pop

control #2: ian curtis en parnassia

De enige film die ik dit jaar heb gezien en steevast met Closer aanduid. Daarin sta ik overigens niet alleen. Ook Omar Munoz-Cremers blijft ‘m zo noemen. Het meisje bij de kassa wilde me al een kaartje voor 24 Hour Party People verkopen. Toch klopt de titel. Closer mag dan wel zijn briljante zwanenzang zijn, bij Curtis draait alles om controle en, uiteraard, controleverlies. Dat heeft Anton Corbijn goed geobserveerd en heel fraai in de film verwerkt. Al is de psychische aandoening van Curtis niet prominent aanwezig. En dus begrijpt de gemiddelde bioscoopganger er weinig van. Pleegde Curtis zelfmoord omdat hij niet kon kiezen tussen zijn vrouw en minnares? Zat hij gevangen in een mislukt huwelijk mét kind? Werden de seks, drugs en rock’n’roll hem fataal? Nee. Hij verloor simpelweg de controle over de verwachtingen die anderen van hem hadden.

Continue reading

Standard
dance, pop

control #1

Stiekem verlang ik naar Control, de film over het leven van Ian Curtis door Anton Corbijn. Na Touching From A Distance, het boek dat weduwe Deborah Curtis over de zanger en tekstschrijver schreef, had mijn portie Joy Division wel gehad.

Maar ja, die beelden in De Wereld Draait Door – en die guitige lach van knuffelbeer Matthijs van Nieuwkerk die je gewoon ziet denken: ‘what tha fuck?’ – maakten me toch lekker voor de film.

Zondag ga ik ‘m zien. Nu eerst naar de creatieve conferentie i-fabriek in Maastricht. Weg van al dat creative industries geblaat in het grootste dorp van de wereld.

Maar niet zonder een fraaie uitsmijter. Na Joy Division kwam, uiteraard, New Order. Na Loop en Blumfeld de beste band ter wereld. Als Perfect Kiss – ‘The perfect kiss is a kiss of death’ – je niet overtuigt, dan weet ik het ook niet meer.

Of wel: je hebt geen smaak.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=–pSWLEVGhY]

Standard