Zelden klinkt maatschappijkritiek zo opwindend als op Die ganze Kraft einer Kultur, het eerste album van Mediengruppe Telekommander. Muziektijdschrift Spex noemde de plaat één van de beste debuten van het afgelopen jaar. Terecht, het duo is immers meester in het leveren van verzet gevat in energieke popliedjes met punkattitude. Geen verzet tegen het systeem, maar tegen zichzelf. “Wij leveren vooral zelfkritiek.”
Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”
1 comment » | dance, pop
Een beetje rock’n’roll in de kunst kan geen kwaad. Want dat de hele kunstwereld te duf is, staat voor Stief Desmet als een paal boven water. En als we toch bezig zijn: wat meer humor zou ook fijn zijn. Humor of niet, zonder kunst is het maar een saaie boel. Daarbij: “Ruimte voor kunst, voor elke vorm van expressie is een perfecte barometer voor een democratie. Op die manier kan kunst de wereld redden.”
Hé! Daar is het postmodernisme weer in de popcultuur! Die rare mengeling van ironie en nostalgie. tijdje weggeweest en, ten dele, weggedrukt door een herwaardering van het modernistisch gedachtegoed in de kunst en pop. Duidelijke aanwijzing? Join The Q van The Qemists. Onterecht afgedaan als drum&bass en genregenoten van Pendulum. Bij The Qemists is er iets anders aan de hand.
1 comment » | dance, pop
Why Don’t You Pull The Plug. In de debuutroman Het Uur Van Lood van Rob van Erkelens bekleedt het als vraag verpakte commando uit een nummer van Death een sleutelrol. Eentje met verschillende betekenissen. Uiteindelijk doet het er niet toe. Wat er niet is, kan immers niet eindigen. Ook niet door er de stekker uit te trekken.
Hij heeft er dertig jaar over gedaan, maar met Teufelswerk maakt Helmut Geier het album dat hem muzikaal onsterfelijk maakt. Sterker nog: de modernistische aanpak van de Duitser maakt het album tot een van de mooiste van deze eeuw.
2 comments » | dance, pop
Keuzes maken zit Raymond Cuijpers niet in het bloed, zo blijkt uit zijn onlangs verschenen roman Kunstenaar Op Kaalheide. Uiteindelijk werd de keuze voor hem gemaakt en nam hij afscheid van het profvoetbal voor er sprake was van een carrièrestart. En nog steeds kan hij niet kiezen; schilderen, schrijven, video’s maken, voetballen. Hij doet het allemaal. Maar toch: “Schilderen is het mooiste dat er is.” Stilte. “En in een vol stadion op het veld staan.”
Bij Daft Punk komen toekomst en verleden bij elkaar. Het hier en nu? Niet interessant voor de twee Fransen. Of eigenlijk wel, natuurlijk. Hoe komen ze er immers bij om zo opzichtig te flirten met verleden en toekomst? Het vorig jaar verschenen filmdebuut spant de kroon. Electroma is een 74 minuten lange zoektocht naar een betere wereld. Uiteraard wordt die ook nu niet gevonden.
Op 25 mei speelde Blumfeld z’n laatste concert ooit in thuisstad Hamburg. Na zeventien jaar en zes studioalbums houdt de band op te bestaan. De rek is er uit, meent voorman Jochen Distelmeyer. Tot verdriet van popminnend Duitsland. Een ode aan het beste indierockalbum ooit: Ich-Maschine.
Eind deze maand komt er een definitief einde aan cut-up, het webzine waar ik negen jaar lang de scepter heb gezwaaid. Het contract bij de huidige provider loopt namelijk af. Goed, het is een beetje kort dag. Toch wil ik een eerbetoon uitbrengen aan een, in mijn ogen, belangrijk en eigenzinnig Nederlands webzine. Postuum als het moet. Idee? Een tijdschrift met een bloemlezing uit negen jaar cut-up.journalistiek. Elk artikel opgemaakt door een ander grafisch ontwerpbureau of grafisch ontwerper.
Continue reading »
