Dub- en rave-esthetiek met Objekt
De muziek van Objekt afdoen als dubstep? Slaat nergens op. De mannen van de beste radioshow ter wereld, Beneden NAP uit Amsterdam, noemen de pareltjes van de Berlijner dan ook bass music. Zo hoort dat. In Gonzo (circus) stoeit Katrien Schuermans met de ondefinieerbare pracht van Objekt. Haar worsteling is begrijpelijk: Objekt is niet in hokjes te vangen. Veel is er niet te vinden over de producer. Ja, hij gebruikt eveneens de naam TJ Hertz. Brengt de persoon zelf niet dichterbij. Over het internet zweven een handjevol interviews, in Gonzo (circus) komt de Berlijner aan het woord. Als hij geen muziek produceert? Dan programmeert hij dj-tools als Traktor voor Native Instruments. Dat schept een band: we kunnen beiden uit te voeten met C++, de überprogrammeertaal.
Vorige maand verscheen de 12inch Cactus/Porcupine bij Hessle Audio, zijn minst uitgesproken werk tot nu toe. In Cactus probeert Object ironisch te zijn. Heeft ie niet nodig. Porcupine is beter. Verrassender ook. Maar z’n werk tot nu toe bracht Objekt vorig jaar uit op zijn eigen label, eh, Objekt. Twee plakken vinyl met vier nummers die inmiddels nergens meer te vinden zijn. Op vinyl, dan (René Passet meldde me zojuist dat er inmiddels herpersingen zijn). Prijsnummers zijn Tinderbox en Unglued die beide herinneren aan de vroege jaren negentig. Invloeden uit rave, dub en techno omhelzen elkaar innig. Een 808 (écht of niet) draait overuren. De spanning is te snijden, een beetje zoals op de laatste Burial. Glitch en omgevingsruis spelen een belangrijke rol. Extra grappig omdat Objekt sleutelt aan de systemen die menig producer gebruikt om muziek te maken.
De techno in CLK Recovery is meesterlijk. Diepe ritmes, gortdroge beat een ratelende drumcomputer: hoe retro wil je het hebben? The Goose That Got Away is donkere techstep, zo weggelopen uit de late jaren negentig toen drum’n’bass donkerder en donkerder werd. En dan zijn daar plots weer die rave-ritmes. De luisteraar op het verkeerde been zetten? Daar smult Objekt blijkbaar van. De luisteraars ook. Op internationale dancefora wordt hij gesmeekt om meer materiaal uit te brengen. Begrijpelijk. Toch, haastige spoed is zelden goed. Nu nestelt de Berlijner zich behaaglijk tussen Zomby en Burial met wie hij een duidelijke dub- en rave-esthetiek deelt. Wat voor hen geldt, geldt ook voor Objekt: op geweldige muziek wachten we graag, ook in tijden van internet.
Objekt #1 en Objekt #2 zijn verschenen bij Objekt, Cartus/Porcupine bij Hessle Audio.
Opslaan als: eh, gewoon bass music.
Meer Objekt: keinobjekt.tumblr.com.
Curiosa: vorig jaar leverde Objekt deze fraaie mix af voor FACT.
Dat levert betere liedjes op. Betere popliedjes, eigenlijk. Zorgt er ook voor dat de drie Berlijners – naast Fabian Fenk ook Anton Feist, Alex Amoon – nogal wat weg hebben van Junior Boys, het Canadese duo waarvan de helft tegenwoordig in de Duitse hoofdstad bivakkeert. Begon Dull Care van Junior Boys bevat net zulke melancholische, donkere pop met elektronische touch als What?. Toch zijn er verschillen. Zo diep als de twee Canadezen gaan de Duitsers niet. Onbewust houden ze in, gooien ze er nog wat luchtig in als het muzikale gemoed te zwaar wordt. Jammer.