Wie er wel was, viel met de neus in de boter. Davies’ laatste boek, Flat Earth News – in het Nederlands vertaald als Gebakken Lucht, is een ontluisterend kijkje in de keuken van de kwaliteitskranten. Zij kozen de laatste jaren steeds meer voor amusement en steeds minder voor diepgang en achtergrond. Een proces waar mediawereld als geheel aan ten prooi is gevallen, meent Davies.

Hij heeft gelijk. De laatste tijd heb ik meerdere malen over het fenomeen geschreven vanuit Nederlands perspectief. Over de gemakzucht waarmee persbureau ANP dubieuze onderzoekjes verwerkt tot lekker leesbare persberichten. Over de gemakzucht van kwaliteitskranten als NRC en Volkskrant die de persberichten zonder morren overnemen. Over de gemakzucht van de mediaconsument die alles voor zoete koek slikt en vindt dat hij of zij oh zo goed is in het inschatten van wat wel en wat niet waar is.

Ja, onderzoeksjournalist Nick Davies en ik zitten op één lijn. Donderdagavond gaf hij studenten een aantal goede tips mee én prikte hij het idee door dat traditionele media een genuanceerd beeld van de werkelijkheid geven. De huidige aandacht voor het aangekondigde huwelijk tussen prins William en Kate in Engeland? Te gek voor woorden, meent Davies. ‘De meeste mensen kan het geen fuck schelen’, sneert hij. Precies wat er in Nederland gebeurt. Goed voorbeeld? De hype rond Twitter door kranten als NRC en Volkskrant, door nieuwsprogramma’s als De Wereld Draait Door en ÉénVandaag. Iedereen aan de Twitter? Nee hoor. Slechts een paar honderdduizend Nederlands twittert regelmatig.

Kortom, in de media regeert tegenwoordig de waan van de dag. Davies maakt zich er boos over. Je gelooft hem direct. Die iets te grote leren jas die van zijn linkerschouder afglijdt, die schittering in zijn ogen wanneer hij over zijn vak praat. Het maakt hem kwetsbaar, eerlijk, oprecht. Ja, een beetje onbeholpen. De stelligheid waarmee hij zijn mening brengt, versterkt dat beeld. En ja, je gelooft ‘m ook wanneer Davies vraagt of de camera uit kan, gestopt kan worden met twitteren omdat hij iets gaat onthullen dat binnen de muren van de collegezaal dient te blijven.

Speelt Davies een spel met zijn publiek? Waarschijnlijk wel. De onthulling – Wikileaksbaas Julian Assange misbruikt de beschuldiging van verkrachting aan zijn adres door te klagen dat de Amerikaanse veiligheidsdiensten er achter zitten – die hij doet is eigenlijk geen onthulling. Davies schreef er reeds over in de Britse krant Guardian. Toch creëert hij er een sfeer van samenzwering mee. Wij – toehoorders – delen iets met Davies dat onbekend is. Tenminste, dat willen we graag geloven. Knap. En ja, ook ik val voor de charmes van de Brit.

Belangrijkste tip voor studenten? Davies is stellig: ‘specialiseer je als journalist in een onderwerp of klein geografisch gebied.’ Of beide. ‘Schrijf over opera in Amsterdam’, geeft hij als voorbeeld. Dat moet de aanwezige MIC- en IAM-studenten als muziek in de oren hebben geklonken. Zij weten immers als geen ander dat ze zichzelf neer moeten zetten als expert. Als belangrijke node in het netwerk waarin ze zichzelf positioneren. Worden individuele expert in de nabije toekomst belangrijker dan de titels waarvoor ze schrijven? Daar doet Davies geen uitspraak over. Andrew Keen, toevallig vorige week maandag te gast op de Hogeschool van Amsterdam, is daar stellig van overtuigd. Hij schrijft er momenteel een boek over. Hoop dat mijn studenten er de komende tijd al over na gaan denken. En de komende MIC Society-lezingen wél bijwonen. Daar worden ze namelijk écht beter van.

Meer info over MIC Society op www.nieuwsenmedia.nl.

Basserk is daar één van. Geen beter label om op de hoogte te blijven van de nieuwe ontwikkelingen in pistolpop, nu rave en electrorock. Kortom, in de combinatie van stompende beats, gierende synthesizers en ragende gitaren. Daarbij is het grafisch ontwerp om door een ringtje te halen. Een 12inch van Basserk kan bij wijze van spreken zo aan de muur. Zouden meer labels moeten doen.

Ook de verzamelreeks van het label ziet er piekfijn verzorgd uit. De vierde in de rij Some Tunes is inmiddels verschenen. En ja, ook deze is moeite waard. Muzikaal heeft Basserk de grenzen flink opgerekt. Terecht, want ook de dubstep van Schock and Awe past prima bij het label. Want dezelfde vibe als de andere bijdragen.

Toegegeven, de spijkerharde techno-electro van Doctr en Klipar, mét veel te hard doordenderende synths, kan we gestolen worden. Al heeft die eerste nog een leuk, percussief house-intermezzo. Maar goed, ook dat is Basserk. Wat me beter bevalt? De italo van Ita Atari & Rampue. Alleen de naam al. Of wat denken van ‘Ganz Sticky’ van Petr Passive? Koppelt ook nog eens losjes EBM en dubstep aan elkaar. Zo hoor ik het graag.

Beste nummer? Zonder twijfel ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon uit Boston. Waarom? Door de house-feel, die aanstekelijke groove en vooral omdat het én funky is én verdomde dreckig. Je kunt er, kortom, heerlijk op rauzen.

Luister naar ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon:

Opslaan als: electrorock, pistolpop, nu rave, gewoon rauzen.
Meer Basserk: www.basserk.com.

Zo’n korte tijdsperiode heeft nadelen. Aandacht voor diepgang? Lastig. Leren van fouten? Eveneens lastig. De eerste poging is immers meteen de poging die zichtbaar wordt. Genoeg gezeurd. Het is namelijk wel heel erg leuk om een tijdschrift te maken in slechts één dag. Hoe dat in z’n werk gaat. Laat ik maar even citeren:

“De inhoud van het DJB24 Magazine is gebaseerd op de bekende disciplines binnen de wereld van DJBroadcast: muziek, lifestyle, fashion, art, film, gear en games. Voor elke discipline zal een werkgroep worden gevormd onder begeleiding van een gelouterde professional. Deze teams krijgen na een korte briefing van 10:00 uur ’s ochtends tot 16:00 uur ’s middags de tijd om de 64 beschikbare pagina’s te vullen. Vervolgens gaat het designteam aan de gang om de pagina’s op te maken en het blad te prepareren voor de drukker. De avond wordt besteed op het kleurrijke Off Centre Festival en aan het einde krijgt iedereen een magazine mee naar huis. DJB24 wordt verder in een oplage van 15.000 verdeeld over locaties in heel Amsterdam.

DJB24 komt mede tot stand met dank aan onze vier partners voor dit project. Vodafone verbindt zich aan het magazine en daagt een team van creatieven uit om ter plaatse een uitdagende ‘creative concepting’ opdracht te volbrengen. Voor Swatch zullen een drietal fotografen en een grafisch ontwerper een opdracht krijgen om een fashion editorial te maken. Voor Converse zal een fotograaf en een journalist een muziekreportage maken met de Friese band Daily Bread. Pioneer tenslotte, vraagt onze reviewers en artiesten van het festival om een oordeel te vellen over haar nieuwste artikelen op dj-gear gebied.”

Kortom: schrijvers, fotografen, grafisch ontwerper, stylisten, illustratoren, copywriters en andere creatieven moeten zich maar snel aanmelden.

www.djbroadcast.nl/24

Nee, idealistisch is hij geenszins. Beeldend kunstenaar Stief Desmet – geboren in 1973 – reageert zelfs behoorlijk fel op dat woord. “Waarom zou kunst een idealiserend stigmata moeten hebben? Vergelijk het gerust met voetbal. De maker geniet en kickt. Het publiek ook. Voor een wielrenner, of passieve wielrennerfanaat, is de Tour de France ook niet meer dan een vorm van escapisme. Een noodzaak en toevoeging aan de primaire behoeftes.” Waarmee Desmet overigens niet wil zeggen dat voetbal en wielrennen kunst is. Nee, het gaat om dat escapisme. Want dat is kunst in de ogen van Desmet vooral. “Een vorm van escapisme, waarbij ik me niet hoef te verantwoorden voor mijn daden. Het is als een speeltuin, mijn atelier de wereld, waarin mijn eigen nieuwe visie op de wereld daarbuiten geef.” Gniffelend: “Anders zou ik het niet uithouden op deze gekke aardkloot.”

Wie de tentoonstelling How to make a  $ 1.000.000 Painting bezoekt in het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam, weet wat Desmet daarmee bedoeld. Op een televisie, die tussen twee stoer uitziende motoren staat, is een registratie te zien van de opening van de tentoonstelling. Gehuld in zwart Motörhead t-shirt en met leren masker – zo eentje waar sadomasochisten dol op zijn – speelt Desmet een ellenlange, harde gitaarsolo. Eentje die nergens heen gaat en nergens begon. Kortom, hij doet maar wat. Maar omdat het Desmet is die zich daar zo staat uit te sloven, blijft het publiek rustig aan de zijkant toekijken. Even verderop rijdt een man – Desmet zelf? – met konijnenmasker op een chopperfiets door een grote stad. Soms klinkt er geluid (voor wie het wil weten: gitaarsolo’s), dan weer niet. De film is rauw geschoten, veel beweging, weinig doelgericht. Verontrustend en toch heel vertrouwd. Dat geldt overigens ook voor het andere tentoongestelde werk van Desmet. Zoals het lieflijke hoofd van een hert met roodgeelzwarte vlammen in de nek. Of de schilderijen van idyllische berglandschappen. Maagdelijk wit alsof ze nog niet zijn ingekleurd maar hier en daar besmeurd met felle kleuren.

Harmonie en confrontatie zijn kernthema’s in het werk van Desmet die opgroeide in het Belgische provinciestadje Deinze. Op zijn achttiende verkaste hij naar het grote Gent. Daar woont hij nog steeds. “Ik voel me nog steeds een beetje een plattelandsjongen”, vertelt Desmet, “Het écht anonieme van de grootstad ligt mij niet zo. Ik vind het leuker om een kleinere plek volledig te beheersen, dan een grote niet te kunnen overzien. Waar je niet elk feest of expositie of wat dan ook kunt meemaken. Dat zo me frustreren. Als hier iets gebeurt, dan is iedereen er ook geweest. Dat schept een band. Bovendien heeft Gent alles dat een metropool ook te bieden heeft. Meer dan dit hoeft ik niet.” Op de academie in Gent kwam de jonge Desmet voor het eerst in aanraking met Jeff Koons, Beuys, de minimalisten en Serra Basquiat. Zeer welkom brainfood, meent hij. In Deinze kwam hij niet veel verder dan Andy Warhol en de befaamde Leieschilders, ook wel de Latemse School genoemd. Hun expressionisme had veel invloed op hem. “De wandelingen in de omgeving door de weiden en de oevers van de Leie waren als het wandelen door die magische schilderen die in het plaatselijke museum hingen. In Deinze was in de laatste honderd jaar eigenlijk niet veranderd.” Die bohèmiene sfeer van eind 19de eeuw deed hem verlangen naar het kunstenaarschap.  Smachten naar vrijheid. Inmiddels heeft hij zich daarvan bevrijd, meent Desmet. “Als kunstenaar ben ik een spons. Ik neem heel veel in me op, elke seconde van de dag. Die beelden en sferen worden als vanzelf gesampled in mijn hoofd en komen er via mijn handen weer uit. Invloeden zitten dus overal, niet in één aspect. Uiten die ik me in alle mogelijke manieren: tekenen, schilderen, installaties bouwen, sculpturen  en video’s maken. Noem maar op.”

En toch is zijn werk doordrenkt van 19de eeuwse symbolisme. Zoals die overal terugkerende hertenkop. Waar komt die toch steeds vandaan? “Dat begint bij het Griekse verhaal van Acteon”, filosofeert Desmet, “Als jager begluurt hij Diana terwijl die bloot baadt in een poel in het bos. Zij bemerkt hem, verandert zijn hoofd in dat van hert, waarop Acteon wordt verslonden door zijn eigen jachthonden. Dat vond ik altijd een mooi, waardevol verhaal dat op verschillende manier interpreteerbaar is.” Dan twijfelend: “Eigenlijk ben ik niet zo’n mythologiefreak. Die hertenkop is gewoon een sterk iconografische beeld met bepaalde lading. Het is eigenlijk ook maar een van de vele iconen die ik gebruik. Choppers, apenkoppen, terriërs, silhouetten, noem maar op.” Of hij ze nu bewust gebruikt of niet, die iconen lijken in zijn werk symbool te staan voor de onschuld of het niet geperverteerde. Zoals de apenkop van een geschilderde man die op zijn lichaam allemaal merknamen draagt. Het werk van de Desmet is een flirt met de tegenstellingen in onze Westerse wereld. Alsof hij wil laten zien dat het verval en de glamour twee kanten van dezelfde medaille zijn. De titel van zijn huidige expositie – How to make a $ 1.000.000 Painting – is wat dat betreft veelzeggend. Geld en kunst gaan niet samen? Desmet schudt zijn hoofd. Zo heeft hij het niet bedoeld. “Natuurlijk is er een connectie tussen kunst en geld, dat is altijd zo geweest. In straatarme landen is er geen ruimte voor kunst. Daar hebben mensen eerst andere behoeften te bevredigen. Het idee voor de titel ontstond op de dag dat Lucian Freud zijn naaktschilderij van Kate Moss op een veiling verkocht zag voor bijna vier miljoen pond. Fantastische schilder, daar niet van, maar had hij een even sterk schilderij gemaakt van de vrouw van de bakker, dan had het beslist niet zoveel gekost.”

Op de uitnodigingsflyer van de expositie laat Desmet zich – weer met masker – flankeren door de twee Vlaamse topmodellen An Oost en Delfine Bafort. Een verwijzing naar het schilderij van Lucian Freud, maar ook een simulatie van een schijnwereld. Eentje waarin hij de pimp is met twee klassendames aan zijn zijde. Lachend: “Dat is dat beetje rock’n’roll in de beeldende kunst die naar mijn bescheiden mening veel te duf is.” Dat leverde hem al commentaar op van binnen de kunstwereld. Een galeriehouder in Amsterdam kon er bijvoorbeeld niet om lachen. Hij beschouwde de flyer en titel van de tentoonstelling als een aanval op zijn broodwinning. Flauwekul, zegt Desmet fel, “Het ontbrak hem duidelijk aan humor. Dat is ook ze klote aan die kunstscene: het moet allemaal zo serieus.” En daar doet Desmet dus niet aan mee. Met succes overigens. Aan opdrachten immers geen gebrek. Binnenkort gaat hij opnieuw aan de slag voor Las Palmas in Rotterdam, gaat hij een muurschildering maken voor Hugo Boss in Berlijn en werkt hij aan een project om een gedicht op een plastische manier te verwerken in een Belgisch station. Volgend jaar keert hij terug naar zijn geboorteplaats Deinze voor een expositie in het museum aldaar. Het museum waar hij voor het eerst de Leieschilders zag. Precies ja: die expressionisten wiens invloeden stiekem nog steeds in zijn werk zijn terug te vinden.

How to make a $ 1.000.000 Painting
Tentoonstelling van Stief Desmet
Nog te bezichtigen tot en met zondag 10 juli 2005
Vlaams cultuurhuis De Brakke Grond
Nes 45 – Amsterdam
www.brakkegrond.nl
www.ravagedeluxe.be

dit artikel verscheen op woensdag 15 juni 2005 op cut-up.com. Sinds december 2009 is webzine cut-up niet meer. Toch staat de content nog steeds online. Daar komt eind deze maand waarschijnlijk verandering in. De digitale voetsporen van cut-up worden dan voor altijd uitgewist. De mij dierbare stukken van eigen hand verschijnen de komende weken op dit blog.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=1VdyXuOR-_U]

Het is moeilijk om een glimlach te onderdrukken wanneer Richard Zijlma, de woordvoerder van Amsterdam Dance Event (ADE), de superlatieven voor z’n eigen evenement weer eens uit de kast trekt. ADE? Dat is de belangrijkste danceconferentie ter wereld, Ja, óók wanneer je de Winter Music Conference in Miami meerekent. In het Angelsaksische wereldbeeld van Conamus – de organisator van het ADE – is het Mekka van de popcultuur nog altijd te vinden in het Westen. Een denkbeeld dat overigens ook in Amsterdam vrijwel onuitroeibaar is. Wanneer het uit Engeland of de Verenigde Staten komt, dan is het goed.

En zo worden in het noordelijke deel van de Randstad stromingen als dubstep en new rave onthaalt als nieuwe, hippe popcultuur avant la lettre, terwijl het Europese vasteland wordt genegeerd. Behalve als het gaat om pop die naadloos aansluit bij Britse extravertie. Wel Ed Banger en Justice dus, geen Justus Köhncke en Lindstrøm. Toegegeven, de laatste twee jaar is er een kentering zichtbaar in de hoofdstad. Oorzaak? Kleinschalige initiatieven in Club 8, Pakhuis Wilhelmina en Sugar Factory geven Amsterdam weer wat elan. Maar het is te weinig voor een stad die dancemetropool van de wereld wil zijn.

Toch trekt ADE ook dit jaar weer een grote broek aan. En tja, wat betreft het onderwerp ‘zaken doen’ heeft Zijlma het bij het rechte eind. ADE 2007 is een netwerkconferentie waar zakendeals kunnen worden afgesloten en in avond en nacht kan worden gedanst. Fijn, die ontspanning tot in de vroege uurtjes, maar daar gaat ’t niet om. Wel om het geld. Typische Hollandse handelsgeest? Jazeker. Het nieuwe media-evenement PicNic dat vorig weekend de tenten opsloeg op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam is van hetzelfde laken een pak.

Het probleem? Waar het om geld draait, blijft échte creativiteit weg. Dat maakt ADE al jaren een matig festival wanneer het om dancecultuur gaat. Grote namen in de dancescene als Ferry Corsten, Paul van Dyk, Armin van Buuren en Kevin Saunderson maken er de dienst uit. Oké, ook de Nederlandse underground is aardig vertegenwoordigd, maar een blik naar het Europese vasteland wordt met node gemist. Ook nu weer. En dat is jammer want dancecultuur draait nog altijd vooral om muziek. Niet meer en niet minder.

Wat dat betreft streekt ADE schril af tegen C/O Pop, wel hét belangrijkste dancefestival ter wereld. Goed, het festival heeft z’n locatie mee. Keulen is immers – samen met Berlijn en Oslo – al jarenlang de hoofdstad van de dancescene. Ook C/O Pop bestaat overdag uit conferenties, lezingen, discussies en exposities en ’s avonds en ’s nachts uit showcases, dansavonden en feestjes. Verschil met ADE? Bij C/O Pop gaat ook het middagprogramma over dancecultuur. Geld krijgt op het Duitse festival precies de juiste plek toebedeeld: die van randvoorwaarde.

C/O Pop houdt al drie jaar de vinger aan de pols en weet elk jaar te verrassen met een uitstekend samengesteld overzicht van de huidige staat van de globale dancescene. Dat is op ADE alles behalve het geval. Vorig jaar leek het Keulse initiatief een Nederlands zusje te krijgen. Het Rotterdam Electronic Music Festival (REMF) had inhoudelijk wel iets weg van C/O Pop. Daarbij bood de Rotterdamse tegenhanger van ADE creatievelingen uit de underground wel alle mogelijkheden om zich te profileren. Dáár wordt immers de toekomst gevormd. Na de REMF-editie in 2005 helaas niets meer van vernomen.

Jammer. Juist de concurrentie met een Rotterdamse tegenhanger kan ADE beter maken dan het nu is: een oppervlakkig dancefestival met heel veel vorm, honderden inwisselbare namen en te weinig inhoud. Betekent overigens niet dat ADE geen bezoek waard is. Ook dit jaar zijn er weer een aantal avonden en nachten – met name in Bimhuis, Club 8 en op Stubnitz – die een bijzonder fijne programmering hebben. Maar toch. ADE hét dancefestival annex conferentie? Mochten ze willen.

Amsterdam Dance Event, 18 tot en met 20 oktober, Amsterdam