Het muzikale jaar 2012 begint niet slecht. OvalDNA van Oval en Six Cups Of Rebel van Lindstrøm gooien vast hoge ogen. En 120 Days is terug. De Noorse krautdiscor0ckers maakten in 2006 grote indruk op me. Ik sprak ze na een geweldig optreden in Off Corso, Rotterdam op het Motel Mozaïque-festival. Het interview verscheen in Mahl Magazine dat inmiddels ter ziele is. Omdat mijn verhaal negens meer te vinden is? Zet ik gewoon online.

120 Days: disappear here

Forget all those new and exciting British pop-bands that sound like 1979 never ended. The best pop-experience is hailing from Oslo, Norway. Okay, the musical direction of 120 Days isn’t exactly new either. But their blend of seventies krautrock, uplifting synth-pop and a wagonload of melancholy ís. An ideal soundtrack for musical alienation par excellence. ‘Norway can be really dark and depressive.’
Continue reading »

Trance. Verguisd in kringen van alternatieve popliefhebbers. Daar staat trance gelijk aan platte Nedertrance. Tiësto, Armin van Buuren, Ferry Corsten. Tenminste, dat wat alternatieve popliefhebbers kennen van de succesvolle top drie van dj’end Nederland. Onterecht? Jazeker. Maar de vooroordelen tegenover trance zijn nu eenmaal hardnekkig.

Dat ondervond Armin van Buuren na zijn pleidooi voor auteursrechten op het onlangs gehouden Amsterdam Dance Event. Teneur van het commentaar? Hij moest zijn mond houden, want zijn muziek was bagger. Mooie drogreden, maar ik vrees dat popalternatief Nederland dat niet eens doorheeft.

Goed, het laatste album van Armin van Buuren kon ook bij mij niet op veel sympathie rekenen. In OOR noemde ik Mirage trance-middelmaat voor de massa. Tiësto en, wat langer geleden, Ferry Corsten weten overigens wel hoe een goed popalbum gemaakt dient te worden. Zij mengen trance met flinke scheuten pop, wat hippe electro en een handvol gasten die het goed doen bij het Lowlandspubliek. Succes verzekerd.

Maar ook in de alternatieve popsector zelf wordt er flink met trance geflirt. Pendulum mengt het met harde drum’n’bass, Mark Hill van Artful Dodger – pioniers in UK Garage – laat breakbeat, pop en trance naadloos in elkaar overlopen en de producers op het Duitse Kompakt en Britse Border Community kun je ‘s nachts wakker maken voor een potje experimentele trance.

Trance salonfähig? Op de Europese dansvloer wel. Alleen Nederland loopt weer eens achter. Gelukkig is er Sander Kleinenberg, afkomstig uit de progressive-hoek en internationaal bijna net zo’n grote ster als die andere drie. Met 5K levert hij een verrassend album af. Niet alleen werkt hij er samen met onder andere Ace Reign, Jamie Cullum, Kraak & Smaak, Ursula Rucker en Miss Montreal, ook laat hij grenzen voor wat ze zijn.

Dat levert niet alleen een verrassend, maar vooral een goed album op. Sander Kleinenberg doet er geen poging om een groter publiek aan te spreken of om zijn dj-publiek te vriend te houden. Enthousiast graait hij in de opgeleefde Europese discotrend. Dat levert een verdomd fijn album op, waarin zelfs de bijdrage van Jamie Cullum goed te verteren is. Het knappe? In handen van Kleinenberg klinkt disco weer net zo springlevend als in die van Lindstrøm, Prins Thomas en Aeroplane.

‘The Journey’ met Kraak & Smaak én Ursula Rucker is italodisco om je vingers bij af te likken. En zo is er meer moois te vinden op 5K. Ook wanneer Kleinenberg subtiele bruggetjes maakt tussen disco, trance en progressive. Of Miss Montreal alle ruimte geeft om het album in alle rust – en gekraak en geglitch van Kleinenberg – af te sluiten.

Oordeel zelf en luister naar ‘The Journey’ met Kraak & Smaak en Ursula Rucker:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: dance voor échte popliefhebbers en Opel Manta-rijders.
Meer Sander Kleinenberg: www.sanderkleinenberg.com en www.5k.tv.

5K van Sander Kleinenberg is verschenen bij This Is/PIAS.

Boven de dertig, al een half leven actief in de dancescene en nu pas debuteren? Dat overkwam Jean-Pierre van der Leeuw en Joep lemmens. Begin dit jaar bracht het duo als Morning Factory (vrij naar een track van Ron Trent en Chez Damier) een eerste EP uit, Forgotten Moments op het Keulse platenlabel Yore. Dat zorgde voor een lovende recensie én interview in het Duitse tijdschrift De:Bug.

Nu is er Dazin’, twee schijven vinyl, op 20:20 Vision uit Leeds. En een derde release op Yore zit er aan te komen. Dat laat debuteren heeft zo z’n voordelen. Van der Leeuw en Lemmens kennen inmiddels het klappen van de zweep, hoorden meer dansmuziek dan ze ooit nog kunnen maken. Dat de twee oor hebben voor goede muziek, bewijst het verleden. Er werd gewerkt bij Outland Records in Maastricht en Rare Records in Eindhoven en talloze feesten georganiseerd in Maastricht. In de befaamde club Nightlive bijvoorbeeld, de tot kerk omgebouwde discotheek in hartje Maastricht die sinds 2006 dicht is.

Waar het duo op Forgotten Moments vooral lonkt naar Chicago en Detroit, daar kruipt Morning Factory op Dazin’ wat meer uit de schulp. Al zijn beide steden ook nu niet ver weg. Toch zijn de discocitaten niet te negeren. ‘Bouncin’ Moog’ laat synthesizerritmes dansen zoals Giorgio Moroder het heeft bedoeld. Afsluiter ‘Dedication’ mengt Detroittechno en discosoul losjes door elkaar. De kracht van de nummers zit ‘m vooral in het vrijwel samenvallen van melodie en ritmiek. Die laatste bijt zich vanaf de eerste seconde vast in de arrangementen en laat niet meer los. Het resultaat? Dromerige, afstandelijke maar óók fysieke, dansbare muziek.

Niet bepaald stijlvast dus, die twee van Morning Factory. En dat is precies de bedoeling, menen Van der Leeuw en Lemmens. Voor het Heerlense duo is alles disco. En nee, daarmee bedoelen ze niet de streng afgebakende muziekstijl. Voor Morning Factory is disco een gevoel, een levensstijl. Wie wil weten hoe dat klinkt? Hieronder is Dazin’ in z’n geheel te beluisteren.

Luister naar Dazin’ EP van Morning Factory:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: disco in de ruimste zin van het woord.
Meer Morning Factory: myspace.com/morningfactory

Alles is disco. Althans, met een beetje fantasie. Dat is wat het Duitse tijdschrift De:Bug afgelopen maand beweerde en waar de producers van Morning Factory na onze koffieafspraak het over eens waren.

Goed, die uitspraak vraagt om nuance. De:Bug, Morning Factory en ik spraken niet over alle disco, maar voornamelijk over Europese. En nee, er is ook muziek die niets met disco heeft. Wat disco dan wel is? Tja, wegkomen met het gemakkelijke ‘gevoel’ is er op dit blog niet bij. Maar toch. Disco is inderdaad een gevoel. Een gevoel van extase, van melancholie, van diepte, van gelaagdheid, van blijdschap ook. En dan is nog een dosis ironie. Ja, disco liegt de luisteraar voor. Dat weet de luisteraar. En dus is het goed. Zoiets?

Voorbeelden van disco? Ach, daar op het terras van Café Peutz noemden Morning Factory en ik talloze namen én genres (‘house? Dat is gewoon disco!’). Soms knikten we instemmend, soms fronsten we onze wenkbrauwen. Een paar namen? Daar begin ik niet aan. Laat ik vermelden dat we ergens begonnen bij Art Blakey en eindigden bij, eh, Morning Factory zelf.

De twee van Morning Factory laten de muziek liever zelf spreken. Zoals in de Strobo-mix hieronder. Disco voor de kleinere club en groot uitgevallen huiskamer. Want ja, echte disco hoort thuis in een intieme omgeving. Oh ja, niet luisteren op je computer of Mac. Disco vraagt om bas, om subwoofers, om goed geluid. Gebruik dus je Marantz buizenversterker. En wanneer je die niet hebt, een andere.

Morningfactory Strobo mix-aug-2010 by enzovoort

Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”

Continue reading »

‘Met een beetje geluk is het binnenkort zelfs opnieuw carnaval’, sluit het Belgische kwaliteitsmuziekzine Kwadratuur de recensie van Cosmic Balearic Beats Vol.2 af. Eindelijk muziek dus om met plezier op te dansen, wil Johan Giglot er maar mee zeggen. Gelijk heeft ie. En ook weer niet.

Goed, minimal techno heeft de laatste tijd de overhand in clubland. Zeker in Nederland. Serieuze, wellicht ietwat grimmige muziek. De soundtrack van een maatschappij op drift, zeg maar. Toch is er genoeg tegenwicht. Cosmic balearic beats komen niet zo maar uit de lucht vallen, zoals Kwadratuur lijkt te suggereren. Integendeel: ze zijn nooit weggeweest. Wie openers I Need Love van Toddy en Rayko’s Slowtrack hoort, weet wat ik bedoel. Dit is gewoon new beat. En nog verdomd goede ook.

En zo doet het Gentse platenlabel Eskimo met de Cosmic Balearic Beats-serie weer aan fijne geschiedschrijving . Zoals het dat in het verleden zo goed deed met de Serie Noire-verzamelaars. Ditmaal geen mengeling van oud en nieuw materiaal. Op Cosmic Balearic Beats staat een nieuwe groep producers centraal die het pan-Europese dansgeluid herwaarderen. Wat dat pan-Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.

Eind jaren tachtig introduceert new beat het geluid in de dan opbloeiende dancescene. De Britten – of eigenlijk een Argentijn die oude Europese pophits in Amnesia draaide – doen iets soortgelijks op Ibiza en noemen de nieuwe stijl balearic. Dat dromerige geluid past uitstekend bij het, dan nog nieuwe, gebruik van ecstasy. Dwarsverbanden met Italo disco en deephouse zijn snel gelegd. Toch verdwijnen de genres in de negentiger jaren naar de underground. Tot deze eeuw, eigenlijk. Electroclash zorgt voor een korte opleving van Italo house en new beat. Het Keulse Kompakt label schept met microhouse een nieuw soort loot aan de pan-Europese muziekboom. Noren Lindstrøm en Prins Thomas halen het oude Europese discogeluid weer van stal en flirten daarbij opzichtig met de Duitse kosmische rock – krautrock, zo je wilt – van welleer.

De herintroductie van de term balearic door Eskimo is nog niet zo goed. Zeker niet met het voorvoegsel cosmic. Juist door niet te kiezen voor het label ‘disco’ worden de dwarsverbanden nóg duidelijk. Althans, voor mij. Dit is muziek die de popmuzikale ruggengraat van Europa blootlegt. Dit is wat Europese pop Europees maakt. Op de tweede in de reekst klinkt werkelijk alles door. Vroeg zeventig jaren disco uit Italië, krautrockritmes, synthesizerpatronen van de eerste Europese disco, de zoetsappigheid van europop en het buitenaardse van nu beat. Dit is, kortom, een prachtige staalkaart van wat er buiten de gebaande paden in de dancescene wordt gemaakt.

Genoeg achtergrond. Naar de muziek. Die is van exceptioneel niveau. Van aanstormend talent van over de hele wereld. Achter het eerder genoemde Rayko gaat Spanjaard Raico Peña schuil. Hij transport Alan Pasons Project direct naar de eenentwintigste eeuw. The Outrunners kunnen zo aan tafel bij Legowelt. Dance Disorder smeedt succesvol new beat en Lindstrøm aan elkaar. Opener I Need Love van Toddy – de enige oudgediende van het stel – flirt met de trage minimal van Ripperton. Nederlander Lyhome is duidelijk beïnvloed door indietronics. Deze Cosmic Balearic Beats is, kortom, meer dan veertig jaar Europese muziekgeschiedenis. Het is de belichaming van een nieuwe generatie producers die de historische onderstroom van de dancemuziek naar de oppervlakte probeert te halen. Of Balearic Beats bij de gemiddelde muziekliefhebber kan concurreren met minimal techno of Warp-elektronica. Vast niet, daarvoor wijkt het geluid toch te zeer af van de standaard die in de mainstream is gezet. Die carnaval kan Johan Giglot dus op z’n buik schrijven. Al is België wel een heel stuk toleranter als het op nieuwe muziek aankomt dan Nederland. Misschien is verhuizen naar de grensstreek nog niet zo’n slecht idee.

Links:
www.eskimorecordings.com
www.myspace.com/eskimorecordings
www.newsrecords.be/promopage/cbb2/ (hele album te beluisteren)

Oké, dat garage en disco veel met elkaar te maken hebben spreekt voor zich. De manier waarop de Nederlandse Latinhouse-iconen D-Rashid en Rishi Bass de twee in Get Ready in elkaar over laten vloeien is meesterlijk. Klinkt verdorie als ArtFul Dodger op een Moroder-trip. Hoop dat het duo de Latinhouse een tijdje voor gezien houdt en dit uitermate geslaagde uitstapje zien als nieuwe start.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Fb8S51M2GAc]