Echt waar: zojuist heb ik voor het eerst sinds mijn aankomst op Terschelling naar muziek geluisterd. Het moet niet gekker worden. Wat ik luister? Anders Ilar. Niet zomaar, natuurlijk. De Zweed past perfect bij het woeste, haast ontembare landschap van de Boschplaat, het meest oostelijke deel van het eiland.

Eerder noemde ik Anders Ilar op cut-up al eens de Machinefabriek van de dance omdat hij meer platen uitbrengt dan gezond voor ‘m is. Daar is hij inmiddels mee gestopt. Toch is er een nieuwe. Een langspeler nog wel. Sworn, uitgekomen op het Düsseldorfse Level Records en dus voorzien van een prachtige hoes, is zijn beste tot nu toe. En dat wil wat zeggen.

Anders Ilar klinkt er afstandelijker dan op z’n vorige releases. Nóg afstandelijker, eigenlijk. Want wereldvreemd zijn z’n klanken altijd al geweest. Met een flinke dosis melancholie zorgt die afstandelijkheid ervoor dat Sworn staat voor een gloedvolle mengeling van ambient en deephouse die ideaal is om van je omgeving te vervreemden. Of om vervreemding tegen te gaan.

Neem nou de Boschplaat. Toen ik er gisteren in mijn eentje rondliep voelde dat als wandelen in een onaardse omgeving. De kleurschakeringen lijken er mat, maar wie goed kijkt ontwaard een lappendeken aan kleuren. Van diepgroen en -bruin tot welhaast fluoriserend geel. Het gieren van de wind door het helmgras en de geluiden van vogels ergens ver weg zorgen voor nog meer afstand. Eerlijk gezegd overviel me ook een lichte angst. Na anderhalf uur lopen door het mulle zand naar het meest westelijke deel van het natuurgebied, nog steeds geen eind in zicht en een langzaam dalende zon, besloot ik om terug te keren.

Met Anders Ilar op de iPod was ik zonder twijfel doorgelopen. Zijn afstandelijke mengeling van ambient en deephouse is net zo vervreemdend als het landschap van de Boschplaat. Ideaal middel dus om één te worden met zoveel natuurpracht. Dat Anders Ilar en de Boschplaat goed samengaan is overigens niet zo vreemd. De Zweed haalt zijn inspiratie uit de omgeving rond zijn geboorteplaats Ludvika. Nog lang geen Noord-Zweden, maar toch behoorlijk ruig.

Zometeen trek ik nogmaals op naar het meest westerse puntje van de Boschplaat. Ditmaal gaat het lukken. Met dank aan Anders Ilar.

Een week niet werken. Ach, zeg maar gerust een dag niet werken. Dat is sinds begin 2005 – mijn laatste vakantie, met Berlijn als bestemming – niet meer voorgekomen. Tot nu dus. Deze midweek – de week zonder weekenden, zeg maar – zit ik op Terschelling. Mét MacBook Pro, studieliteratuur en een flinke stapels promo’s om te recenseren. Nog geen seconde naar omgekeken.

Geen tijd voor. Te druk. Terschelling is een prachtig eiland, het dorp waar ik zit – Terschelling-West – heeft ontzettend aardige bewoners. Stug? Helemaal niet. Juist nieuwsgierig en altijd in voor een praatje. Komt goed uit, want of ik meer dan drie dagen mijn mond kan houden, betwijfel ik ten zeerste.

Gisteren fietste ik naar de Boschplaat aan de andere kant van het eiland. Een flinke rit, zeker wanneer je, zoals ik, de kustlijn volgt. Goede keuze. Ik zag er de Scholekster die op Terschelling ook wel Bontepiet wordt genoemd. Prachtige vogel, die opvalt door de lange, oranje snavel. Sierlijk, statig en ook speels en aandoenlijk. Ook gespot: de Wulp. Al dacht ik op dat moment dat het een Kluut was. Die blijken echter welhaast uitgestorven. De eenzame fietstochten langs het wad en het turen naar vogels in de verte, maken warme herinneringen in me los.

Vroeger trok ik er met mijn opa op uit om vogels te spotten op de Brunssummer Heide. Totaal ander gebied, natuurlijk. Maar toch. Dagenlang zat ik nadien met allerlei vogelboeken op schoot, terwijl ik mijn moeder bijkans gek maakte met mijn enthousiaste geschreeuw: ‘die heb ik gezien! De grauwe kiekendief heet ie! Mama, kijk dan!’ Op mijn achtste of negende wilde ik vast vogelonderzoeker worden. Ik weet het niet meer.

Dertig jaar later denk ik erover om een boek aan te schaffen over wadvogels. Nu ik uitkijk op een lieflijk door prachtige bladerloze bomen omgeven pittoreske pleintje waar de zon zorgt voor een vaaggele tint, denk ik er tevens over om minstens vier keer per jaar naar Terschelling te gaan. Of er een appartement te kopen. Of er te gaan wonen. Afkickverschijnselen van het vele werken de afgelopen jaren? Misschien. Maar toch, het zou zo maar kunnen gebeuren.