal heeft Basserk de grenzen flink opgerekt. Terecht, want ook de dubstep van Schock and Awe past prima bij het label. Want dezelfde vibe als de andere bijdragen.
vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.