De man van de motorik is niet meer. Zie ook het mooie stukje van Harry op de cut-up.blog.

Noem het sentimenteel, misschien overdreven sentimenteel. Een jaar geleden overleed Evert en ik dat ‘m herdenken noodzaak is. Waarom? Om diverse redenen. Allereerst weet ik niet meer precies wanneer hij is overleden. Ik was er zelf niet bij, al heb ik een paar dagen later zijn graf in de duinen bij Bloemendaal bezocht. Wie mij beter kent – gelukkig zijn dat heel weinig mensen – weet dat ik behoorlijk vergeetachtig ben. Dus wanneer dat bezoek precies plaats vond, weet ik niet meer. Niemand die het weet én het me wil vertellen.

Dat is echter niet de belangrijkste reden. De dood van Evert is mijn schuld. Het kattebeest leed aan een ernstige vorm van suikerziekte en kreeg tweemaal daags een flink shot insuline in z’n nekvel. De laatste jaren dat Evert en ik een huis deelden, prikte ik ‘m, ’s ochtends en ’s avonds. Het is nogal wat om het leven van een dier in eigen hand te hebben. Althans, dat vind ik. Ook van een mens overigens, maar dat is voor mij hetzelfde.

Door mijn huis, en dus ook Evert, in 2005 te verlaten, heb ik mijn macht over het leven ‘t kattebeest uit handen gegeven. Na die tijd heb ik ‘m nog maar sporadisch gezien. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik er over gedacht om in Catwoman-outfit op de kathedraal aan de Grote Markt in Haarlem te gaan staan. Praktische overwegingen – mijn buikje in dat strakke latex-pak, mijn onhandigheid die er zeker voor zou zorgen dat ik struikelend van grote hoogte zou vallen en nog een paar mindere gedachten – weerhielden me ervan.

Een jaar geleden – ergens in februari 2007, dus – overleed Evert uiteindelijk aan zijn ziekte. Mijn schuld. Was ik ‘m blijven verzorgen dan was hij, denk ik, nog in leven geweest. De komende maand – tot 5 maart – is het daarom Evert-maand op Weten Doet Pijn, God niet. Tot over een maand!