Vier uur heb ik ooit op ze gewacht in een hotel in Amsterdam (voor Bassic Groove). Het moet 1998 zijn geweest. Misschien een jaar eerder. De twee van The Crystal Method hadden een flinke vertraging en wilden bij aankomst eigenlijk het liefst direct naar bed. Hun Metallica- en Megadeth-shirts braken het ijs. De slaap – en het lange wachten – waren direct vergeten. Topgozers. Topmuziek.
En toch. Vaak wordt The Crystal Method gezien als een slap aftreksel van Chemical Brothers. Niets is minder waar. Lees er mijn artikel over de herkomst van het geluid van die laatste act maar op na in een Opscene die ergens in 2000 verschenen (artikel over Funky Breaks).
Genoeg woorden gebruikt. Zondagclip gaat immers om muziek en een clip. Niet de originele van Born Too Slow (van 2002, dacht ik), maar wel een mooie.
Leeroy Thornhill? Dat is die gast van dik twee meter die gedurende de jaren negentig op het podium stond met The Prodigy. Daar danste hij en speelde keyboard. Thornhill wilde meer. Zelf muziek maken, bijvoorbeeld. Tegenwoordig heeft hij z’n eigen label waarop onlangs een verzamelaar is verschenen met het beste werk. Tasty Episode 1 heet het werkje en hier tref je een recensie aan.
Aardige, maar ook saaie verzamelaar. Thornhill zelf blinkt er onder eigen naam uit met nu skool breakz die dicht tegen het oude hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.
In Engeland zijn ze blij met Thornhill. Zijn label, Electric Tastebuds werd direct genomineerd voor beste nieuwe platenlabel bij de Breakspoll 2009. Overdreven. Tasty Episode 1 laat horen dat zijn label in de breedte nog te eenvormig is. Ach, wat niet is kan nog komen.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ooit zat hij in The Prodigy, sinds november 2008 heeft hij een eigen label: Electric Tastebuds. Het leverde Leeroy Thornhill meteen een nominatie op voor beste nieuwkomer-label bij de prestigieuze Breakspoll 2009. In Nederland is breakbeat ergens in de marge terecht gekomen, in thuisland Engeland floreert het genre al sinds begin jaren negentig. Goed, zo populair als tijdens big beat en nu skool breakz, rond de eeuwwisseling, is het genre niet. Neemt niet weg dat de breakbeatcommunity er bijzonder sterk en uitgebreid is. In Londen is breakbeat net zo populair als dubstep.
Teast Episode 1 laat horen wat Thornhill in een jaar tijd zoals heeft uitgebracht. De verzamelaar is tevens een aardige staalkaart voor de ontwikkelingen in het genre. Want de breakbeat van nu is niet meer die van begin deze eeuw. Zo schurkt The Wrongstars dicht tegen drum&bass, old school hardcore en rave aan, mengt Controlled Changed trance met nu skool breakz, introduceert Jagged Slap minimaltechno en laat Thornhill zelf de bassen diep grommen. Dat doet ie overigens overtuigend en veel beter dan zijn oud-collega’s van The Prodigy het tegenwoordig doen. Wel jammer? Na een half uur beginnen de harde bassen en stuwende breaks op Tasty Episode 1 te vervelen. Iets meer afwisseling – waar zijn de flirts met dubstep? – had wonderen gedaan.
hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.
tijdens big beat en nu skool breakz, rond de eeuwwisseling, is het genre niet. Neemt niet weg dat de breakbeatcommunity er bijzonder sterk en uitgebreid is. In Londen is breakbeat net zo populair als dubstep.