Eind deze maand komt er een definitief einde aan cut-up, het webzine waar ik negen jaar lang de scepter heb gezwaaid. Het contract bij de huidige provider loopt namelijk af. Goed, het is een beetje kort dag. Toch wil ik een eerbetoon uitbrengen aan een, in mijn ogen, belangrijk en eigenzinnig Nederlands webzine. Postuum als het moet. Idee? Een tijdschrift met een bloemlezing uit negen jaar cut-up.journalistiek. Elk artikel opgemaakt door een ander grafisch ontwerpbureau of grafisch ontwerper.
Continue reading »

Terwijl op internet zowat elke minderheidsgroep er verbaal van langs krijgt, is de burgemeester van Roermond geschokt. De Russische metalband Temnozor komt naar zijn stad. ‘De skinheads van tegenwoordig hebben een weelderige haardos’, schrijft Dagblad De Limburger maar vast. Want ja: Temnozor, dat zijn nazi’s. Fascisten. Een onderzoek door de AIVD moet er komen meent burgemeester Henk van Beers. Dat is inmiddels in volle gang.

Waarschijnlijk zal de AIVD constateren dat het gaat om een storm in een glas water. Ja, Temnozor houdt er aparte denkbeelden op na. Maar het verheerlijken van de eigen Slavische wortels is niet verboden. Tenminste, ik denk dat de AIVD dat gaat constateren. In 2005 en 2006 schreef ik een aantal artikelen over de rare manier waarop onze samenleving omgaat met de vrijheid van meningsuiting wanneer het om jeugdcultuur gaat. Paganmetal en Lonsdalejongeren werden in het midden van het vorig decennium steevast als fascisten afgeschilderd. Grotendeels onterecht, zo bleek uit mijn speurwerk voor Haarlems Dagblad en cut-up.

Omdat ik het eigen wiel niet opnieuw ga uitvinden hieronder het artikel over vermeend extremistische metalbands dat ik, naar aanleiding van optredens van Enslaved en Vreid in Patronaat, begin 2005 schreef voor Haarlems Dagblad. Onderaan deze post links naar de artikelen Gevaarlijk Internet en Té Gemakkelijk Portret Van Een Verloren Generatie. Voor wie er meer over wil weten.
Continue reading »

Een vreemd jaar, dat 2009. In januari streed ik, met drie andere genomineerden, in Groningen om de Pop Media Prijs 2008. Daarna volgende een jaar waarin ik ontzettend weinig heb geschreven. Goed, die nominatie was onterecht. Toch had ik er de motivatie uit kunnen halen om meer tijd in mijn popjournalistieke werk te steken. Niet gelukt, dus.

Erger, ik schreef ongelooflijk weinig. Zeg maar gerust: schrikbarend weinig. Voor OOR maakte ik een reportage over de stille terugkeer van vinyl, deed ik een interview met jeugdheld Jon Savage, sprak ik met Jim Kerr van Simple Minds en zocht ik Depeche Mode op in Londen. Voor Glamcult schreef ik een portret van Kate Moss en volgde ik de Amsterdamse band Matik. Matt Mason voelde ik voor webzine cut-up aan de tand. Dat was het wel zo’n beetje. Voor de volledigheid: ook sprak ik met en schreef ik over Helmut Geier (Hell), Junior Boys, Miss Kittin & The Hacker, Laurent Garnier, Nouvelle Vague en bezocht ik het C/O Popfestival in Keulen. Het laatste jaar waarin ik zo weinig schreef dateert van bijna twintig jaar geleden.

Oorzaken? Twee. Het ontwikkelen van nieuwe lesprogramma’s bij het Instituut van Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam kostte meer tijd dan verwacht. Ook webzine cut-up vrat tijd. In het geval van IAM pakte dat goed uit. Er staat nu een goed lesprogramma in de zogenaamde cultuurlijn. Bij cut-up pakte de tijdsinvestering minder goed uit. Begin 2009 bezochten nog tegen de 20.000 unieke bezoekers cut-up. Dat aantal liep rap terug. Te weinig nieuwe content. Dat moest anders. Nieuwe schrijvers dus. Nieuwe rubrieken. Nieuwe tactiek en uiteindelijk ook een nieuwe strategie. Eentje die in het verlengde lag van de oude. Het mocht niet baten. Maar het was de moeite meer dan waard.

Één troost: in 2010 ga ik in ieder geval meer schrijven. Voor OOR over popmuziek. Daarnaast keer ik terug op het oude Gonzo (circus)-nest om te schrijven over nieuwe media en mediatheorie. Af en toe over kunst, misschien over (pop)muziek. Onderwerpen die ik niet kwijt kan bij OOR of Gonzo (circus) krijgen aandacht op dit blog. En dan is er nog SocialBeta, een stichting die ik eind dit jaar heb opgericht van Maurice Hermans en Egid van Houtem. Doel? Het expertisecentrum voor e-cultuur zijn dat opereert vanuit Parkstad Limburg. Dat is nogal wat, ik weet.

En dan is er nog het plan voor een boek. Of eigenlijk twee boeken. En een ingrijpende verhuizing. Daarover later meer. Het wordt in ieder geval een spannend jaar, dat 2010.

Gisteren viel het doek voor cut-up, het webzine dat ik negen jaar geleden heb opgericht met drie andere enthousiastelingen. Achteraf gezien was cut-up misschien een relikwie uit de negentiger jaren van de vorige eeuw. Een product van de op z’n laatste benen lopende moderniteit. Toch hebben we een kleine stempel gedrukt op het medialandschap in Nederland. Vorig jaar zat cut-up immers niet voor niets bij de laatste vier genomineerden voor de Pop Media Prijs 2008. Continue reading »

Waar vakantie al niet goed voor is. De afgelopen maanden heeft de cut-up.redactie dagelijks gewerkt aan de nieuwe website van cut-up. Want tja, met een slick nieuw design alleen kom je er niet. En dus werd er vergaderd, vergaderd en nog eens vergaderd. En vooral: ideeën de nek omgedraaid. Het resultaat mag er zijn. Vind ik zelf, althans. De uiteindelijke stem heeft uiteraard de cut-up.lezer.

Gemakkelijk was het niet om af te stappen van het ontwerp dat al vijf jaar domineerde. Toegegeven, het is nog steeds mooi. Beetje afstandelijk ook. Op een fraaie manier intellectueel. Ik bedoel maar: iemand die niet tot de enge doelgroep van cut-up behoort, verlaat de site na een blik van een paar seconde. Gelukkig viel dat in praktijk reuze mee. Maar goed, alleen het idee al dat we in potentie meer dan tienduizend vrienden per maand kunnen trek zorgde voor kopzorgen.

Die zijn niet meer nodig. Met een nieuw ontwerp, nieuwe achterkant en uit de as herboren rubrieken – radio, dat nu audio heet, en video – heerst er een voorzichtig optimisme op de redactie. Ook de trouwe cut-up.medewerkers roeren zich ondanks vakantie, zomer en hitte flink. De een na de ander komt met lijstes vol interessante ideeën voor artikelen. Waar een nieuw uiterlijk al niet goed voor is.

Ach, neem gewoon zelf een kijkje op www.cut-up.com en oordeel zelf.

Briljant interaction designer en collega bij cut-up en IAM Frank Kloos viert deze week het éénjarig bestaan van zijn nieuwe eigen bedrijf: Buro Frank.

Sinds kort houdt hij tevens een blog bij: burofrank.tumblr.com.

Frank mag zijn schrijfkunsten graag bagitalliseren. Onterecht, zoals je kunt lezen.

Een mens laat in een arbeidsleven flink wat sympathieke opdrachtgevers achter zich. Ik tenminste wel. Opscene, KindaMuzik, Gonzo Circus, Mahl, Ravage. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het kost me enorm veel moeite om los te komen van media die ik zelf een uiterst warm hart toedraag, waar ik me mee ben gaan identificeren. KindaMuzik? Dat ben ik. Zoiets. Ik bleef er dan ook veel te lang hangen. OOR? Ook een lastig verhaal.
Continue reading »

Nou ja, eigenlijk niet. Het is meer een soort samenwerking waarbij Mosaïek de noeste arbeid heeft verricht en cut-up daar de vruchten van plukt. Al profileert het papieren tijdschrift zich op deze manier natuurlijk ook op het web.

Drie artikelen uit de meest recente uitgave van Mosaïek, een onafhankelijk tijdschrift dat gemaakt wordt door studenten aan de Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen van de Universiteit Maastricht zijn gepubliceerd op cut-up. Een fijne samenwerking, want de manier van schrijven en de mate van diepgang is precies wat ik met cut-up.theory in gedachten heb. Wel diepgang dus, maar geen academisch geneuzel. En geen noten in de tekst zelf. Daar zijn academici doorgaans verzot op. Onterecht, overigens.

De artikelen van Jantine Claus, Kenneth van Haaren en Christine Lausberg gaan overigens over censuur. Veel leesplezier in ieder geval. Exemplaren van de papieren versie van Mosaïek, met nog veel meer artikelen over censuur, zijn te bestellen via bij de redactie van het tijdschrift. Meer informatie daarover tref je aan op cut-up.

Nog niet, althans. Wel verkeert het in een comateuze toestand. Had ik niet verwacht. Begin deze maand besloot ik het webzine om te vormen tot platform. Een groot verschil. Bij een magazine zwaait immers een redactie de scepter, kiest weloverwogen onderwerpen en het zet opdrachten uit, een platform staat open voor bijdragen van iedereen. Resultaat? Helemaal niemand draagt meer bij. Tja.

Continue reading »