Gemopper en gemor. Mediaprofessionals en Applefans zijn teleurgesteld. De iPad is een grote iPhone. Meer niet. Steve Jobs, de charismatische topman van Apple, had het gisteren moeilijk om de hooggespannen verwachtingen waar te maken. Stiltes, weinig applaus, gestuntel. Na maanden van speculaties is de iPad niet waar de moderne elite op had gehoopt. En dat is precies de bedoeling: iPad gaat een revolutie veroorzaken bij de gewone mediaconsument.

Lees verder bij: Frankfurt, rondblik in het landschap @ Gonzo (circus).

Voetbal. Het is niet meer wat het geweest is. Nee, dat is geen nostalgie. Commercie heeft de wortels van de sport blijvend aangetast. Het eerste échte slachtoffer in Nederland viel gisteren. HFC Haarlem, één van de oudste clubs van het land, werd failliet verklaard en uit de competitie genomen. Er gaan meer clubs volgen.

Continue reading »

Het was een wekelijkse zekerheid: de Moordlijst van OOR. Niet dat ik ‘m elke week opnieuw samenstelde. Braaf zond ik één maal in de twee weken een nieuw lijstje van mijn vijf favoriete albums van het moment in. Dat deed bijna niemand. Peter Bruyn deed het. En nog een handjevol journalisten. Van zeven lijstjes kun je moeilijk een toonaangevende Moordlijst maken. Waarvan acte. Elke maandag geef ik mijn vijf knuffelmedia prijs: tijdschriften, boeken, muziek, concerten die iets met me hebben gedaan. Vanaf nu is maandag op dit blog lijstjesdag.

1. BT – These Hopeful Machines
Ja, ik heb een zwak voor Brain Wayne Transeau. Zijn Movement In Still Life is een van de beste dancealbums ooit. Zonder BT geen trance. Met Hybrid en Sasha behoort de Amerikaan tot het meubilair van het genre. En dat is positief bedoeld, al ken ik weinig collega’s die BT kunnen waarderen. Ach, met BT is het als met Pet Shop Boys: je moet je vooroordelen laten waren en je openstellen voor iets nieuws. Ook mierzoete pop kan subliem zijn. Dat bewijst hij overigens op zijn zesde langspeler These Hopeful Machines – die uitkomt op Black Hole Recordings, het label van Tiësto – opnieuw. Pure klasse.

Link:
www.myspace.com/btnetwork

2. Business Model Generation van Alexander Osterwalder en Yves Pigneur
Prachtig vormgegeven boek met dito inhoud. Geen Amerikaans blabla-praatje, maar een boek met diepgang dat de lezer zelf aan de slag laat gaan met bedrijfsmodellen en strategie. Ostenwalder en Pigneur komen niet met de waarheid aanzetten en leggen juist de nadruk op het idee dat er geen ‘goed’ bedrijfsmodel bestaat. Een bedrijfsmodel is immers afhankelijk van allerlei factoren. Die weer de revue passeren in dit boek. Zou eigenlijk verplichte kost moeten zijn voor alle studenten interactie media, bedrijfskunde en bestuurskunde. Of ik het ga inzetten als lesboek? Misschien wel. Even goed nadenken over het juiste vak en juiste moment.

Link:
www.businessmodelgeneration.com

3. Lonelady – Nerve Up
Retro-indie noem ik Nerve Up in OOR. Want ja, teruggrijpen doet Julie Campbell alsof het haar tweede natuur is. De uit Manchester afkomstige muzikante komt er mee weg. Omdat ze haar liedjes met een aanstekelijke onbevangenheid brengt. In single Immaterial klinkt ze als Kristin Hersch ten tijde van de eerste Throwing Muses. Opener If Not Now is electropop om van te smullen. Hoekig gitaarrif, aan Kraftwerk refererende synthesizermelodie, de kunstmatige handklapjes precies op het juiste moment. Campbell maakt, kortom, liedjes waar de emoties én klasse vanaf druipen. Pastiche of niet. Goede zet van Warp.

Link:
www.myspace.com/hiholonelady

4. Distel – mrok / regn (7″)
Single op Petit Enfant, het singlelabel van Enfant Terrible, met angstpop van Distel. Veel te kort dus, want de sferische synthpop van Peter Johan Nijland – ook actief als Hadewych – is vervreemdend mooi.

Link:
www.myspace.com/disteldma

5. Wij van Jeroen Olyslaegers
Net uitgelezen en nog niet helemaal van bekomen: de roman Wij van Jeroen Olyslaegers. Een roman zoals ze in Nederlands slechts af en toe worden geschreven (Thomas van Aalten). Wij is typisch Vlaams. Niets is wat het lijkt. Personages worstelen met zichzelf en met anderen. En verliezen uiteindelijk de controle. Worden krankzinnig. Maar het is een vanzelfsprekende krankzinnigheid. Eentje die iedereen kan overkomen. Juist dat maakt Wij zo beklemmend. Ik ga er een recensie van schrijven. Maar nu even niet.

Links:
Recensie van Wij in Humo
Jeroen Olyslaegers in Wikipedia
wijderoman.blogspot.com (blog bij een roman)

De muziekindustrie speelt goed in op de verandering in het muzikale landschap, concludeert de International Federation Of the Phonographic Industry (IFPI) in haar vorige week verschenen Digital Music Report 2010, Music how, when, where you want it. Sterker nog: de muziekindustrie is de padvinder van de creatieve industrie. Het leverde de organisatie hoongelach op van muziekliefhebbers, muziekjournalisten en nieuwe mediadeskundigen. Trekt de IFPI een te grote broek aan? Ach, dat valt wel mee. Het probleem ligt elders.

Lees verder bij: Frankfurt, rondblik in het landschap @ Gonzo (circus).

Een middag en avond zochten Peter Bruyn en ik koortsachtig naar een goede naam. Terwijl de avond viel en Haarlem langzaam transformeerde in een decor uit een verhaal van Charles Dickens vlogen allerlei termen over tafel. Termen uit de popcultuur, wetenschap, filosofie en media. Niets voldeed. Te banaal. Te ingewikkeld. Te omvattend. Te klein. Te pretentieus. Te politiek. Te gemakkelijk. Te populair.

Het moet een rare aanblik zijn geweest: twee radeloze mannen, tegenover elkaar aan een tafeltje in de Roemer. Bezaaid met tot proppen verfromfraaid papier, lege glazen bier, mokken koffie, half opgepeuzelde maaltijdsalades mét Vlaamse friet. En daar was hij plotseling. Dé naam voor onze nieuwe rubriek. Frankfurt. Een stilte volgde. Frankfurt? Ja, Frankfurt!

En dus heet onze nieuwe rubriek op de website van het Vlaamse tijdschrift Gonzo (circus) Frankfurt. Niet omdat het kan, maar simpelweg omdat het past. Beter dan welk woord ook. Voor de niet ingewijden: Frankfurt staat uiteraard voor Das Institut für Sozialfortschung. Uit Frankfurt. De bakermat van het neomarxisme en van de kritische theorie. En die levenshouding is ons op het lijf geschreven.

Voor Gonzo (circus) gaan we er precies dát doen: pop- en mediacultuur kritisch tegen te licht houden. Duiden, zo je wilt. Een beetje wat we dus ook al bij wijlen cut-up deden. Stiekem dromen we van een rol die de grote denkers van het Duitse instituut – Adorno, Marcuse, Fromm, Pollock, Benjamin, Horkheimer, Habermans – hadden. Die van luis in de pels van de hedendaagse samenleving. Van der Gegenward.

Wat dat betreft staat Frankfurt ook voor het geloof in verandering, ja in een utopie. Want laten we eerlijk zijn, de verlichting – die in het Duits zo fraai Aufklärung heet – is nog lang niet afgerond. Daar gaan Peter en ik niet voor zorgen. Zo naïef zijn we niet. Een rondblik in het landschap, een kritische beschouwing van het hier en nu, dát lijkt ons in eerste instantie meer dan voldoende.

Op naar Frankfurt!

Tien jaar geleden luidde Lawrence Lessig de alarmklokken in het Amerikaanse tijdschrift Speak. Het internet zoals we dat tot dan toe kenden – vrij, open, neutraal – zou over een aantal jaar niet meer bestaan. Tenminste, als er geen voorzorgsmaatregelen werden getroffen. Lessig kreeg gelijk. Het afgelopen decennium is het internet gekoloniseerd door instanties die gedijen bij macht. Het eens vrije netwerk is nu de speelplaats van bedrijfsleven en overheid.

Lees verder bij: Frankfurt, rondblik in het landschap @ Gonzo (circus).

‘Met een beetje geluk is het binnenkort zelfs opnieuw carnaval’, sluit het Belgische kwaliteitsmuziekzine Kwadratuur de recensie van Cosmic Balearic Beats Vol.2 af. Eindelijk muziek dus om met plezier op te dansen, wil Johan Giglot er maar mee zeggen. Gelijk heeft ie. En ook weer niet.

Goed, minimal techno heeft de laatste tijd de overhand in clubland. Zeker in Nederland. Serieuze, wellicht ietwat grimmige muziek. De soundtrack van een maatschappij op drift, zeg maar. Toch is er genoeg tegenwicht. Cosmic balearic beats komen niet zo maar uit de lucht vallen, zoals Kwadratuur lijkt te suggereren. Integendeel: ze zijn nooit weggeweest. Wie openers I Need Love van Toddy en Rayko’s Slowtrack hoort, weet wat ik bedoel. Dit is gewoon new beat. En nog verdomd goede ook.

En zo doet het Gentse platenlabel Eskimo met de Cosmic Balearic Beats-serie weer aan fijne geschiedschrijving . Zoals het dat in het verleden zo goed deed met de Serie Noire-verzamelaars. Ditmaal geen mengeling van oud en nieuw materiaal. Op Cosmic Balearic Beats staat een nieuwe groep producers centraal die het pan-Europese dansgeluid herwaarderen. Wat dat pan-Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.

Eind jaren tachtig introduceert new beat het geluid in de dan opbloeiende dancescene. De Britten – of eigenlijk een Argentijn die oude Europese pophits in Amnesia draaide – doen iets soortgelijks op Ibiza en noemen de nieuwe stijl balearic. Dat dromerige geluid past uitstekend bij het, dan nog nieuwe, gebruik van ecstasy. Dwarsverbanden met Italo disco en deephouse zijn snel gelegd. Toch verdwijnen de genres in de negentiger jaren naar de underground. Tot deze eeuw, eigenlijk. Electroclash zorgt voor een korte opleving van Italo house en new beat. Het Keulse Kompakt label schept met microhouse een nieuw soort loot aan de pan-Europese muziekboom. Noren Lindstrøm en Prins Thomas halen het oude Europese discogeluid weer van stal en flirten daarbij opzichtig met de Duitse kosmische rock – krautrock, zo je wilt – van welleer.

De herintroductie van de term balearic door Eskimo is nog niet zo goed. Zeker niet met het voorvoegsel cosmic. Juist door niet te kiezen voor het label ‘disco’ worden de dwarsverbanden nóg duidelijk. Althans, voor mij. Dit is muziek die de popmuzikale ruggengraat van Europa blootlegt. Dit is wat Europese pop Europees maakt. Op de tweede in de reekst klinkt werkelijk alles door. Vroeg zeventig jaren disco uit Italië, krautrockritmes, synthesizerpatronen van de eerste Europese disco, de zoetsappigheid van europop en het buitenaardse van nu beat. Dit is, kortom, een prachtige staalkaart van wat er buiten de gebaande paden in de dancescene wordt gemaakt.

Genoeg achtergrond. Naar de muziek. Die is van exceptioneel niveau. Van aanstormend talent van over de hele wereld. Achter het eerder genoemde Rayko gaat Spanjaard Raico Peña schuil. Hij transport Alan Pasons Project direct naar de eenentwintigste eeuw. The Outrunners kunnen zo aan tafel bij Legowelt. Dance Disorder smeedt succesvol new beat en Lindstrøm aan elkaar. Opener I Need Love van Toddy – de enige oudgediende van het stel – flirt met de trage minimal van Ripperton. Nederlander Lyhome is duidelijk beïnvloed door indietronics. Deze Cosmic Balearic Beats is, kortom, meer dan veertig jaar Europese muziekgeschiedenis. Het is de belichaming van een nieuwe generatie producers die de historische onderstroom van de dancemuziek naar de oppervlakte probeert te halen. Of Balearic Beats bij de gemiddelde muziekliefhebber kan concurreren met minimal techno of Warp-elektronica. Vast niet, daarvoor wijkt het geluid toch te zeer af van de standaard die in de mainstream is gezet. Die carnaval kan Johan Giglot dus op z’n buik schrijven. Al is België wel een heel stuk toleranter als het op nieuwe muziek aankomt dan Nederland. Misschien is verhuizen naar de grensstreek nog niet zo’n slecht idee.

Links:
www.eskimorecordings.com
www.myspace.com/eskimorecordings
www.newsrecords.be/promopage/cbb2/ (hele album te beluisteren)

Leeroy Thornhill? Dat is die gast van dik twee meter die gedurende de jaren negentig op het podium stond met The Prodigy. Daar danste hij en speelde keyboard. Thornhill wilde meer. Zelf muziek maken, bijvoorbeeld. Tegenwoordig heeft hij z’n eigen label waarop onlangs een verzamelaar is verschenen met het beste werk. Tasty Episode 1 heet het werkje en hier tref je een recensie aan.

Aardige, maar ook saaie verzamelaar. Thornhill zelf blinkt er onder eigen naam uit met nu skool breakz die dicht tegen het oude hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.

In Engeland zijn ze blij met Thornhill. Zijn label, Electric Tastebuds werd direct genomineerd voor beste nieuwe platenlabel bij de Breakspoll 2009. Overdreven. Tasty Episode 1 laat horen dat zijn label in de breedte nog te eenvormig is. Ach, wat niet is kan nog komen.

download 80s Child van Leeroy Thornhill

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Links:
www.myspace.com/leeroythornhill
electrictastebuds.co.uk

Terwijl op internet zowat elke minderheidsgroep er verbaal van langs krijgt, is de burgemeester van Roermond geschokt. De Russische metalband Temnozor komt naar zijn stad. ‘De skinheads van tegenwoordig hebben een weelderige haardos’, schrijft Dagblad De Limburger maar vast. Want ja: Temnozor, dat zijn nazi’s. Fascisten. Een onderzoek door de AIVD moet er komen meent burgemeester Henk van Beers. Dat is inmiddels in volle gang.

Waarschijnlijk zal de AIVD constateren dat het gaat om een storm in een glas water. Ja, Temnozor houdt er aparte denkbeelden op na. Maar het verheerlijken van de eigen Slavische wortels is niet verboden. Tenminste, ik denk dat de AIVD dat gaat constateren. In 2005 en 2006 schreef ik een aantal artikelen over de rare manier waarop onze samenleving omgaat met de vrijheid van meningsuiting wanneer het om jeugdcultuur gaat. Paganmetal en Lonsdalejongeren werden in het midden van het vorig decennium steevast als fascisten afgeschilderd. Grotendeels onterecht, zo bleek uit mijn speurwerk voor Haarlems Dagblad en cut-up.

Omdat ik het eigen wiel niet opnieuw ga uitvinden hieronder het artikel over vermeend extremistische metalbands dat ik, naar aanleiding van optredens van Enslaved en Vreid in Patronaat, begin 2005 schreef voor Haarlems Dagblad. Onderaan deze post links naar de artikelen Gevaarlijk Internet en Té Gemakkelijk Portret Van Een Verloren Generatie. Voor wie er meer over wil weten.
Continue reading »

Als de prachtige Warp20-box – ter ere van het twintigjarig bestaan van het Britse platenlabel – iets duidelijk heeft gemaakt, dan is dat Warp inmiddels salonfähig is geworden. De tijd dat het label vooropliep in de frontlinie van de muzikale ontwikkelingen is voorbij. Daar is natuurlijk niets mis mee. Ware het niet dat er inmiddels een flinke groep zelfverklaarde muziekkenners is die Warp nog steeds zien als het middelpunt van muzikale vernieuwing.

Een kijkje in de recente catalogus van het sympathieke label logenstraft die visie direct. Het laatste album dat écht potten kon breken is Los Angeles van Flying Lotus uit 2008. De tijd van revelaties als Broadcast, Black Dog, Boards of Canada en Autechre ligt al geruime tijd achter ons. Warp is, kortom, een behoorlijk gewoon indie/elektronica-label geworden. Nogmaals: daar is op zich niets mis mee. Met Veckatimest van Grizzly Bear wist Warp dit jaar hoge ogen te gooien bij critici. Ook Butter van Hudson Mohawke wist de harten van de muziekliefhebbers te raken. Goed, releases van Gang Gang Dance en Broadcast and The Focus Group waren muzikaal stukken interessanter, maar kregen veel minder aandacht. Exemplarisch? Ik vrees van wel.

Daar kan Warp op zich niets aan doen. Het label cultiveert de status van muzikaal connaisseur met verve. De geschiedenis, de aansprekende namen en het prachtige artwork doen de rest. Misschien dat de strapatsen van een Hudson Mohawke, Pivot, Harmonic 303, Gravenhurst of Bibio daarom zo aanspreken. Muzikaal kan het niet tippen aan willekeurige releases op labels als Scape, Type, Rune of Planet Mu. Kortom, voor écht vernieuwende muziek hoef je niet meer bij het label uit Sheffield aan te kloppen. Een gegeven dat deze gunstig geprijsde – voor 5 euro heb je ‘m al – vooruitblik op releases die dit jaar zullen verschijnen onderschrijft.

Warp 2010 laat ook de koersverbreding van het label goed horen. Er wordt opvallend veel geflirt met in de underground populaire stromingen, zonder echt risico te nemen. De invloeden uit Zuid-Amerikaanse dansmuziek, dancehall en dubstep bij De Tropix werken zelfs verlammend. Wat een bagger is Adeyhey, zeg. Een MIA zou er spontaan uitslag van krijgen. Zo staat er meer middelmaat op deze compilatie. Hudson Mohawke valt met Fuse door de mand. Dat mengen van elektronica en kinderlijk vrolijke elementen? Doet Groninger Kettel vele malen beter. Hetzelfde geldt voor Rustie (Daft Punk en moeilijkdoenerij), The Hundred in The Hands (slappe indiepop) en Pivot (indietronics met een knipoog naar Gary Numan). De Australiër weet overigens van een Bibio-nummer een wanstaltig gedrocht te maken dat klinkt als een Kid A-afdankertje. Slappe hap, dát is het.

Gelukkig weten Africa HiTech, Gonjasufi, Nice Nice en Flying Lotus wel te overtuigen. Mark Pritchard – Harmonic 303 en hier dus Africa HiTech – weet dancehall wél op z’n eigen manier te interpreteren. Gonjasufi en Nice Nice zoeken het in beklemmende repetitie en slagen met verve. Flying Lotus klinkt heerlijk verknipt en chaotisch. Zoals het hoort.

Bijzonder zwakke beurt dus, dit Warp 2010, maar gezien de ontwikkeling die het label de laatste vijf jaar doormaakt helaas geen verrassing. Ach, oordeel zelf. Beluister de drie gratis nummers via Britse kwaliteitskrant Guardian (zie link bij, eh, links).

links:
www.warp.net
www.guardian.co.uk/music/series/warp-downloads-2009