Om jaloers op te worden. Resident Advisor, één van de fijnste internationale webzines over elektronische dansmuziek, maakt nu al ook al documentaires. In Real Scenes trekt RA langs steden die er te doen in het elektronische landschap. Bristol en Detroit passeerden reeds de revue. Welke steden volgen? Is nog niet bekend. En dat is voer voor speculatie. Komen Keulen, Montreal, Glasgow, Luik en Lille langs? Ik hoop van wel. Met dank aan Rob Adema voor de tip.
Dit weekend kozen de luisteraars van Studio Brussel Netsky tot best dj van België. Terecht of niet, de Belg maakt uitstekende drum&bass. Single ‘Moving With You’ is een, eh, plaatje. En ook ‘Iron Heart’ is niet misselijk. Oordeel zelf.
‘Das toch drum&bass voor Lowlandgangers?’, vroeg een vriend me onlangs. De walging was van z’n gezicht af te lezen. Ja, Pendulum, dat is dance voor rockisten, voor indiekids. En toch, ik kan Immersion, het album dat de Australiërs onlangs uitbrachten, erg waarderen. En single ‘Watercolour’? Dat is toch een zomerhit van formaat.
Dat heeft misschien ook te maken met de manier waarop Pendulum drum&bass uit het verdomhoekje heeft gehaald. Al mogen London Elektricity en het Hospital platenlabel daar meer aanspraak op maken. Zij gingen in moeilijke tijden gewoon door met wat ze deden: goede drum&bass maken. Ooit stond het genre te boek als het hipst, het meest vernieuwend. Als jungle broeiend in de Londense en Midlandse underground trokken Goldie en radiostation Kiss FM het de mainstream in. Leverde fantastische muziek op. Source Direct, bijvoorbeeld. Of Technical Itch en Photek. Adam F en Roni Size introduceren de stijl bij het rockpubliek. Volvo gebruikte de muziek in haar reclames. Geen vuiltje aan de lucht. DJ Aphrodite maakte er een circusattractie van. En nog steeds: niets aan de hand. Tot Bad Company drum&bass nog saaier maakte dan een concert van Beyonce. Dááág drum&bass, hallo UK Garage!
Pendulum brengt de spanning terug door het genre te mengen met van alles en nog wat. Doet Noisia uit Groningen trouwens ook. Waarvoor hulde. Wat ‘Watercolour’ van Pendulum zo goed maakt? Die flirt met trance. Deadmau5, BT, Sasha en Hybrid krijgen veel te weinig krediet in de meer ondergrondse dance. Onterecht. Luister maar. En geniet.
Zullen mijn ouders, zus en haar vriend vanmiddag ook moeten doen. Ze komen eten. Muzikale omlijsting? de honderden drum&bass-12inches die onderdeel uitmaken van platenverzameling. Ach, vinden ze vast niet erg.
Hé! Daar is het postmodernisme weer in de popcultuur! Die rare mengeling van ironie en nostalgie. tijdje weggeweest en, ten dele, weggedrukt door een herwaardering van het modernistisch gedachtegoed in de kunst en pop. Duidelijke aanwijzing? Join The Q van The Qemists. Onterecht afgedaan als drum&bass en genregenoten van Pendulum. Bij The Qemists is er iets anders aan de hand.
Harmonics and Oscillators staat er in de bio die Alix Perez heeft toegevoegd aan zijn Twitteraccount. Ludiek, natuurlijk. Het muzikale spectrum dat Perez op 1984 laat horen is uiterst divers, maar is terug te voeren op die twee begrippen. Harmonie is de basis, oscillatoren de basis van elektronische muziek zoals we die nu kennen. Voilà, de essentie van Alix Perez: historie en vernieuwing gaan bij hem hand in hand.
Onvergeeflijk dus dat ik zijn album 1984 heb gemist. Maanden lag de promo – het album is midden oktober verschenen – op mijn stapel ‘te luisteren nieuwe muziek’. De opheffingsperikelen rond cut-up slokten te veel tijd op om bij te blijven. Gelukkig heb ik het album van de in Londen woonachtige Belg uiteindelijk toch ontdekt. Want, mijn god, wat is 1984 een prachtig album.
Goed, Alix Perez dus. Volgens ATM een van de ‘leaders of the nu skool’ van drum&bass. Dat genre volg ik sinds begin deze eeuw niet meer. Het geluid van Bad Company werd te dominant. En tja, dat is niet de drum&bass die ik interessant vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.
Vooralsnog houd ik het bij 1984. Geen pure drum&bass, overigens. Meer een amalgaam van stijlen. Dubstep, UK garage, triphop, hiphop, ambient. Alles komt voorbij, maar, en dat is zo speciaal aan het werk van Alix Perez, anders dan je gewend bent. Het prachtige Forsaken is daarvan het beste voorbeeld. Gloedvolle UK garage die dicht tegen intelligent drum&bass aanschurkt mét warme vocalen en stijlvol terugtrekkende melodielijn. Die laatste zorgt ervoor dat het nummer schuurt, ondanks de vrolijke noot. In één woord gewéldig!
En zo staan er meer parels op 1984. De scifi-triphop met Ursula Rucker op zang bijvoorbeeld of de rauwe techhop met Yungun. Klinkt fantastisch én anders. Ook de drum&bass-exercities van de Belg zijn lastig te omschrijven. Alsof Burial en Source Direct samen de studio onveilig maken, komt het dichtst in de buurt. Al vergeet ik dan voor het gemak de knap in de muziek verweven invloeden uit intelligent dance music.
Wat dat betreft is Alix Perez en vernieuwer. Zijn muziek schuurt, knarst, maar heeft ook dat typische utopische geluid van drum&bass tien jaar geleden. Het komt allemaal goed, dat idee. Knap husselt hij dubstep, idm en negentiger jaren drum&bass door elkaar. Wanneer 1984 was uitgekomen op Warp of Hyperdub in plaats van Shogun? Was dit album vast in veel jaarlijstjes van critici verschenen. Ook in dat van mij.
vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.