1996, Drum’n'bass-feestjes in Amsterdam en Utrecht. De dBreaks-mailinglijst. Ongebreideld geloof in de toekomst. Daar doet ‘Superbad’ van Aquasky en Ragga Twins me aan denken. Raise The Devil, het nieuwe album van eerstgenoemde drietal uit Bournemouth speelt met de muzikale geschiedenis, maar blijft bas en breaks trouw. Geweldig album dat hoog eindigt in mijn top-10 van beste albums van 2011.

Overigens was er zo in de tweede helft van de jaren negentig een act uit Amsterdam of Utrecht die eenzelfde soort mix maakte van jaren zestig soul met drum’n'bass als in ‘Superbad’. Iemand enig idee welke act dat was? Voor nu: genieten.

Onderschat, dat heb ik ‘m. Brit Tim Healey kende ik al van Coburn, een breakbeatduo dat in 2007 een album uitbracht. Maakte destijds weinig indruk. Healey maakt al breakbeat sinds het begin van deze eeuw. Zo nu en dan kwam ie voorbij op 12inches, albums en remixen van Stanton Warriors, Tomcraft, Deekline en DJ Assault. Zeg maar de Britse post-nu skool-scene.

Rest In Beats is Healy’s langspeeldebuut. Maakte bij de eerste luisterbeurt weinig indruk. Overdaad aan grote gebaren, veel geschreeuw, overdaad muzikale clichés en geen memorabele melodieën. Kortom, dance die het goed doet op het electrohouse-podium van Mystery Land maar buiten die setting geen potten breekt. Komt nog eens bij dat het, eh, ‘verhaal’ van het album – tijdens de intro wordt Healey ten grave gedragen, maar nee, hij is verre van dood – op de gaapspieren werkt.

Ik zat ernaast. Tijdens een onbewaakt ogenblik pompte single ‘Rock It Roll It’ plots door de speakers van mijn AKG-hoofdtelefoon. En verdomd, dat klonk goed. Healey mengt er r&b, drum’n’bass, electrohouse en UK bass door elkaar. Klinkt goed. In Engeland noemen ze dat bubstep. Healey belandde er prompt mee op nummer één in de hitlijst van dance-downloadplatform Beatport. Rest in Beats verdiende een herkansing, zo oordeelde ik.

Goed, beter dan ‘Rock It Roll It’ wordt het niet op het debuutalbum van Healey. En ja, Healey maakt het in momenten erg bont. Dan gieren de synths hoger dan bij Deadmau5, klinkt zijn breakbeat alsof big beat in 1997 niet ten onder is gegaan. Of wat te denken van ‘Dear Prudence’, een Beatles-cover met Kirsty Sillars op zang? Snel vergeten.

Gelukkig heeft die durf om grenzen over te gaan ongeacht het resultaat – of wellicht die mateloze zelfoverschatting – ook positieve kanten. De electro-gekte in ‘Believe Him’ bijvoorbeeld. Te gek popnummer ergens in het schemergebied tussen leftfield en grime. ‘Loving You’ kan zo op de nieuwe Justice.

Luister naar ‘Rock It Roll It’ van Tim Healy (luisteren op je AKG!):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: bubstep, UK Bass, breakbeat, electrohouse, geef ‘t beestje maar een naam.
Meer Tim Healey: www.soundcloud.com/tim-healey

Rest In Beats van Tim Healey is verschenen bij Surfer Rosa.

Vier uur heb ik ooit op ze gewacht in een hotel in Amsterdam (voor Bassic Groove). Het moet 1998 zijn geweest. Misschien een jaar eerder. De twee van The Crystal Method hadden een flinke vertraging en wilden bij aankomst eigenlijk het liefst direct naar bed. Hun Metallica- en Megadeth-shirts braken het ijs. De slaap – en het lange wachten – waren direct vergeten. Topgozers. Topmuziek.

En toch. Vaak wordt The Crystal Method gezien als een slap aftreksel van Chemical Brothers. Niets is minder waar. Lees er mijn artikel over de herkomst van het geluid van die laatste act maar op na in een Opscene die ergens in 2000 verschenen (artikel over Funky Breaks).

Genoeg woorden gebruikt. Zondagclip gaat immers om muziek en een clip. Niet de originele van Born Too Slow (van 2002, dacht ik), maar wel een mooie.

The Crystal Method – Born too slow from Kaj Iven on Vimeo.

Leeroy Thornhill? Dat is die gast van dik twee meter die gedurende de jaren negentig op het podium stond met The Prodigy. Daar danste hij en speelde keyboard. Thornhill wilde meer. Zelf muziek maken, bijvoorbeeld. Tegenwoordig heeft hij z’n eigen label waarop onlangs een verzamelaar is verschenen met het beste werk. Tasty Episode 1 heet het werkje en hier tref je een recensie aan.

Aardige, maar ook saaie verzamelaar. Thornhill zelf blinkt er onder eigen naam uit met nu skool breakz die dicht tegen het oude hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.

In Engeland zijn ze blij met Thornhill. Zijn label, Electric Tastebuds werd direct genomineerd voor beste nieuwe platenlabel bij de Breakspoll 2009. Overdreven. Tasty Episode 1 laat horen dat zijn label in de breedte nog te eenvormig is. Ach, wat niet is kan nog komen.

download 80s Child van Leeroy Thornhill

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Links:
www.myspace.com/leeroythornhill
electrictastebuds.co.uk

Ooit zat hij in The Prodigy, sinds november 2008 heeft hij een eigen label: Electric Tastebuds. Het leverde Leeroy Thornhill meteen een nominatie op voor beste nieuwkomer-label bij de prestigieuze Breakspoll 2009. In Nederland is breakbeat ergens in de marge terecht gekomen, in thuisland Engeland floreert het genre al sinds begin jaren negentig. Goed, zo populair als tijdens big beat en nu skool breakz, rond de eeuwwisseling, is het genre niet. Neemt niet weg dat de breakbeatcommunity er bijzonder sterk en uitgebreid is. In Londen is breakbeat net zo populair als dubstep.

Teast Episode 1 laat horen wat Thornhill in een jaar tijd zoals heeft uitgebracht. De verzamelaar is tevens een aardige staalkaart voor de ontwikkelingen in het genre. Want de breakbeat van nu is niet meer die van begin deze eeuw. Zo schurkt The Wrongstars dicht tegen drum&bass, old school hardcore en rave aan, mengt Controlled Changed trance met nu skool breakz, introduceert Jagged Slap minimaltechno en laat Thornhill zelf de bassen diep grommen. Dat doet ie overigens overtuigend en veel beter dan zijn oud-collega’s van The Prodigy het tegenwoordig doen. Wel jammer? Na een half uur beginnen de harde bassen en stuwende breaks op Tasty Episode 1 te vervelen. Iets meer afwisseling – waar zijn de flirts met dubstep? – had wonderen gedaan.

Link:
www.myspace.com/leeroythornhill