“Don’t let the fuckers get you down”, declameert Jehnny Beth. Rook omringt haar. Gitaar en bas ronken. De finale van het optreden van de Savages in de kleine zaal van de Amsterdamse Melkweg overdondert. Ondanks de manifesten op de website van de Britse band, worden politieke statements achterwege gelaten. Geen nood: Savages mag dan opzichtig teruggrijpen op het verleden, de vier dames brengen ook de urgentie van postpunk terug. Muziek als politiek statement.

Lees verder bij frnkfrt (foto: Anne Vlaanderen).

Inmiddels schreef ik ook mijn tweede recensies. Over het optreden dat Villagers vrijdag 3 mei in Paradiso, Amsterdam gaf. Met Foto’s van Anne Vlaanderen.

“Villagers een band? Niet echt. Conor O’Brien laat er geen twijfel over bestaan: tot tweemaal toe introduceert hij een nummer dat hij heeft geschreven. Hij, ja. O’Brien bedoelt het vast niet zo, maar het concert dat Villagers afgelopen vrijdag in Paradiso, Amsterdam gaf is vooral zijn concert.”

Lees verder bij Gonzo (circus).

Oh ja, recensie begint zo…

En daar slaat Tim Hecker zijn ogen weer op, kijkt omhoog en schudt zachtjes met z’n hoofd. Een glimlach speelt om zijn mond. Van irritatie? Frustratie? Of is z’n glimlach ironisch bedoeld? waarschijnlijk een combinatie. Terwijl de Canadees in het donker zijn werk doet, gaan plotseling een paar lichten aan. Niet de bedoeling, ongelukje. Maar genoeg om Hecker uit zijn concentratie te brengen. Plots staat hij in de schijnwerpers. Ongewild.

Lees verder bij Gonzo (circus).

Lees verder bij ZuiderLucht.

Popnoname is pop zoals pop hoort te klinken: vrolijk, zoet, melancholisch en met scherpe randjes. Scherpe randjes als, oh cliché, de doornen van een roos: je verwacht het niet bij zoveel schoonheid, die prikkende uitstulpsels. En plots is daar bloed. Totaal onverwacht. Dat hoort pop dus ook te doen. De pop van Popnoname doet precies dat. Vanaf zijn doorbraak met ‘You Are Popnoname’ uit 2006 op het Düsseldorfse platenlabel Italic, maakt Jens-Uwe pop om je vingers bij af te likken. In mijn recensie van zijn debuutplaat ‘White Album’ (2007) vergeleek ik hem met Pet Shop Boys,  ’Surrounded By Weather’ (2008) is nog meer dan het debuut een ultieme popplaat. Soms zo suikerzoet dat alleen de échte popconnaisseur weet dat het materiaal puur goed is. Het album scoorde bijzonder hoog in mijn eindlijst dat jaar.

Die Jens-Uwe is er dus een tijd niet geweest.

En ja, ik heb hem gemist. Weet ik nu. Want nu is er een nieuwe single: ‘Change’. En verdomd, wat is dat nummer fraai. Typisch Popnoname ook. Want onvaste stem, catchy en mierzoete melodie en een aanstekelijk refrein. Kortom, pop waar de stad Keulen inmiddels bekend om staat. Oordeel zelf. Nu is het wachten op die derde langspeler.

Popnoname Change by Uldus Production from Uldus Bakhtiozina on Vimeo.

Vrouwelijke rolmodellen. Het afgelopen jaar lijken we ze zo hard nodig te hebben dat we ze op de gekste plekken zien. Op televisie worden we plots geconfronteerd met een reeks twentysomething-vrouwen die intelligent en eigenaardig ‘zichzelf’ zijn. Zooey Deschanel knippert, twijfelt, flirt en draalt zich in New Girl een weg door het leven in gestreken jurkjes en perfect gekapte haren en de vier vrouwen in Girls worstelen met hun vriendschappen, hun ouders, hun seksleven en hun ambities. Maar waar New Girl er geen doeken om windt dat het relatief ambitieloos is wat betreft het werkelijk uitdiepen van ‘de jonge vrouw’, doet zelfs de titel Girls – die refereert aan dat andere controversiële ‘generatiedocument’, Larry Clarks Kids – al vermoeden dat het hier gaat om echte vrouwen met echte problemen. Anders dan bijvoorbeeld de cast van Sex And The City, de serie’s voorganger. Maar is dat wel zo?

Inmiddels kun je verder lezen bij frnkfrt.net dat de column van Evelyn graag adopteerde.

Voor ZuiderLucht (jaargang 7, april 2013, #04) schreef ik over het nieuwe, hippe Düsseldorf. Peter de Ronde maakte foto’s.

Voor wie kwaliteitsjournalistiek een warm hart toedraagt? Wordt begunstiger van Zuiderlucht.  Dat is hard nodig.

“The media are not toys; they should not be in the hands of Mother Goose and Peter Pan executives. They can be entrusted only to new artists, because they are art forms.”
Marshall McLuhan, Counterblast (1953)

Laat nieuwe media in hemelsnaam niet in handen vallen van managers, van bedrijven en hun marketingafdelingen. Nieuwe media zijn veilig bij kunstenaar, want nieuwe media zijn kunstvormen, schreef mediatheoreticus Marshall McLuhan in zijn baanbrekende manifest ‘Counterblast’ uit 1953. McLuhan was destijds nog professor Engelse literatuur aan de universiteit van Toronto, maar de mogelijkheden van de nieuwe media die na de tweede wereldoorlog opgang maken duwden hem met ferme hand de kant van de mediawetenschap op.

Lees verder bij frnkfrt.net (uitgesproken tijdens de opening van de expo van geluids- en mediakunstenaar Robin Rimbaud (Scanner) in Mediaroom van de Melkweg, Amsterdam.)

Heb lang nagedacht hoe schrijven over popcultuur eruit zou zien na OOR. Langere, doorwrochte stukken kan ik immers kwijt bij frnkfrt en Gonzo (circus). Zou ik het ‘gewoon’ schrijven over popcultuur sowieso wel missen? Na twee maanden blijkt: ja, dat mis ik (al is het niet zo sterk als ik had verwacht).

Na onze ontmoeting vorig jaar bleef John Doran van The Quietus me bombarderen met berichten dat hij me er graag bij wilde hebben. Ik twijfelde. Schrijven in het Engels is een uitdaging en staat garant voor meer lezers, zeker bij The Quietus. Toch: in mijn moederstaal schrijf ik het best omdat ik mijn emoties er het beste in kan uitdrukken.

Uiteindelijk ging ik overstag. Mede dankzij het vertrouwen van John én de belofte dat ik binnenkort een mooie groot stuk mag maken over een van mijn favoriete labels dat dit jaar twintig is geworden.

Bring it on!

Eind vorig jaar verscheen een nieuwe ep van het gezelschap: Shingolai. Door mij schaamteloos over het hoofd gezien. Na ja, dat is niet helemaal waar. De ep heeft heel wat draaibeurten gehad tijdens mijn vele treinreizen de afgelopen maanden. Over de muziek schrijven kwam er nog niet. Had ik drie maanden geleden al moeten doen, want Lost Bear klinkt hier nog beter dan op het debuut en de split met stadsgenoten Schotel Van De Dag uit 2011.

Dat komt vooral door de wellicht onbekende keuze die band heeft gemaakt. De noise- en gitaarpopinvloeden zijn naar beneden geschroefd, het rockidioom verder ingekleurd. Vijf nummers staan er op Shingolai, amper genoeg voor een klein kwartier muziek. In mijn recensie van Limshasa noemde ik Andrew Wood als voorbeeld voor zanger Casper Steenhuizen, Mother Love Bone voor het geluid dat Lost Bear bij vlagen produceert. Wel, die vergelijking ligt er nu behoorlijk dik bovenop. Sterker nog: Shingolai had net zo goed een vergeten ep kunnen zijn van een band die zo rond 1989 rond Portland furore maakte en door Mother Love Bone werd uitgenodigd als voorprogramma. Bij wijze van spreken.

Zou om meerdere reden goed passen. Het bonte, extravagante van Andrew Wood en Mother Love Bone hoor je terug in Lost Bear. Niet zozeer het flamboyante van de veel te vroeg overleden zanger, maar de muzikale diepgang en openheid van zijn band in de begintijd van grunge. Met name de blazers verrijken het geluid van de Utrechters en geven hun indierock een extra laag. En dan is er nog de energie die van de vijf nummers afspat. Ook die lijkt op die van Mother Love Bone. De nummers klinken alsof er een feestje wordt gebouwd in de studio, het genieten van het spelen belangrijker is dan de kwaliteit van de opnamen. Zoveel levensvreugde hoor je weinig bij een hedendaagse popband. Lost Bear speelt alsof het leven ervan af hangt.

Dat hoor je al vanaf de eerste noot. ‘Sohilait’ is een schots en scheve rocker met prachtige blazerswerk en veel soul. Op FileUnder.nl wordt niet voor niets gerefereerd aan King’s X. Goed gehoord. ‘Science’ is Amerikaanse indie anno 1989 all over again. Prachtig. Ja, de muziek van Lost Bear is ouderwets, retro wellicht. Maar wat maakt ‘t uit? Zoveel energie en emotie samengebald in een kwartier muziek van deze kwaliteit hoor je zelden.

Shingolai van Lost Bear is verschenen bij Shaky Maracas/Snowstar. Meer Lost Bear: lostbearmusic.wordpress.com.