Het zijn zware tijden voor aanhangers van Fortuna Sittard. Elke week komt de club negatief in het nieuws. Behalve nu. Met prachtig vechtvoetbal wisten de Sittardenaren drie punten weg te halen uit Maastricht. Mooi moment voor een ommekeer?

Niets smaakt zoeter dan een overwinning op de grote vijand. Oké, dé vijand is MVV niet. Dat is Roda JC. Die spelen echter een divisie hoger. Ach, doet er niet toe. MVV verdient eveneens een pak slaag, want regiogenoten uit het arrogante Maastricht. Dat bleek de laatste jaren uitermate lastig.

Afgelopen vrijdag leek een zege ondenkbaarder dan ooit. Ga maar na: MVV heeft goed ingekocht, speelt verzorgd voetbal en heeft zich vanaf het begin van de competitie in de top van de eerste divisie genesteld. Fortuna Sittard verloor zijn belangrijkste spelers en heeft een elftal dat op hoofdklasseniveau wellicht potten kan breken. Fout gedacht.

Want nu is er de 2-0 overwinning. In De Geusselt notabene. Tegen een team dat meedoet voor de titel en in deze derby zonder twijfel gaat voor de overwinning. Dat tekent de wilskracht van het huidige Fortuna. Wanneer het er écht toe doet, dan staat het elftal er. Zouden ze vaker moeten doen. Dat verhoogt de kans op een positief advies over het voortbestaan van de club.

Die hangt nog steeds aan een zijden draad. Na het verlaten van de sfeervolle Baandert (prachtig stadion, maar in 2000 afgebroken) voor de blokkendoos langs het spoor, gaat het slecht met de club. De gemeente heeft de ambities rond het stadion nooit kunnen waarmaken, met grote financiële tekorten voor Fortuna als gevolg.

Maar goed. Stiekem hoop ik dat seizoen 2008/2009 gaat zorgen voor een ommekeer. De overwinning op MVV is alvast een hoopvol teken.

De triestigheid bij Fortuna Sittard houdt aan. Dat doet verlangen naar andere tijden. Deze bijvoorbeeld.

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=McvkNmOutJU&feature=related]

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=uVW2KVGHM1Y&feature=related]

Zojuist voor het eerst in twee jaar hard gelopen. Dat viel bepaald niet mee. Tegen beter weten in had ik verwacht dat ik zonder moeite het parcours zou afleggen dat ik vroeger altijd samen met E. liep. Nu gaat het niet om de gemakkelijkste route. Het pad – de lengte? geen enkel idee – slingert zich rond en over een duinpartij. Mul zand, steile hellingen en uitstekende boomwortels maken het er niet bepaald gemakkelijk op. In 2005, toen E. en ik dus drie maal per week liepen, ben ik zelf een paar weken geblesseerd geweest aan mijn enkel. De schuldige: uitstekende wortel. En mijn onbesuisde zelf, natuurlijk.

Om half negen vanochtend zat ik al op de fiets op weg naar het gebied tussen de Middenduin en het Brouwerskolkpark. Rond kwart over strompelde ik weer richting fiets. Net op tijd. Inmiddels werd het prachtige stukje duin en bos overlopen door hordes joggers. Met van die strakke wielrennersbroekjes en pezig lichaam. Dat wordt op woensdag en vrijdag – mijn andere standaard rendagen – dus ook vroeg gaan, net na zonsopgang.

Vanochtend was ik in ieder geval de eerste. En dus zag ik een vlaamse gaai, twee eekhoorns en in de verte een wisent. Das fijn de dag beginnen. Het lopen zelf ging niet bepaald goed. Eerlijk is eerlijk, ook met E. lukte het pas in onze laatste weken samen om het hele parcours uit te lopen. Na een paar honderd meter nam ik vanochtend rust. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn ademhaling leek op die van een astmapatiënt en mijn rechterlies deed pijn.

Met bovenmenselijke krachtinspanning wist ik mijn behoorlijk uitgedijde lichaam weer in beweging te krijgen. Nog drie korte pauzes volgden. Het laatste stuk van een paar honderd meter rende ik echter als een speer. Nu voel ik me lichamelijk beter dan ooit. Fysieke krachtsinspanning is toch wel erg fijn, als het maar bij een paar momenten per week blijft. Woensdag ga ik het houden bij twee pauzes. Vrijdag moet het me lukken het parcours in één keer af te leggen. Ik heb goede hoop. Kan ik binnenkort die groene Carhartt-jas die me in november 2005 nog als gegoten zat, maar nu met geen mogelijkheid meer dicht wil, weer dragen.