dance, pop, recensie

Drvg Cvltvre: disco voor ontspoorde dansvloeren

In 2010 interviewde ik Vincent Koreman uitgebreid voor het honderdste nummer van Gonzo (circus). Koreman is de artistiek directeur van Incubate. “Om het onbekende een podium te bieden”, vertelde hij me destijds. Hij verveelt zich snel, zit met z’n neus op de nieuwste ontwikkelingen en verdiepte zich de laatste jaren in de wereldwijde opkomst van ‘bass culture’. Op z’n blog Generation Bass is daar alles over te lezen. Muziek maakte hij de laatste tijd nauwelijks. En dat kon ie als de beste. Ga maar na: RA-X, House Of Destructo, This is Total War (met Mante Schneider) en Speedboat FC.

En nu is hij terug. Uitgerekend met disco. Al is disco bij Koreman natuurlijk niet zomaar disco. Vorig jaar kwamen de eerste nummers van z’n nieuwe project Drvg Cvltvre naar buiten. Daarna volgde een subtiele mix van Burial + Four Tets ‘Nova’ (oh, die euforie!). Langspeler Everything Oblivion, gestoken in een prachtige hoes waarop tapirs staan afgebeeld, verscheen eerder dit jaar. Ja, de disco van Koreman is euforisch, maar op een andere manier dan doorgaans voor disco wordt gebruikt. Het is de euforie van de drugsroes die langzaam de verkeerde kant op gaat, richting paranoia, richting angst. Op Generation Bass wordt z’n muziek zombie disco genoemd. Die term is alleen maar bruikbaar wanneer zombies weten wat ze doen.

Dat is namelijk de essentie van de disco op Everything Oblivion: het is de soundtrack van een bewust proces. Wel eens coke gesnoven en dan voelen dat je dat beter niet had kunnen doen, maar voelen dat het verkeerd gaat? Precies, dat dus.

Wat dat betreft is er een treffende gelijkenis met de narcotische house en dancepop van Douglas Greed waar ik hier eerder over schreef. Koreman zoekt het echter eerder in trage ritmes, vreemde samples (die blaffende hond, daar lijkt ‘t althans op, in de opener) en traag bubbelende synths. Z’n disco trekt voorbij. Machinaal, met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Dat is niet alles. Koreman is tevens een uitstekende sfeermaker. ‘Mains’ is dubdisco zoals Trentemøller ‘m zou maken. Angstaanjagend – hauntology, beter dan de Britten kan ik het niet verwoorden – en ergens toch weer warm.

Wat Drvg Cvltvre typisch Koreman maakt? De versmelting met de historie van donkere dansvloermuziek. New beat, electronic body music, begin jaren 1980 electrowave en de extatische techno van GAS en Bassic Channel zijn terug te horen op Everything Oblivion. En eerlijk gezegd klinkt de ontspoorde techno – net voor de lieflijke house-cultuur om zeep werd geholpen door drugs – van Joey Beltram er ook in door. Niet als citaten, maar als sfeerelementen.

Gisteren reageerde iemand op mijn Twitter-opmerking dat Shed waarschijnlijk het beste techno-album van 2012 maakte: ik zat er naast, want die eer zou naar Drvg Cvltvre moeten gaan. Niet dus. Maar het beste disco-album van 2012? Die kan Koreman vast in z’n zak steken. Al moet de nieuwe Lindstrøm nog verschijnen.

Everything Oblivion van Drvg Cvltvre is verschenen bij Snug Life Records.

Opslaan als: donkere disco voor ontspoorde dansvloeren.
Meer Drvg Cvltvre: soundcloud.com/drvgcvltvre.

Standard
pop

120 Days: verdwijn hier

Het muzikale jaar 2012 begint niet slecht. OvalDNA van Oval en Six Cups Of Rebel van Lindstrøm gooien vast hoge ogen. En 120 Days is terug. De Noorse krautdiscor0ckers maakten in 2006 grote indruk op me. Ik sprak ze na een geweldig optreden in Off Corso, Rotterdam op het Motel Mozaïque-festival. Het interview verscheen in Mahl Magazine dat inmiddels ter ziele is. Omdat mijn verhaal negens meer te vinden is? Zet ik gewoon online.

120 Days: disappear here

Forget all those new and exciting British pop-bands that sound like 1979 never ended. The best pop-experience is hailing from Oslo, Norway. Okay, the musical direction of 120 Days isn’t exactly new either. But their blend of seventies krautrock, uplifting synth-pop and a wagonload of melancholy ís. An ideal soundtrack for musical alienation par excellence. ‘Norway can be really dark and depressive.’
Continue reading

Standard
dance, pop, recensie

Trance, disco, Sander Kleinenberg

Trance. Verguisd in kringen van alternatieve popliefhebbers. Daar staat trance gelijk aan platte Nedertrance. Tiësto, Armin van Buuren, Ferry Corsten. Tenminste, dat wat alternatieve popliefhebbers kennen van de succesvolle top drie van dj’end Nederland. Onterecht? Jazeker. Maar de vooroordelen tegenover trance zijn nu eenmaal hardnekkig.

Dat ondervond Armin van Buuren na zijn pleidooi voor auteursrechten op het onlangs gehouden Amsterdam Dance Event. Teneur van het commentaar? Hij moest zijn mond houden, want zijn muziek was bagger. Mooie drogreden, maar ik vrees dat popalternatief Nederland dat niet eens doorheeft.

Goed, het laatste album van Armin van Buuren kon ook bij mij niet op veel sympathie rekenen. In OOR noemde ik Mirage trance-middelmaat voor de massa. Tiësto en, wat langer geleden, Ferry Corsten weten overigens wel hoe een goed popalbum gemaakt dient te worden. Zij mengen trance met flinke scheuten pop, wat hippe electro en een handvol gasten die het goed doen bij het Lowlandspubliek. Succes verzekerd.

Maar ook in de alternatieve popsector zelf wordt er flink met trance geflirt. Pendulum mengt het met harde drum’n’bass, Mark Hill van Artful Dodger – pioniers in UK Garage – laat breakbeat, pop en trance naadloos in elkaar overlopen en de producers op het Duitse Kompakt en Britse Border Community kun je ‘s nachts wakker maken voor een potje experimentele trance.

Trance salonfähig? Op de Europese dansvloer wel. Alleen Nederland loopt weer eens achter. Gelukkig is er Sander Kleinenberg, afkomstig uit de progressive-hoek en internationaal bijna net zo’n grote ster als die andere drie. Met 5K levert hij een verrassend album af. Niet alleen werkt hij er samen met onder andere Ace Reign, Jamie Cullum, Kraak & Smaak, Ursula Rucker en Miss Montreal, ook laat hij grenzen voor wat ze zijn.

Dat levert niet alleen een verrassend, maar vooral een goed album op. Sander Kleinenberg doet er geen poging om een groter publiek aan te spreken of om zijn dj-publiek te vriend te houden. Enthousiast graait hij in de opgeleefde Europese discotrend. Dat levert een verdomd fijn album op, waarin zelfs de bijdrage van Jamie Cullum goed te verteren is. Het knappe? In handen van Kleinenberg klinkt disco weer net zo springlevend als in die van Lindstrøm, Prins Thomas en Aeroplane.

‘The Journey’ met Kraak & Smaak én Ursula Rucker is italodisco om je vingers bij af te likken. En zo is er meer moois te vinden op 5K. Ook wanneer Kleinenberg subtiele bruggetjes maakt tussen disco, trance en progressive. Of Miss Montreal alle ruimte geeft om het album in alle rust – en gekraak en geglitch van Kleinenberg – af te sluiten.

Oordeel zelf en luister naar ‘The Journey’ met Kraak & Smaak en Ursula Rucker:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: dance voor échte popliefhebbers en Opel Manta-rijders.
Meer Sander Kleinenberg: www.sanderkleinenberg.com en www.5k.tv.

5K van Sander Kleinenberg is verschenen bij This Is/PIAS.

Standard
dance, pop, recensie

Bij Morning Factory is alles disco

Boven de dertig, al een half leven actief in de dancescene en nu pas debuteren? Dat overkwam Jean-Pierre van der Leeuw en Joep lemmens. Begin dit jaar bracht het duo als Morning Factory (vrij naar een track van Ron Trent en Chez Damier) een eerste EP uit, Forgotten Moments op het Keulse platenlabel Yore. Dat zorgde voor een lovende recensie én interview in het Duitse tijdschrift De:Bug.

Nu is er Dazin’, twee schijven vinyl, op 20:20 Vision uit Leeds. En een derde release op Yore zit er aan te komen. Dat laat debuteren heeft zo z’n voordelen. Van der Leeuw en Lemmens kennen inmiddels het klappen van de zweep, hoorden meer dansmuziek dan ze ooit nog kunnen maken. Dat de twee oor hebben voor goede muziek, bewijst het verleden. Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.

Waar het duo op Forgotten Moments vooral lonkt naar Chicago en Detroit, daar kruipt Morning Factory op Dazin’ wat meer uit de schulp. Al zijn beide steden ook nu niet ver weg. Toch zijn de discocitaten niet te negeren. ‘Bouncin’ Moog’ laat synthesizerritmes dansen zoals Giorgio Moroder het heeft bedoeld. Afsluiter ‘Dedication’ mengt Detroittechno en discosoul losjes door elkaar. De kracht van de nummers zit ‘m vooral in het vrijwel samenvallen van melodie en ritmiek. Die laatste bijt zich vanaf de eerste seconde vast in de arrangementen en laat niet meer los. Het resultaat? Dromerige, afstandelijke maar óók fysieke, dansbare muziek.

Niet bepaald stijlvast dus, die twee van Morning Factory. En dat is precies de bedoeling, menen Van der Leeuw en Lemmens. Voor het Heerlense duo is alles disco. En nee, daarmee bedoelen ze niet de streng afgebakende muziekstijl. Voor Morning Factory is disco een gevoel, een levensstijl. Wie wil weten hoe dat klinkt? Hieronder is Dazin’ in z’n geheel te beluisteren.

Luister naar Dazin’ EP van Morning Factory:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: disco in de ruimste zin van het woord.
Meer Morning Factory: myspace.com/morningfactory

Standard
dance, heerlen, pop

Alles is disco

Alles is disco. Althans, met een beetje fantasie. Dat is wat het Duitse tijdschrift De:Bug afgelopen maand beweerde en waar de producers van Morning Factory na onze koffieafspraak het over eens waren.

Goed, die uitspraak vraagt om nuance. De:Bug, Morning Factory en ik spraken niet over alle disco, maar voornamelijk over Europese. En nee, er is ook muziek die niets met disco heeft. Wat disco dan wel is? Tja, wegkomen met het gemakkelijke ‘gevoel’ is er op dit blog niet bij. Maar toch. Disco is inderdaad een gevoel. Een gevoel van extase, van melancholie, van diepte, van gelaagdheid, van blijdschap ook. En dan is nog een dosis ironie. Ja, disco liegt de luisteraar voor. Dat weet de luisteraar. En dus is het goed. Zoiets?

Voorbeelden van disco? Ach, daar op het terras van Café Peutz noemden Morning Factory en ik talloze namen én genres (‘house? Dat is gewoon disco!’). Soms knikten we instemmend, soms fronsten we onze wenkbrauwen. Een paar namen? Daar begin ik niet aan. Laat ik vermelden dat we ergens begonnen bij Art Blakey en eindigden bij, eh, Morning Factory zelf.

De twee van Morning Factory laten de muziek liever zelf spreken. Zoals in de Strobo-mix hieronder. Disco voor de kleinere club en groot uitgevallen huiskamer. Want ja, echte disco hoort thuis in een intieme omgeving. Oh ja, niet luisteren op je computer of Mac. Disco vraagt om bas, om subwoofers, om goed geluid. Gebruik dus je Marantz buizenversterker. En wanneer je die niet hebt, een andere.

Morningfactory Strobo mix-aug-2010 by enzovoort

Standard