‘Excuses voor mijn Engels’, sluit Nick Davies zijn zoveelste smeuïge anekdote af. Dat deed de Brit vorige week donderdagavond steeds. Een stopzin, zoals iedereen er wel een heeft. Boeiend was zijn verhaal zeker. Teleurstellend was de opkomst bij de eerste door MIC Society (beetje vreemd, die Engelse naam) georganiseerde lezing. Een student of dertig en een handvol docenten had de weg naar het auditorium van het Singelgrachtgebouw van de Hogeschool van Amsterdam gevonden. Veel te weinig, natuurlijk.

Wie er wel was, viel met de neus in de boter. Davies’ laatste boek, Flat Earth News – in het Nederlands vertaald als Gebakken Lucht, is een ontluisterend kijkje in de keuken van de kwaliteitskranten. Zij kozen de laatste jaren steeds meer voor amusement en steeds minder voor diepgang en achtergrond. Een proces waar mediawereld als geheel aan ten prooi is gevallen, meent Davies.

Hij heeft gelijk. De laatste tijd heb ik meerdere malen over het fenomeen geschreven vanuit Nederlands perspectief. Over de gemakzucht waarmee persbureau ANP dubieuze onderzoekjes verwerkt tot lekker leesbare persberichten. Over de gemakzucht van kwaliteitskranten als NRC en Volkskrant die de persberichten zonder morren overnemen. Over de gemakzucht van de mediaconsument die alles voor zoete koek slikt en vindt dat hij of zij oh zo goed is in het inschatten van wat wel en wat niet waar is.

Ja, onderzoeksjournalist Nick Davies en ik zitten op één lijn. Donderdagavond gaf hij studenten een aantal goede tips mee én prikte hij het idee door dat traditionele media een genuanceerd beeld van de werkelijkheid geven. De huidige aandacht voor het aangekondigde huwelijk tussen prins William en Kate in Engeland? Te gek voor woorden, meent Davies. ‘De meeste mensen kan het geen fuck schelen’, sneert hij. Precies wat er in Nederland gebeurt. Goed voorbeeld? De hype rond Twitter door kranten als NRC en Volkskrant, door nieuwsprogramma’s als De Wereld Draait Door en ÉénVandaag. Iedereen aan de Twitter? Nee hoor. Slechts een paar honderdduizend Nederlands twittert regelmatig.

Kortom, in de media regeert tegenwoordig de waan van de dag. Davies maakt zich er boos over. Je gelooft hem direct. Die iets te grote leren jas die van zijn linkerschouder afglijdt, die schittering in zijn ogen wanneer hij over zijn vak praat. Het maakt hem kwetsbaar, eerlijk, oprecht. Ja, een beetje onbeholpen. De stelligheid waarmee hij zijn mening brengt, versterkt dat beeld. En ja, je gelooft ‘m ook wanneer Davies vraagt of de camera uit kan, gestopt kan worden met twitteren omdat hij iets gaat onthullen dat binnen de muren van de collegezaal dient te blijven.

Speelt Davies een spel met zijn publiek? Waarschijnlijk wel. De onthulling – Wikileaksbaas Julian Assange misbruikt de beschuldiging van verkrachting aan zijn adres door te klagen dat de Amerikaanse veiligheidsdiensten er achter zitten – die hij doet is eigenlijk geen onthulling. Davies schreef er reeds over in de Britse krant Guardian. Toch creëert hij er een sfeer van samenzwering mee. Wij – toehoorders – delen iets met Davies dat onbekend is. Tenminste, dat willen we graag geloven. Knap. En ja, ook ik val voor de charmes van de Brit.

Belangrijkste tip voor studenten? Davies is stellig: ‘specialiseer je als journalist in een onderwerp of klein geografisch gebied.’ Of beide. ‘Schrijf over opera in Amsterdam’, geeft hij als voorbeeld. Dat moet de aanwezige MIC- en IAM-studenten als muziek in de oren hebben geklonken. Zij weten immers als geen ander dat ze zichzelf neer moeten zetten als expert. Als belangrijke node in het netwerk waarin ze zichzelf positioneren. Worden individuele expert in de nabije toekomst belangrijker dan de titels waarvoor ze schrijven? Daar doet Davies geen uitspraak over. Andrew Keen, toevallig vorige week maandag te gast op de Hogeschool van Amsterdam, is daar stellig van overtuigd. Hij schrijft er momenteel een boek over. Hoop dat mijn studenten er de komende tijd al over na gaan denken. En de komende MIC Society-lezingen wél bijwonen. Daar worden ze namelijk écht beter van.

Meer info over MIC Society op www.nieuwsenmedia.nl.

Jarenlang was het marginale cultuuraanbod in Amsterdam niet om over naar huis te schrijven. Daar is de laatste tijd verandering in gekomen. Het klimaat van culturele armoede heeft de hoofdstad wel een aantal goede platenlabels opgeleverd, mét een goede neus voor wat zich buiten de stads- en landsgrenzen afspeelt.

Basserk is daar één van. Geen beter label om op de hoogte te blijven van de nieuwe ontwikkelingen in pistolpop, nu rave en electrorock. Kortom, in de combinatie van stompende beats, gierende synthesizers en ragende gitaren. Daarbij is het grafisch ontwerp om door een ringtje te halen. Een 12inch van Basserk kan bij wijze van spreken zo aan de muur. Zouden meer labels moeten doen.

Ook de verzamelreeks van het label ziet er piekfijn verzorgd uit. De vierde in de rij Some Tunes is inmiddels verschenen. En ja, ook deze is moeite waard. Muzikaal heeft Basserk de grenzen flink opgerekt. Terecht, want ook de dubstep van Schock and Awe past prima bij het label. Want dezelfde vibe als de andere bijdragen.

Toegegeven, de spijkerharde techno-electro van Doctr en Klipar, mét veel te hard doordenderende synths, kan we gestolen worden. Al heeft die eerste nog een leuk, percussief house-intermezzo. Maar goed, ook dat is Basserk. Wat me beter bevalt? De italo van Ita Atari & Rampue. Alleen de naam al. Of wat denken van ‘Ganz Sticky’ van Petr Passive? Koppelt ook nog eens losjes EBM en dubstep aan elkaar. Zo hoor ik het graag.

Beste nummer? Zonder twijfel ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon uit Boston. Waarom? Door de house-feel, die aanstekelijke groove en vooral omdat het én funky is én verdomde dreckig. Je kunt er, kortom, heerlijk op rauzen.

Luister naar ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: electrorock, pistolpop, nu rave, gewoon rauzen.
Meer Basserk: www.basserk.com.

Het enige danceblad dat Nederland rijk is, DJ Broadcast, nodigt creatieven uit om tijdens het Off Centre Festival in Amsterdam een tijdschrift te maken in slechts 24 uur. In één dag (donderdag 27 mei) wordt het tijdschrift gevuld, vormgegeven en gedrukt. Goed, nieuw is het idee niet. Op de Willem de Kooning Academie in Rotterdam ontwerpen studenten al jaren een tijdschrift in zes dagen. Een idee dat veel navolging kreeg. DJ Broadcast doet het nu dus in 24 uur.

Zo’n korte tijdsperiode heeft nadelen. Aandacht voor diepgang? Lastig. Leren van fouten? Eveneens lastig. De eerste poging is immers meteen de poging die zichtbaar wordt. Genoeg gezeurd. Het is namelijk wel heel erg leuk om een tijdschrift te maken in slechts één dag. Hoe dat in z’n werk gaat. Laat ik maar even citeren:

“De inhoud van het DJB24 Magazine is gebaseerd op de bekende disciplines binnen de wereld van DJBroadcast: muziek, lifestyle, fashion, art, film, gear en games. Voor elke discipline zal een werkgroep worden gevormd onder begeleiding van een gelouterde professional. Deze teams krijgen na een korte briefing van 10:00 uur ’s ochtends tot 16:00 uur ’s middags de tijd om de 64 beschikbare pagina’s te vullen. Vervolgens gaat het designteam aan de gang om de pagina’s op te maken en het blad te prepareren voor de drukker. De avond wordt besteed op het kleurrijke Off Centre Festival en aan het einde krijgt iedereen een magazine mee naar huis. DJB24 wordt verder in een oplage van 15.000 verdeeld over locaties in heel Amsterdam.

DJB24 komt mede tot stand met dank aan onze vier partners voor dit project. Vodafone verbindt zich aan het magazine en daagt een team van creatieven uit om ter plaatse een uitdagende ‘creative concepting’ opdracht te volbrengen. Voor Swatch zullen een drietal fotografen en een grafisch ontwerper een opdracht krijgen om een fashion editorial te maken. Voor Converse zal een fotograaf en een journalist een muziekreportage maken met de Friese band Daily Bread. Pioneer tenslotte, vraagt onze reviewers en artiesten van het festival om een oordeel te vellen over haar nieuwste artikelen op dj-gear gebied.”

Kortom: schrijvers, fotografen, grafisch ontwerper, stylisten, illustratoren, copywriters en andere creatieven moeten zich maar snel aanmelden.

www.djbroadcast.nl/24

Een beetje rock’n’roll in de kunst kan geen kwaad. Want dat de hele kunstwereld te duf is, staat voor Stief Desmet als een paal boven water. En als we toch bezig zijn: wat meer humor zou ook fijn zijn. Humor of niet, zonder kunst is het maar een saaie boel. Daarbij: “Ruimte voor kunst, voor elke vorm van expressie is een perfecte barometer voor een democratie. Op die manier kan kunst de wereld redden.”

Continue reading »

Toeval? Na northernsoul volgt madchester. Uit Amsterdam in dit geval. Lemon volg ik al sinds mijn tijd als hoofdredacteur bij KindaMuzik. Lang dus. Ooit interviewde ik ze ter ere van hun debuutalbum. Weet eigenlijk niet meer of deze Next Big Thing?! daar het resultaat van is. Tja, alweer vijf jaar geleden. Dit fantastische nummer – Saturday Morning in Town – komt van de tweede. Er is overigens een bekende band uit Manchester die Amsterdam noemt in een nummer. Wie weet welke band en nummer?

[youtube=http://youtube.com/watch?v=1VdyXuOR-_U]

Zaken doen. Dát zit Amsterdam Dance Event in het bloed. Is de driedaagse Amsterdamse danceconferentie daarom de belangrijkste ter wereld? Verre van. Behalve wanneer je dance gelijkstelt aan geld, natuurlijk.

Continue reading »