Toch is deze tweede gelaagder en minder grijpbaar. In de acht jaar tussen z’n eerste en tweede bracht Raymond nummers uit op labels als Kompakt, 8Bits en Goodlife, het label dat hij samen met The Hacker oprichtte. Dat Tides Of Mind verschijnt op InFiné is niet vreemd. Het Franse label heeft voor house die net even anders klinkt. Deze tweede van Raymond is zonder twijfel het meest toegankelijke album dat het label tot nu heeft uitgebracht. ‘Housewife’, waar Miss Kittin haar teksten om een heerlijk diepe housebeat drapeert, is pop die begin deze eeuw ontzettend populair was op de dansvloer. Toch steekt Raymond de scheidslijn tussen verfijnd en ordinair niet over. Hij balanceert op de rand, maar komt nergens in gevaar.

En zo is het eigenlijk negen nummers lang, de korte intro en uitro niet meegerekend. Steeds pakt de Fransman je als luisteraar in met verbluffend eenvoudige melodieën en ritmes die ondanks de minieme veranderingen boeiend blijven. Heeft alles te maken met de textuur en de warmte van de klanken die Raymond produceert. Zijn muziek is als die heerlijke witte wijn op een nog warme zomeravond: drinkt lekker weg en geeft z’n geheim – die diepe afdronk, de smaakverwijzing naar rijpe perzik – pas kwijt wanneer de dronkenschap inzet.

Wat dat betreft is het jammer dat Raymond de pure housenummers op dit album tot driemaal toe onderbreekt door nummers waarin vocalisten een hoofdrol spelen. Hij voorkomt ermee dat de luisteraar gevangen wordt in een roes. En dat is jammer. Zeker ook omdat de vocale nummers die minste zijn op dit album. Juist omdat Raymond zo ontzettend goed is in het maken van ietwat kitscherige house. Luister er ‘Harmonie’ maar op na. Of het naar Air lonkende ‘Sway’. Mooiste nummers? Toch de door piano gedreven ‘Rue Brusherie’ en ‘Latitude’. In dat laatste nummer bouwt Raymond vakkundig op naar een hoogtepunt dat er, uiteraard, nooit komt.

House voor zomerse dansfeestjes op een dakterras hoog boven Nice, Lyon of Cannes.

Opslaan als: house als goede, sprankelende witte wijn.
Meer Oxia: www.oxia-dj.com.

Tides Of Mind van Oxia is verschenen bij InFiné.

Maastricht. Ach, Maastricht. Stad van kunstbeurs TEFAF, André Rieu op het Vrijthof en rondvaarten over de maas. Hardnekkige vooroordelen die de stad graag bevestigt door andere vormen van cultuur te ontkennen. Afgelopen week eiste de gemeente dat poppodium Muziekgieterij per direct stopt met het organiseren van dancefeesten op straffe van een fikse geldboete.

Lees verder bij ZuiderLucht.

Darren J. Cunningham is in ieder geval net zo mysterieus als Burial en Zomby. In Dazed & Confused staat een vreemd interview met hem. Het tijdschrift maakte ook er ook een korte video bij.

Binnenkort meer Actress.

fotografie Peter Cox Eindhoven

Begin dit jaar sprak ik een aantal maal langdurig met kunstenaar Karin van Pinxteren. Prettige gesprekken waarin ze zichzelf eigenlijk direct een geëngageerd kunstenaar toonde met een onuitputtelijke drang de onbegrijpelijke wereld om haar heen te begrijpen. Ik schreef er een stuk over dat terecht is gekomen in Part of Someone’s Diorama, het boek dat verschenen is met de gelijknamige overzichtstentoonstelling van Van Pinxteren in De Pont in Tilburg.

Online te lezen in zowel het Nederlands als het Engels (in een fraaie vertaling van Beth O’Brien) op de website van Karin van Pinxteren. Lezen en daarna een kijkje nemen in Tilburg. Zeer de moeite waard.

O wonder!
How many goodly creatures are there here!
How beauteous mankind is!
O brave new world,
That has such people in it!
William Shakespeare – The Tempest

Ooit, ja ooit, droeg het internet een belofte in zich. Van bevrijding, van vrijheid, creativiteit en gelijkwaardigheid. Die belofte werd niet ingelost. Althans, nog niet. Geert Lovink heeft nooit afstand willen doen van die belofte. Al legde hij het afgelopen decennium regelmatig de vinger op de zere plek. In ‘Zero Comments: Blogging and Critical Internet Culture’ (2007) toont hij zich buitengewoon kritisch over de blogcultuur die na 9/11 gemeengoed is geworden in het westen. In ‘My first Recession’ (2003) waarschuwde hij voor wat uiteindelijk is gekomen: de kritiekloze omarming van technologie. Met het zojuist verschenen ‘Networks without a Cause: A Critique of Social Media’ maakt hij de balans op.

Lees verder bij frnkfrt.

Elektronische muziek was het muzikale equivalent van de experimenten die er waren in de wereld van de tijdschriften (Speak, Raygun, Opscene, blvd, Next!), grafisch ontwerp (DEPT, Büro Destruct, Tomato, Designers Republic), theorie (‘The End Of History’, ‘Rules for the New Economy’) en mediatechniek (Apple’s schelpvormige laptop, Ericssons hypermoderne mobiele telefoon, het oprolbare digitale papier van Philips). Er sprak een belofte uit. En dat zorgde voor gezonde spanning, voor euforie. Alles was goed en werd alleen maar beter.

Vijftien jaar later leven we in tijden van sci-fi (althans, volgens socioloog Fredric Jameson): we grijpen terug op het verleden, naar de tijd waarin er wel nog geloof was in de toekomst. De toekomst, die was er ooit. En dat heeft Simian Mobile Disco goed begrepen. Derde album Unpatterns is het beste van de Britten tot nu toe. De eerste twee singles (en videoclips) zijn niet mis. Welcome back in the future.

Kloeke megaprojecten, noemt het programma ze. Projecten om van de voormalige Oostelijke Mijnstreek een stad te maken. Want in Nederland trekken mensen van het platteland naar de stad. Maar een stad word je niet door er een etiket op te plakken. En dus heeft Parkstad Limburg grootstedelijkheid nodig. Bijvoorbeeld door een snelweg aan te legen rond de acht gemeenten én het enige échte centrum, Heerlen, flink aan te pakken.

Lees verder bij ZuiderLucht.

Een supergroep, die naam mag Palais Schaumburg best hebben. De Neue Deutsche Welle-band, die in de eerste helft van de jaren tachtig furore maakte, bleek een goede leerschool voor pioniers in de elektronische muziek. Sinds vorig jaar is de band weer bij elkaar in de bezetting waarin het legendarische titelloze debuut werd opgenomen.

Zonder Moritz von Oswald dus. De man achter Basic Channel speelde in 1983 kort mee met de band. Ook niet van de partij? FM Einheit, de slagwerker van Einstürzende Neubauten. Wie er wel weer bij zijn? Thomas Fehlmann (oprichter en later solo uitermate succesvol in de ‘nieuwe’ ambientscene, onder andere als lid van The Orb), Holger Hiller (die in de band na één jaar, in 1981, alweer verliet), Ralf Hertwig (die een bekend Duits filmscriptschrijver is geworden) en Timo Blunch.

Het is de bezetting van Palais Schaumburg, vernoemd naar het ‘Witte Huis’ van de Bondsrepubliek Duitsland in Bonn, die een legendarisch album hebben gemaakt. Het titelloze debuut staat ook nu nog als een huis, mede dankzij de geweldige productie van David Cunningham. Single ‘Wir Bauen eine neue Stadt’ is hoekige, avantgardistische dubpop die soepeler en vooral urgenter klinkt dan de witte funk die destijds in Engeland opkwam. Zat goed muziek tussen, zeker, maar het leek er om te gaan om funk en new wave hard te laten botsen. Niets van dat bij Palais Schaumburg. Daar klopt de dubpop als een bus. Geen botsing, maar de ultieme symbiose tussen dub, new wave, avantgarde en afstandelijke maatschappijkritiek. Zoals alleen Duitsers dat kunnen. Luister maar naar het latere solowerk van Fehlmann of naar de Basic Channel-pseudoniemen Maurizo, Rhythm & Sound, Round One en Quadrant.

Na het eerste album verliet Hiller de band en vertrok naar Engeland om daar als geluidstechnicus aan het werk te gaan. Palais Schaumburg maakte nog twee, niet heel interessante, albums. Hiller liet zich in zijn teksten niet alleen inspireren door de actualiteit. De Duitse componist Paul Hindemith (uitvinder van het begrip Motorik) is er een van. William Burroughs een ander. De cut-uptechniek van die laatste paste Hiller vaak toe. Met betekenis was Hiller destijds niet bezig, vertelde hij twee jaar geleden aan het Berlijnse tijdschrift De:Bug: “Ik ben van mening dat teksten, muziek of welke vorm van kunst dan ook niet voor zichzelf bestaan maar altijd in dialoog met het publiek.”

In hetzelfde interviewt Hiller dat hij na de internetcrash aan het begin van deze eeuw berooid is achtergebleven. Huis in Londen weg, nieuwe toekomst opbouwen in Berlijn. Sinds 2000 heeft hij geen muziek meer gemaakt en klust hij bij als leraar Duits. Ligt daar de sleutel voor de terugkeer van Palais Schaumburg? Vast niet. Fehlmann en Hertwig hebben succesvolle carrières. Voor hen is de noodzaak om oud werk op te pakken minder aanwezig. En toch staat Palais Schaumburg binnenkort weer op de planken. In Japan, in Keulen tijdens C/O POP en in het Rotterdamse Worm.

Sinds ik Slint zo’n vijf jaar geleden Spiderland hoorde vertolken in Paradiso ben ik niet zo happig op bands die terugkeren om hun legendarische plaat te vertolken. Toch zijn er uitzonderingen. Voor Godflesh maak ik er graag een. En dat geldt ook voor Palais Schaumburg. De urgentie van het debuutalbum uit 1981 is nu groter dan dat van Screamadelica, Bossanova of de eerste drie van Simple Minds. Komt nog eens bij dat het viertal misschien stiekem nieuwe muziek heeft geschreven. Komende zaterdag staat de band in Worm, Rotterdam. Daar ben ik niet bij. Vriend en collega Peter Bruyn wel. Op C/O POP zie ik het viertal sowieso. Want ook als Peter negatief oordeelt, kan ik mijn nieuwsgierigheid vast niet bedwingen.

Live te horen en zien
28 april, Worm Rotterdam
20-24 juni, C/O Pop Keulen
6 juli, Osaka, Japan
7 juli, Tokyo, Japan

Maar genoeg over de tijdsgeest. Stella Must Die! is een bijzonder album. Geen idee hoe ik met de muziek van Aafke Romeijn in aanraking kwam. Via haar Bandcamp misschien? Haar eerste ep heb ik al sinds de zomer in mijn bezit en zorgde ervoor dat ik ook haar langspeeldebuut direct aanschafte. Het meest genoot ik van haar optreden bij 3VOOR12/Amsterdam. Daar speelde ze ‘Huilend naar de Club’, een cover van De Jeugd van Tegenwoordig. Goede song, maar Aafke maakt er pas echt een hartverscheurend lied van, over het bestaan zelf. Ze zingt alsof ze het meent. Kom daar maar eens om bij Lana Del Rey.

Haar album Stella Must Die! is, zoals FileUnder terecht schrijft, een plaat die bloedt. De emotie spat er keihard en onverbloemd vanaf. Na afloop ben je als luisteraar leeg. Heeft Stella alle leven uit je gezogen en is Aafke onder je huid gekropen. Een plaat die dat kan is zeldzaam. Oordeel zelf. Ondanks dat Zondagclip normaal alleen video bevat heb ik Stella Must Die! ditmaal ook via Spotify gelinkt. Check ook vooral Aafkes ep bij Bandcamp en haar mooi cover van ‘Boys don’t Cry’ van The Cure.

Met haar uitspraak van het Engels is overigens niets mis. Toch hoop ik ergens op een Nederlandstalige plaat van Aafke. Gewoon, omdat haar versie van ‘Huilend naar de Club’ zo intens mooi is.