Het muzikale jaar 2012 begint niet slecht. OvalDNA van Oval en Six Cups Of Rebel van Lindstrøm gooien vast hoge ogen. En 120 Days is terug. De Noorse krautdiscor0ckers maakten in 2006 grote indruk op me. Ik sprak ze na een geweldig optreden in Off Corso, Rotterdam op het Motel Mozaïque-festival. Het interview verscheen in Mahl Magazine dat inmiddels ter ziele is. Omdat mijn verhaal negens meer te vinden is? Zet ik gewoon online.

120 Days: disappear here

Forget all those new and exciting British pop-bands that sound like 1979 never ended. The best pop-experience is hailing from Oslo, Norway. Okay, the musical direction of 120 Days isn’t exactly new either. But their blend of seventies krautrock, uplifting synth-pop and a wagonload of melancholy ís. An ideal soundtrack for musical alienation par excellence. ‘Norway can be really dark and depressive.’

“In a trance, I could dance this night away, Still sleepwalking my way through this age”
Sleepwalking

There is something going on in Europe. People are looking back, but in a different way then some years ago. Jonas Dahl thinks a few seconds, then tries to organise his thoughts and put them into words. ‘They are dancing in old warehouses, like in the early nineties. It’s all about the vibe.’ Silence. ‘well, it is hard to explain.’ Point taken. It’s easier to let 120 Days, the band in which Dahl plays bass-guitar, do the talking. Their blend of seventies German-rock, eighties synth-pop and nineties indie-rock is unique, although the different element are not. But it is not only their blend of styles that makes 120 Days- obviously taken from the book by De Sade, they even have a song called Justine – so special. Most important thing is the abilities of their music to tell a story we all know, without copying existing ones. On their self-titled debut-album 120 Days makes references to specific moments in popular music’s history. Take for instance Sleepwalking. Brilliant song that has the buzz that warm analogue synthesizers have, but is at the same time as scary as The Cure in their best days. Ever imagine Ian Curtis dancing with a smile on his face? Keep On Smiling is Joy Division on ecstasy, with the words ‘dance, dance, dance, listen to the radio’ constantly twisting your mind. Confusing? A little, but with the confusion comes a feeling of understanding. This is music without date, without future and past: the perfect drug to let the now disappear without getting lost.

‘We are just making music we want to make’, says Dahl. ‘It is not that we made a decision to be different and now our music is seen as something new. That was never our intention.’ Dahl grew up in Kristiansund in the west of Norway. A small town with no more than 20,000 inhabitants and only one proper club. At school he met Adne Meisfjord, Kjetil Ovesen and Arne Stöy Kvalik. They started their first band, The Beautiful People, at the age of 19. ‘We were fascinated by the hit-songs of Kraftwerk. So we used old equipment and machines from the seventies to jam.’ Living in Norway can be pretty rough. Although it is a wealthy country with one of the best social security systems in the world, nature has a big influence. Winters can be cold and very dark. Summers are extremely short. ‘A small towns like Kristiansund is like completely isolated from the rest of the world. Especially when you are making strange music that doesn’t fit in.’ Moving to Oslo was the only possibility for the band to survive musically. There things developed rapidly. The four changed their name to 120 Days and released two EP’s on the small record company Public Demand Records. ‘In Oslo we came in touch with the other material of Kraftwerk and heard bands like Can and Neu! for the first time. Very bizarre and experimental music. We bought some new instruments and started to sound noisier and noisier.’ That’s when the band met the people behind the record label Smalltown Supersound and discovered the dance-floor. They bought a drum-machine and added melody and dance-rhythms to their music. The sound of 120 Days was born. ‘That is when we started to use catchy melodies’, Dahl explains, ‘we also introduced the contrast between noise and grooves.’

Oslo has its own dynamics. It is a rather small city with its own distinctive music-scene that doesn’t follow the latest trends in England or Germany. Other important element: there are no rules. Hans-Peter Lindstrøm for example grew up with heavy metal and played guitar in a hardrock-band in his teens. Now he is one of the most exiting dance-producers around, trying to blend seventies disco, cosmic rock and modern dance-floor-stuff together. Even spinning records from Stockhausen in his dj-sets. The result is amazing. Lindstrøm is one of the driving forces behind the Smalltown Supersound record-label and involved with the Sunkissed night in dance-club Fabrikken situated near the city-centre. ‘He has been a big influence for us’, admits Dahl, ‘he still is. The way he is using old disco-elements to create something new is amazing. He remixed one of our songs. We also wrote a new one together. He invited us in his studio where we worked for weeks. It was very exciting. We working on some new material with him now.’ Although the material on their first album is quiet song-oriented – with the exception of I’ve Lost Vision, Kraut nr 1 – their new material more danceable. Earlier this year 120 Days ended their show at the Motel Mozaïque festival in Rotterdam with a nearly fifteen minute cosmic disco-jam. On stage the Norwegians looked just like Kraftwerk did in their early days: no real frontman, no drums, only four guys freaking out behind a wagonload of synthesizers, Moogs and drum-machines. To make the picture complete they looked like Andreas Baader of the Rote Armee Fraktion did in the movie about his life: half-long, sleazy hear, big sunglasses, a little arrogant and untouchable. It’s also the personification of their music: it holds a promise, the idea that things will be alright in future, although the signs are worse than ever.

That makes the music of 120 Days – much more then the uplifting but extravert, direct and simple music of indie-rockers Arctic Monkeys or French ravers Justice – the perfect soundtrack for our alienated western society. It also makes their music difficult to grasp. British magazine New Musical Express labels 120 Days as post-kraut. Webzine Filter goes even further: ‘A post-punk, post-rave, post-pre-armageddon masterpiece of sleazy chaos-worshipping rock…’ The influential webzine Pitchfork rates their debut-album as one of the best of the year. Although they got a very positive review in OOR, the press in The Netherlands is divided. That’s a good sign: 120 Days isn’t your average indie-rock outfit that is hailed by NME as the next big thing but forgotten about a year later. ‘After our album came out there really was a boost. We played in America and in Japan and got the award for best album of the year by the Norwegian music-press. That only happens ones in a while. There are people that describe our music as an ideal soundtrack for a ritual. Somehow that makes sense.’ It is the drive of the scene in Olso that makes them go looking for new directions, explains Dahl. With the famous Sunkissed at Fabrikken organised by Olanski and g-HA the scene is more vibrant than ever. ‘It is a very tight community where everybody knows each other. That’s a good thing. Most of us leave to go abroad to do shows or dj and come back to Oslo with new influences to share.’ Laughing: ‘I is like a big family over here.’ Under the influence of Lindstrøm and other dance-producers in the city 120 Days is moving towards more dance-influences in their music. But their love for seventies krautrock will stay, states Dahl. ‘Before our album came out we played in Cologne for only five people. We haven’t been there since then, but I am definitely looking forward to play there again.’

DISCOGRAPHY
Sedated Times, EP, 2004 (Public Demand Records)
The Beautiful People, EP, 2004 (Public Demand Records)
Come Out, Come Down, Fade Out, Be Gone, 12”, 2006 (Smalltown Supersound)
120 Days, LP/CD, 2006 (Smalltown Supersound)

Published in Mahl Mag, january 2007.

Dat ondervond Armin van Buuren na zijn pleidooi voor auteursrechten op het onlangs gehouden Amsterdam Dance Event. Teneur van het commentaar? Hij moest zijn mond houden, want zijn muziek was bagger. Mooie drogreden, maar ik vrees dat popalternatief Nederland dat niet eens doorheeft.

Goed, het laatste album van Armin van Buuren kon ook bij mij niet op veel sympathie rekenen. In OOR noemde ik Mirage trance-middelmaat voor de massa. Tiësto en, wat langer geleden, Ferry Corsten weten overigens wel hoe een goed popalbum gemaakt dient te worden. Zij mengen trance met flinke scheuten pop, wat hippe electro en een handvol gasten die het goed doen bij het Lowlandspubliek. Succes verzekerd.

Maar ook in de alternatieve popsector zelf wordt er flink met trance geflirt. Pendulum mengt het met harde drum’n’bass, Mark Hill van Artful Dodger – pioniers in UK Garage – laat breakbeat, pop en trance naadloos in elkaar overlopen en de producers op het Duitse Kompakt en Britse Border Community kun je ‘s nachts wakker maken voor een potje experimentele trance.

Trance salonfähig? Op de Europese dansvloer wel. Alleen Nederland loopt weer eens achter. Gelukkig is er Sander Kleinenberg, afkomstig uit de progressive-hoek en internationaal bijna net zo’n grote ster als die andere drie. Met 5K levert hij een verrassend album af. Niet alleen werkt hij er samen met onder andere Ace Reign, Jamie Cullum, Kraak & Smaak, Ursula Rucker en Miss Montreal, ook laat hij grenzen voor wat ze zijn.

Dat levert niet alleen een verrassend, maar vooral een goed album op. Sander Kleinenberg doet er geen poging om een groter publiek aan te spreken of om zijn dj-publiek te vriend te houden. Enthousiast graait hij in de opgeleefde Europese discotrend. Dat levert een verdomd fijn album op, waarin zelfs de bijdrage van Jamie Cullum goed te verteren is. Het knappe? In handen van Kleinenberg klinkt disco weer net zo springlevend als in die van Lindstrøm, Prins Thomas en Aeroplane.

‘The Journey’ met Kraak & Smaak én Ursula Rucker is italodisco om je vingers bij af te likken. En zo is er meer moois te vinden op 5K. Ook wanneer Kleinenberg subtiele bruggetjes maakt tussen disco, trance en progressive. Of Miss Montreal alle ruimte geeft om het album in alle rust – en gekraak en geglitch van Kleinenberg – af te sluiten.

Oordeel zelf en luister naar ‘The Journey’ met Kraak & Smaak en Ursula Rucker:

Opslaan als: dance voor échte popliefhebbers en Opel Manta-rijders.
Meer Sander Kleinenberg: www.sanderkleinenberg.com en www.5k.tv.

5K van Sander Kleinenberg is verschenen bij This Is/PIAS.

Nu is er Dazin’, twee schijven vinyl, op 20:20 Vision uit Leeds. En een derde release op Yore zit er aan te komen. Dat laat debuteren heeft zo z’n voordelen. Van der Leeuw en Lemmens kennen inmiddels het klappen van de zweep, hoorden meer dansmuziek dan ze ooit nog kunnen maken. Dat de twee oor hebben voor goede muziek, bewijst het verleden. Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.

Waar het duo op Forgotten Moments vooral lonkt naar Chicago en Detroit, daar kruipt Morning Factory op Dazin’ wat meer uit de schulp. Al zijn beide steden ook nu niet ver weg. Toch zijn de discocitaten niet te negeren. ‘Bouncin’ Moog’ laat synthesizerritmes dansen zoals Giorgio Moroder het heeft bedoeld. Afsluiter ‘Dedication’ mengt Detroittechno en discosoul losjes door elkaar. De kracht van de nummers zit ‘m vooral in het vrijwel samenvallen van melodie en ritmiek. Die laatste bijt zich vanaf de eerste seconde vast in de arrangementen en laat niet meer los. Het resultaat? Dromerige, afstandelijke maar óók fysieke, dansbare muziek.

Niet bepaald stijlvast dus, die twee van Morning Factory. En dat is precies de bedoeling, menen Van der Leeuw en Lemmens. Voor het Heerlense duo is alles disco. En nee, daarmee bedoelen ze niet de streng afgebakende muziekstijl. Voor Morning Factory is disco een gevoel, een levensstijl. Wie wil weten hoe dat klinkt? Hieronder is Dazin’ in z’n geheel te beluisteren.

Luister naar Dazin’ EP van Morning Factory:

Opslaan als: disco in de ruimste zin van het woord.
Meer Morning Factory: myspace.com/morningfactory

Goed, die uitspraak vraagt om nuance. De:Bug, Morning Factory en ik spraken niet over alle disco, maar voornamelijk over Europese. En nee, er is ook muziek die niets met disco heeft. Wat disco dan wel is? Tja, wegkomen met het gemakkelijke ‘gevoel’ is er op dit blog niet bij. Maar toch. Disco is inderdaad een gevoel. Een gevoel van extase, van melancholie, van diepte, van gelaagdheid, van blijdschap ook. En dan is nog een dosis ironie. Ja, disco liegt de luisteraar voor. Dat weet de luisteraar. En dus is het goed. Zoiets?

Voorbeelden van disco? Ach, daar op het terras van Café Peutz noemden Morning Factory en ik talloze namen én genres (‘house? Dat is gewoon disco!’). Soms knikten we instemmend, soms fronsten we onze wenkbrauwen. Een paar namen? Daar begin ik niet aan. Laat ik vermelden dat we ergens begonnen bij Art Blakey en eindigden bij, eh, Morning Factory zelf.

De twee van Morning Factory laten de muziek liever zelf spreken. Zoals in de Strobo-mix hieronder. Disco voor de kleinere club en groot uitgevallen huiskamer. Want ja, echte disco hoort thuis in een intieme omgeving. Oh ja, niet luisteren op je computer of Mac. Disco vraagt om bas, om subwoofers, om goed geluid. Gebruik dus je Marantz buizenversterker. En wanneer je die niet hebt, een andere.

Morningfactory Strobo mix-aug-2010 by enzovoort

Het Keulse Kompakt label heeft op stijlvolle manier de terugkeer van pop in techno bewerkstelligd. En met verschillende invalshoeken waarvan de meest uitgesproken populistische die van Justus Köhncke is. Hij is de ware erfgenaam van Giorgio Moroder. Je kan stellen dat Köhncke iets meer een scheiding maakt tussen tracks en liedjes, daar waar Moroder, met uitzondering van zijn soundtrackwerk, altijd dacht in de richting van de hitlijsten. Maar wat verbindt beide producers behalve een voorkeur voor vocalen die vaak op het randje van kitsch balanceren en een gave om de sequencer op de juiste manier te laten rollen? Köhncke lijkt als fenomeen haast verloren/onbegrijpelijk als je hem niet plaatst in de as die Moroder in zekere zin nog beter belichaamde dan Kraftwerk, een as van dansmuziek die in plaats van de gebruikelijke dictatuur van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten een alternatief presenteerde van pan-Europees popfuturisme dat lijnen doortrok van Italië – waar Moroder werd geboren – naar Zwitserland en uiteindelijk Duitsland.

Totdat house opkwam produceerde deze as een vorm van disco die veel machinaler was dan haar Amerikaanse tegenhanger en dit verklaart in zekere zin waarom house beter heeft kunnen gedijen in Europa. Er wordt de laatste tijd geklaagd dat Europese dansmuziek haar zwarte wortels negeert en Köhncke is daar misschien een lichtend voorbeeld van, de meest Duitse der producers die niet bang is om een synthese te onderzoeken met de schlagertraditie. Het is een discutabele beschuldiging die helaas de mogelijkheden van een sterke en zelfbewuste Europese danscultuur negeert. Nieuwe connecties, een nieuwe mythologie die rijst uit een spel tussen geschiedenis en toekomst. De Europeaan van de 21ste eeuw luistert vanuit een ander perspectief naar muziek. We zijn nu allemaal Keuls.

“Schlagertraditie?” Justus Köhncke trekt een vies gezicht. Dan spreekt hij het woord nog eens langzaam en vol walging uit. “S-c-h-l-a-g-e-r.” Dan is hij even stil en zucht. “Ik wil dat woord niet meer horen. Ik kan het ook niet meer horen. Weet je hoe ze mijn plaat in Amerika en Canada typeren? Als soul. De Seattle Weekly schreef over nü-compu-soul. Kijk, daar kan ik wel iets mee en het klinkt tenminste leuk.” Fred Heimermann schudt zijn hoofd bevestigend. Het is half vier op een zondagmorgen in maart ergens in het havengebied van Antwerpen. Een paar uur eerder stonden beide Duitsers op het podium van club Petrol. Een prachtige zaal gevestigd in een oude loods aan de rand van de stad aan de Schelde. Lang duurde het optreden niet. Hooguit drie kwartier, misschien een klein uur. “Nu heb ik in mijn leven al duizenden optredens gedaan, maar dit was wel erg lastig”, verzucht Heimermann. Tijdens de uitgebreide tournee ter promotie van Köhnckes nieuwe plaat Doppelleben vormt Heimermann Köhnckes band. De twee kennen elkaar al jaren. Beiden waren zij immers actief in Whirlpool Productions en produceerden gezamenlijk Doppelleben, Köhnckes derde plaat en tweede voor het Keulse Kompakt.

“Vorig jaar draaide ik hier ook al ergens in het centrum van de stad. Dat was heel hard werken. Toen sloeg de vonk ook al niet over”, moppert Köhncke. Nee, Antwerpen en het geluid van Justus Köhncke lijken niet samen te gaan. Tijdens het optreden zit een deel van het piepjonge publiek op het lage podium. Met de rug naar de twee artiesten toe. Wanneer er een stevige beat weerklinkt willen ze zich wel laten verleiden tot een enkel danspasje, maar al snel nemen ze hun vaste plek weer in daar op de rand van het podium. “Het enige dat ik zag waren meisjesschouders met spaghettibandjes. Het leek wel een jaren zeventig disco”, grapt Köhncke. Net na het optreden wilde hij het liefst meteen weer in de auto stappen, terug naar zijn geliefde Keulen. Ondanks het gezeur en gezeik over de foute mentaliteit van de Vlamingen door drie Duitse studenten – die zomaar de kleedkamer binnen komen vallen – aan de modeacademie in de stad, is hij weer wat rustiger geworden. Zeker nu hij weet dat ik helemaal uit Nederland ben gekomen om het optreden te zien. Verrukt vraagt hij aan Heimermann of we op weg naar Antwerpen niet langs Amsterdam zijn gekomen. Jawel, hij weet het zeker. Ergens zag hij Amsterdam staan. Heimermann is de rust zelve en legt Köhncke geduldig uit dat de heenreis toch echt via Aken en Maastricht is gegaan. Amsterdam, daar zou hij heel graag eens optreden, maar tot nu toe toont Nederland weinig interesse voor zijn muziek.

Onbegrijpelijk. Zijn eerste in eigen beheer verschenen plaat – Spiralen der Herinnerung met in het Duits gezongen covers van onder andere Hildegard Knef, Neil Young en John Cage – mag dan wel onopgemerkt gebleven zijn, Was Ist Muzik? en het begin dit jaar verschenen Doppelleben zijn goed ontvangen in de Nederlandse media. “Mensen hebben moeite om de muziek te plaatsen”, doet Köhncke een poging om die desinteresse te verklaren. Ook in Petrol heeft het publiek zichtbaar moeite met de technopopliedjes. Vooral wanneer Köhncke de microfoon ter hand neemt. Wild en ogenschijnlijk ongecontroleerd danst de Duitser achter zijn keyboard. Een enkeling danst met hem mee. Misschien is het de lastig te plaatsen humor wel, filosofeert Heimermann. Of toch de Sehnsucht, denkt Köhncke. “Dat is iets heel anders dan melancholie”, vertelt hij, “Melancholie is achteruitgang, het mooier voorstellen van iets dat al geweest is. Het is terugverlangen naar vroeger. Verlangen naar dat wat was en daarmee een soort van zelfmedelijden. Sehnsucht is gericht op de toekomst, het is verlangen naar iets nieuws, iets dat alleen nog in je hoofd bestaat.”

Die Sehnsucht lijkt de directe exponent van het geluid van Moroder. Het is immers warm, futuristisch en ergens behoorlijk introvert. Het is muziek die een nieuwe wereld schept om in je eentje in te wandelen, te leven, van te proeven. Die eenlinggedachte ziet Köhncke wel zitten. Dat hoort wat hem betreft ook bij het kunstenaarsschap. “Kijk, eigenlijk ben ik een kunstenaar in dienst van Kompakt.” Hij wijst op Heimermann: “Dat geldt ook voor hem. Van buitenaf lijkt Kompakt een familie, maar het is meer een heimat, een plek waar je je thuis voelt. Waar je onder vrienden bent.” Dat is tegenwoordig ook wel nodig in een stad als Keulen vinden de twee. Ja, geven ze toe, er komt ontzettend veel muziek uit Keulen. Verwonderlijk veel zelfs. Maar wie denkt dat er daarom in de stad veel te doen is, heeft het mis. Heimermann weet precies waar de pijn zit: “Voor de val van de muur was Keulen de stad van West Duitsland. In de jaren negentig was dat ook nog zo, maar nu Berlijn hoofdstad geworden is en er veel gebeurt trekken steeds meer mensen daarheen. Dat laat open plekken achter in Keulen.” Die vlucht naar Berlijn is meer dan logisch, valt Köhncke hem bij. Wonen in Keulen is bijna onbetaalbaar, in Berlijn kost het niets. Vertrekken uit Keulen? Nooit! Köhncke is fel: “Aan de ene kant is Keulen de stad van de media en tv. Dat is een schijnwereld waar wij niets mee van doen hebben en willen hebben. Je zou kunnen stellen dat wij met onze activiteiten virtuele aanslagen plegen op die schijnwereld. Wij laten zien dat er nog genoeg te verlangen valt, nog genoeg te dromen is. Wie moet dat anders doen als wij er niet meer zijn?”

dit artikel verscheen op woensdag 1 juni 2005 op cut-up.com en schreef ik samen met Omar Muñoz-Cremers. Sinds december 2009 is webzine cut-up niet meer. Toch staat de content nog steeds online. Daar komt eind deze maand waarschijnlijk verandering in. De digitale voetsporen van cut-up worden dan voor altijd uitgewist. De mij dierbare stukken van eigen hand verschijnen de komende weken op dit blog.

Goed, minimal techno heeft de laatste tijd de overhand in clubland. Zeker in Nederland. Serieuze, wellicht ietwat grimmige muziek. De soundtrack van een maatschappij op drift, zeg maar. Toch is er genoeg tegenwicht. Cosmic balearic beats komen niet zo maar uit de lucht vallen, zoals Kwadratuur lijkt te suggereren. Integendeel: ze zijn nooit weggeweest. Wie openers I Need Love van Toddy en Rayko’s Slowtrack hoort, weet wat ik bedoel. Dit is gewoon new beat. En nog verdomd goede ook.

En zo doet het Gentse platenlabel Eskimo met de Cosmic Balearic Beats-serie weer aan fijne geschiedschrijving . Zoals het dat in het verleden zo goed deed met de Serie Noire-verzamelaars. Ditmaal geen mengeling van oud en nieuw materiaal. Op Cosmic Balearic Beats staat een nieuwe groep producers centraal die het pan-Europese dansgeluid herwaarderen. Wat dat pan-Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.

Eind jaren tachtig introduceert new beat het geluid in de dan opbloeiende dancescene. De Britten – of eigenlijk een Argentijn die oude Europese pophits in Amnesia draaide – doen iets soortgelijks op Ibiza en noemen de nieuwe stijl balearic. Dat dromerige geluid past uitstekend bij het, dan nog nieuwe, gebruik van ecstasy. Dwarsverbanden met Italo disco en deephouse zijn snel gelegd. Toch verdwijnen de genres in de negentiger jaren naar de underground. Tot deze eeuw, eigenlijk. Electroclash zorgt voor een korte opleving van Italo house en new beat. Het Keulse Kompakt label schept met microhouse een nieuw soort loot aan de pan-Europese muziekboom. Noren Lindstrøm en Prins Thomas halen het oude Europese discogeluid weer van stal en flirten daarbij opzichtig met de Duitse kosmische rock – krautrock, zo je wilt – van welleer.

De herintroductie van de term balearic door Eskimo is nog niet zo goed. Zeker niet met het voorvoegsel cosmic. Juist door niet te kiezen voor het label ‘disco’ worden de dwarsverbanden nóg duidelijk. Althans, voor mij. Dit is muziek die de popmuzikale ruggengraat van Europa blootlegt. Dit is wat Europese pop Europees maakt. Op de tweede in de reekst klinkt werkelijk alles door. Vroeg zeventig jaren disco uit Italië, krautrockritmes, synthesizerpatronen van de eerste Europese disco, de zoetsappigheid van europop en het buitenaardse van nu beat. Dit is, kortom, een prachtige staalkaart van wat er buiten de gebaande paden in de dancescene wordt gemaakt.

Genoeg achtergrond. Naar de muziek. Die is van exceptioneel niveau. Van aanstormend talent van over de hele wereld. Achter het eerder genoemde Rayko gaat Spanjaard Raico Peña schuil. Hij transport Alan Pasons Project direct naar de eenentwintigste eeuw. The Outrunners kunnen zo aan tafel bij Legowelt. Dance Disorder smeedt succesvol new beat en Lindstrøm aan elkaar. Opener I Need Love van Toddy – de enige oudgediende van het stel – flirt met de trage minimal van Ripperton. Nederlander Lyhome is duidelijk beïnvloed door indietronics. Deze Cosmic Balearic Beats is, kortom, meer dan veertig jaar Europese muziekgeschiedenis. Het is de belichaming van een nieuwe generatie producers die de historische onderstroom van de dancemuziek naar de oppervlakte probeert te halen. Of Balearic Beats bij de gemiddelde muziekliefhebber kan concurreren met minimal techno of Warp-elektronica. Vast niet, daarvoor wijkt het geluid toch te zeer af van de standaard die in de mainstream is gezet. Die carnaval kan Johan Giglot dus op z’n buik schrijven. Al is België wel een heel stuk toleranter als het op nieuwe muziek aankomt dan Nederland. Misschien is verhuizen naar de grensstreek nog niet zo’n slecht idee.

Links:
www.eskimorecordings.com
www.myspace.com/eskimorecordings
www.newsrecords.be/promopage/cbb2/ (hele album te beluisteren)