kunst, pop

De urgentie van Palais Schaumburg

 

Update, 3 oktober 2012: het uitgestelde concert van Palais Schaumburg vindt aanstaande zaterdag 6 oktober plaats in Worm, Rotterdam. Zie hier.
Update, 24 april 2012, 20u: Optreden van Palais Schaumburg op 27 april in Worm, Rotterdam gaat niet door. Hiller is verongelukt met z’n fiets en revalideert. Zie hier.

Een supergroep, die naam mag Palais Schaumburg best hebben. De Neue Deutsche Welle-band, die in de eerste helft van de jaren tachtig furore maakte, bleek een goede leerschool voor pioniers in de elektronische muziek. Sinds vorig jaar is de band weer bij elkaar in de bezetting waarin het legendarische titelloze debuut werd opgenomen.

Zonder Moritz von Oswald dus. De man achter Basic Channel speelde in 1983 kort mee met de band. Ook niet van de partij? FM Einheit, de slagwerker van Einstürzende Neubauten. Wie er wel weer bij zijn? Thomas Fehlmann (oprichter en later solo uitermate succesvol in de ‘nieuwe’ ambientscene, onder andere als lid van The Orb), Holger Hiller (die in de band na één jaar, in 1981, alweer verliet), Ralf Hertwig (die een bekend Duits filmscriptschrijver is geworden) en Timo Blunch.

Het is de bezetting van Palais Schaumburg, vernoemd naar het ‘Witte Huis’ van de Bondsrepubliek Duitsland in Bonn, die een legendarisch album hebben gemaakt. Het titelloze debuut staat ook nu nog als een huis, mede dankzij de geweldige productie van David Cunningham. Single ‘Wir Bauen eine neue Stadt’ is hoekige, avantgardistische dubpop die soepeler en vooral urgenter klinkt dan de witte funk die destijds in Engeland opkwam. Zat goed muziek tussen, zeker, maar het leek er om te gaan om funk en new wave hard te laten botsen. Niets van dat bij Palais Schaumburg. Daar klopt de dubpop als een bus. Geen botsing, maar de ultieme symbiose tussen dub, new wave, avantgarde en afstandelijke maatschappijkritiek. Zoals alleen Duitsers dat kunnen. Luister maar naar het latere solowerk van Fehlmann of naar de Basic Channel-pseudoniemen Maurizo, Rhythm & Sound, Round One en Quadrant.

Na het eerste album verliet Hiller de band en vertrok naar Engeland om daar als geluidstechnicus aan het werk te gaan. Palais Schaumburg maakte nog twee, niet heel interessante, albums. Hiller liet zich in zijn teksten niet alleen inspireren door de actualiteit. De Duitse componist Paul Hindemith (uitvinder van het begrip Motorik) is er een van. William Burroughs een ander. De cut-uptechniek van die laatste paste Hiller vaak toe. Met betekenis was Hiller destijds niet bezig, vertelde hij twee jaar geleden aan het Berlijnse tijdschrift De:Bug: “Ik ben van mening dat teksten, muziek of welke vorm van kunst dan ook niet voor zichzelf bestaan maar altijd in dialoog met het publiek.”

In hetzelfde interview vertelt Hiller dat hij na de internetcrash aan het begin van deze eeuw berooid is achtergebleven. Huis in Londen weg, nieuwe toekomst opbouwen in Berlijn. Sinds 2000 heeft hij geen muziek meer gemaakt en klust hij bij als leraar Duits. Ligt daar de sleutel voor de terugkeer van Palais Schaumburg? Vast niet. Fehlmann en Hertwig hebben succesvolle carrières. Voor hen is de noodzaak om oud werk op te pakken minder aanwezig. En toch staat Palais Schaumburg binnenkort weer op de planken. In Japan, in Keulen tijdens C/O POP en in het Rotterdamse Worm.

Sinds ik Slint zo’n vijf jaar geleden Spiderland hoorde vertolken in Paradiso ben ik niet zo happig op bands die terugkeren om hun legendarische plaat te vertolken. Toch zijn er uitzonderingen. Voor Godflesh maak ik er graag een. En dat geldt ook voor Palais Schaumburg. De urgentie van het debuutalbum uit 1981 is nu groter dan dat van Screamadelica, Bossanova of de eerste drie van Simple Minds. Komt nog eens bij dat het viertal misschien stiekem nieuwe muziek heeft geschreven. Komende zaterdag staat de band in Worm, Rotterdam.

Standard
creatieve industrie, dance, nieuwe media, oude media, pop

Weinig samenhang op C/O Pop

Apparat, foto: Tobias Vollmer

Grimas op het gezicht van Sascha Ring. Wéér een fout. De Berlijner probeert zijn teleurstelling te maskeren. Lukt dus niet. Zo speels en vrij als hij te werk gaat als Apparat, zo gespannen stond Ring er afgelopen donderdag bij mét band. Geen wonder. De akoestiek in de Philharmonie in Keulen is fabelachtig goed. Elke noot is perfect te horen, óók de valse. En tja, Ring wil extra goed voor de dag komen. Dit jaar nog moet er een album uitkomen van Apparat als heuse band: geen glitch meer, maar postrock met elektronica. Op het podium voor klassieke muziek blijft daar weinig van over. In de hoofdstad van de instrumentale rock overspeelde de Berlijner duidelijk zijn hand.

Lees verder bij OOR.

Standard